Η Ίμβρος έχει μέλλον

 Ίμβρος, των Νίκου Παπαχρήστου και Νίκου Μαγγίνα

ΠΗΓΗ: ΦΩΣ ΦΑΝΑΡΙΟΥ

Την ελπίδα και συνάμα τη βεβαιότητα του πως «η Ίμβρος έχει μέλλον» και «δεν έσβησε οριστικώς από τον χάρτη της Ρωμηοσύνης» εξέφρασε ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, εμφανώς συγκινημένος, στην ομιλία του μετά την Πατριαρχική χοροστασία στον Ιερό Ναό Κοιμήσεως Θεοτόκου του γενέθλιου τόπου του, στο χωριό των Αγίων Θεοδώρων Ίμβρου. «Έτσι πιστεύουμε όλοι, έτσι θέλουμε να πιστεύουμε και το μέλλον και η ιστορία δεν θα μας διαψεύσει», είπε ο Οικουμενικός Πατριάρχης, παρουσία του Αρχιεπισκόπου Αθηνών Ιερωνύμου, και εξέφρασε την ευχή να θυμούνται πάντοτε το πολύπαθο, μαρτυρικό και ταπεινό νησί «οι Ευρωπαίοι και όλοι οι άνθρωποι οι οποίοι είναι υπέρ του δικαίου, υπέρ της κατισχύσεως της νομιμότητας εναντίον της αδικίας. Να μας θυμούνται και να μας βοηθούν και εμείς να αγωνιζόμεθα μέχρι της τελικής δικαιώσεως». 

Συγκίνηση για τις δοκιμασίες της γενέτειρας Ίμβρου

«Ήρθαμε για να συγκρίνουμε το χθες με το σήμερα του νησιού μας», είπε ο Οικουμενικός Πατριάρχης απευθυνόμενος προς τους δεκάδες Ιμβρίους αλλά και στους «φίλους της Ίμβρου» που κατέκλυσαν τον πανηγυρίζοντα Ιερό Ναό του χωριού του.

«Η Ίμβρος έχει και μέλλον, δεν έσβησε οριστικώς από τον χάρτη της Ρωμηοσύνης. Έτσι πιστεύουμε όλοι, έτσι θέλουμε να πιστεύουμε και το μέλλον και η ιστορία δεν θα μας διαψεύσει», τόνισε ο Πατριάρχης και αναφέρθηκε στις προσπάθειες των Ιμβριακών Σωματείων, των Αθηνών και της Θεσσαλονίκης για την υπεράσπιση των δικαίων των Ιμβρίων. 

«Δεν θα πάψουμε να αγωνιζόμεθα» 

«Βλέπουμε τους αγώνες τους στα Ευρωπαϊκά όργανα, βλέπουμε την κατανόηση που αυτά επιδεικνύουν για τα απαράγραπτα δίκαια της Ίμβρου όπως πρόσφατα η Ευρωπαϊκή Επιτροπή διότι τα δικαιώματα τα οποία διεκδικούμε κατοχυρώνονται από την Ευρωπαϊκή Σύμβαση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και από τη νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και με αυτά τα εφόδια και τα εχέγγυα δεν θα πάψουμε να αγωνιζόμεθα έως ότου επανακτήσουμε όλα αυτά τα οποία μας ανήκουν. Δεν αδικήσαμε κανέναν, αδικηθήκαμε κατάφορα. Υπέστημεν διωγμούς γι’ αυτό και άδειασε το νησί μας από τους Ρωμηούς χριστιανούς, αυτόχθονες γηγενείς κατοίκους οι οποίοι επί αιώνες ζούσαν εδώ νομοταγείς, ταπεινοί άνθρωποι του μόχθου, καλλιεργούντες την γη των πατέρων τους, ζώντες με άλλα βιοποριστικά επαγγέλματα, με την κτηνοτροφία, με την μελισσοκομία… με την καλλιέργεια των κτημάτων τους», σημείωσε ο Οικουμενικός Πατριάρχης.

Στο σημείο αυτό θυμήθηκε τα λόγια του οφθαλμιάτρου Χρυσοστόμου Χριστοφορίδη, κατά την χειροθεσία του σε Άρχοντα του Πατριαρχείου στην Ιστορική Πατριαρχική και Σταυροπηγιακή Μονή Ζωοδόχου Πηγής Βαλουκλή, ο οποίος είχε μιλήσει για τα δύσκολα και δίσεκτα χρόνια της Ίμβρου, επί Μητροπολίτου Φωτίου, λέγοντας χαρακτηριστικά ότι, “όταν μας λιθοβολούσαν, δεν επιστρέφαμε τις πέτρες. Τις μαζεύαμε. Και με αυτές σήμερα ξαναχτίζουμε τα σπίτια μας, επισκευάζουμε τα σπίτια μας. Και μπορεί αύριο να ξανακάνουμε ξερολιθιές για να καλλιεργούμε τα χωράφια μας. Όσα μας απέμειναν”.

«Και ο κ. Χριστοφορίδης – συνέχισε ο Πατριάρχης – είπε ακόμα ότι “για εμάς τους Ιμβρίους όπου και αν βρισκόμαστε θα υπάρχει πάντοτε δρόμος και πλοίο για να επιστρέφουμε στη δική μας Αλεξάνδρεια, στην Ίμβρο” και το είπε αυτό παραφράζοντας τον Αλεξανδρινό ποιητή, τον Καβάφη. Εύχομαι Αδελφοί μου και συμπατριώτες μου, αυτή η αισιοδοξία μας και οι προσπάθειες όλων μας για το μέλλον του νησιού μας να μην διαψευσθούν, να στεφθούν υπό πλήρους επιτυχίας, με την βοήθεια και την χάρη της Παναγίας. Να μας θυμούνται πάντοτε οι Ευρωπαίοι και όλοι οι άνθρωποι οι οποίοι είναι υπέρ του δικαίου, υπέρ της κατισχύσεως της νομιμότητας εναντίον της αδικίας. Να μας θυμούνται και να μας βοηθούν και εμείς να αγωνιζόμεθα μέχρι της τελικής δικαιώσεως».

Νέα σελίδα για την ελληνική παιδεία στην Ίμβρο και η έκκληση του Πατριάρχη 

Στο σημείο αυτό ο Οικουμενικός Πατριάρχης αναφέρθηκε στην σημαντική και ευχάριστη εξέλιξη της χορήγησης αδείας από τις Αρχές για την επαναλειτουργία ενός Ρωμαίηκου μειονοτικού σχολείου ύστερα από σχεδόν μισό αιώνα. «Άλλη μεγάλη αδικία η κατάργηση της ελληνικής παιδείας στο νησί μας. Το σχολείο κτηριακώς είναι έτοιμο. Πέρασα σήμερα και το καμάρωσα. Είναι το σχολείο στο οποίο πέρασα και εγώ τα πέντε πρώτα από τα είκοσι συνολικά χρόνια της μαθητικής μου ζωής και φυσικά συγκινήθηκα και εδόξασα τον Θεόν που μας έδωσε αυτή την ελπίδα, αυτή την επιπλέον ελπίδα για το αύριο και για το μέλλον της Ίμβρου. Τώρα επαφίεται σε όλους μας, ο καθένας από την έπαλξή του και ο καθένας με τις δυνατότητες και με τα μέσα που διαθέτει να στηρίξουμε αυτό το σχολείο» είπε ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος.

Απηύθυνε μάλιστα και μια έκκληση προς τους απανταχού Ιμβρίους.

«Όσοι έχουν παιδιά σχολικής ηλικίας και είναι στην Ελλάδα και μπορούν να επαναπατρισθούν να παραμερίσουν όλα τα αλλά εμπόδια και όλους τους δισταγμούς και να έρθουν, να φέρουν τα παιδιά τους να είναι τα πρώτα που θα εγγραφούν στη νέα περίοδο της Ελληνικής παιδείας στην Ίμβρο. Η Μητρόπολη θα είναι φυσικά στο πλευρό της Κοινότητος Αγίων Θεοδώρων και του σχολείου. Αυτό το σχολείο δεν ανήκει μόνο στην Κοινότητα των Αγίων Θεοδώρων, ανήκει σε όλη την Ίμβρο και σε όλους τους Ιμβρίους», σημείωσε και διαβεβαίωσε και πως το Πατριαρχείο θα σταθεί στο πλευρό της Κοινότητος και των Ιμβρίων για την στήριξη του σχολείου. 

Θερμό καλωσόρισμα στον Αρχιεπίσκοπο της «γνήσιας ταπεινοφροσύνης» 

Αναφερόμενος στην παρουσία του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος, ο οποίος θα προεξάρχει της πανηγυρικής θείας λειτουργίας που θα τελεστεί την Πέμπτη στον ίδιο Ναό, ο Οικουμενικός Πατριάρχης μίλησε με θερμά λόγια για τον κ. Ιερώνυμο.

«Είναι ο Αρχιεπίσκοπος των χαμηλών τόνων, ο Αρχιεπίσκοπος της φτωχολογιάς, ο Αρχιεπίσκοπος της ταπεινοφροσύνης, της γνησίας, όχι της επιτηδευμένης ταπεινοφροσύνης, της σεμνότητος και απλότητος πράγμα το οποίο μας θυμίζει τον μακαριστό προκάτοχό μου Πατριάρχη Δημήτριο, παρά τον οποίο είχα την τιμή και την ευλογία να διακονήσω για 20 χρόνια, όσα ήταν και τα χρόνια της Πατριαρχίας του. Ήταν όπως και ο Μακαριώτατος γνησίως ταπεινός, αυθεντικός, ανεπιτήδευτος, γι’ αυτό και είχε κατακτήσει τις καρδιές όχι μόνο του ποιμνίου αλλά και όλων όσοι τον εγνώρισαν στα αρκετά ταξίδια που έκανε στις διάφορες Εκκλησίες στο εξωτερικό», είπε ο Οικουμενικός Πατριάρχης και καλωσόρισε τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών, «εγκαρδίως, τιμητικώς, ευγνωμόνως».

Αξίζει να σημειωθεί ότι στην ομιλία του ο Οικουμενικός Πατριάρχης έκανε ιδιαίτερη μνεία στον παριστάμενο καθηγητή κ.Ισαάκ Αναστασιάδη, ο οποίος διατέλεσε επί δωδεκαετία διευθυντής της Κεντρικής Σχολής που λειτουργούσε στην πρωτεύουσα της νήσου, Παναγία, μέχρι και το κλείσιμό της από τις Αρχές. «Στο πρόσωπο του ζούμε εκείνα τα καλά χρόνια της Ίμβρου».

Επίσης αναφέρθηκε στον μακαριστό πνευματικό του πατέρα Μητροπολίτη Μελίτωνα Χατζή, ο οποίος την περίοδο που ήταν ποιμενάρχης της Ίμβρου βοήθησε να σπουδάσουν δεκάδες παιδιά.

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε και στους παριστάμενους Προέδρους των Ιμβριακών Σωματείων, στον κ. Κώστα Χριστοφορίδη, της Ενώσεως Ιμβρίων Αθηνών και στον κ. Παύλο Σταματίδη, της Ιμβριακής Ενώσεως Μακεδονίας Θράκης.Ίμβρος, των Νίκου Παπαχρήστου και Νίκου Μαγγίνα

Την ελπίδα και συνάμα τη βεβαιότητα του πως «η Ίμβρος έχει μέλλον» και «δεν έσβησε οριστικώς από τον χάρτη της Ρωμηοσύνης» εξέφρασε ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, εμφανώς συγκινημένος, στην ομιλία του μετά την Πατριαρχική χοροστασία στον Ιερό Ναό Κοιμήσεως Θεοτόκου του γενέθλιου τόπου του, στο χωριό των Αγίων Θεοδώρων Ίμβρου. «Έτσι πιστεύουμε όλοι, έτσι θέλουμε να πιστεύουμε και το μέλλον και η ιστορία δεν θα μας διαψεύσει», είπε ο Οικουμενικός Πατριάρχης, παρουσία του Αρχιεπισκόπου Αθηνών Ιερωνύμου, και εξέφρασε την ευχή να θυμούνται πάντοτε το πολύπαθο, μαρτυρικό και ταπεινό νησί «οι Ευρωπαίοι και όλοι οι άνθρωποι οι οποίοι είναι υπέρ του δικαίου, υπέρ της κατισχύσεως της νομιμότητας εναντίον της αδικίας. Να μας θυμούνται και να μας βοηθούν και εμείς να αγωνιζόμεθα μέχρι της τελικής δικαιώσεως». 

Συγκίνηση για τις δοκιμασίες της γενέτειρας Ίμβρου

«Ήρθαμε για να συγκρίνουμε το χθες με το σήμερα του νησιού μας», είπε ο Οικουμενικός Πατριάρχης απευθυνόμενος προς τους δεκάδες Ιμβρίους αλλά και στους «φίλους της Ίμβρου» που κατέκλυσαν τον πανηγυρίζοντα Ιερό Ναό του χωριού του.

«Η Ίμβρος έχει και μέλλον, δεν έσβησε οριστικώς από τον χάρτη της Ρωμηοσύνης. Έτσι πιστεύουμε όλοι, έτσι θέλουμε να πιστεύουμε και το μέλλον και η ιστορία δεν θα μας διαψεύσει», τόνισε ο Πατριάρχης και αναφέρθηκε στις προσπάθειες των Ιμβριακών Σωματείων, των Αθηνών και της Θεσσαλονίκης για την υπεράσπιση των δικαίων των Ιμβρίων. 

«Δεν θα πάψουμε να αγωνιζόμεθα» 

«Βλέπουμε τους αγώνες τους στα Ευρωπαϊκά όργανα, βλέπουμε την κατανόηση που αυτά επιδεικνύουν για τα απαράγραπτα δίκαια της Ίμβρου όπως πρόσφατα η Ευρωπαϊκή Επιτροπή διότι τα δικαιώματα τα οποία διεκδικούμε κατοχυρώνονται από την Ευρωπαϊκή Σύμβαση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και από τη νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και με αυτά τα εφόδια και τα εχέγγυα δεν θα πάψουμε να αγωνιζόμεθα έως ότου επανακτήσουμε όλα αυτά τα οποία μας ανήκουν. Δεν αδικήσαμε κανέναν, αδικηθήκαμε κατάφορα. Υπέστημεν διωγμούς γι’ αυτό και άδειασε το νησί μας από τους Ρωμηούς χριστιανούς, αυτόχθονες γηγενείς κατοίκους οι οποίοι επί αιώνες ζούσαν εδώ νομοταγείς, ταπεινοί άνθρωποι του μόχθου, καλλιεργούντες την γη των πατέρων τους, ζώντες με άλλα βιοποριστικά επαγγέλματα, με την κτηνοτροφία, με την μελισσοκομία… με την καλλιέργεια των κτημάτων τους», σημείωσε ο Οικουμενικός Πατριάρχης.

Στο σημείο αυτό θυμήθηκε τα λόγια του οφθαλμιάτρου Χρυσοστόμου Χριστοφορίδη, κατά την χειροθεσία του σε Άρχοντα του Πατριαρχείου στην Ιστορική Πατριαρχική και Σταυροπηγιακή Μονή Ζωοδόχου Πηγής Βαλουκλή, ο οποίος είχε μιλήσει για τα δύσκολα και δίσεκτα χρόνια της Ίμβρου, επί Μητροπολίτου Φωτίου, λέγοντας χαρακτηριστικά ότι, “όταν μας λιθοβολούσαν, δεν επιστρέφαμε τις πέτρες. Τις μαζεύαμε. Και με αυτές σήμερα ξαναχτίζουμε τα σπίτια μας, επισκευάζουμε τα σπίτια μας. Και μπορεί αύριο να ξανακάνουμε ξερολιθιές για να καλλιεργούμε τα χωράφια μας. Όσα μας απέμειναν”.

«Και ο κ. Χριστοφορίδης – συνέχισε ο Πατριάρχης – είπε ακόμα ότι “για εμάς τους Ιμβρίους όπου και αν βρισκόμαστε θα υπάρχει πάντοτε δρόμος και πλοίο για να επιστρέφουμε στη δική μας Αλεξάνδρεια, στην Ίμβρο” και το είπε αυτό παραφράζοντας τον Αλεξανδρινό ποιητή, τον Καβάφη. Εύχομαι Αδελφοί μου και συμπατριώτες μου, αυτή η αισιοδοξία μας και οι προσπάθειες όλων μας για το μέλλον του νησιού μας να μην διαψευσθούν, να στεφθούν υπό πλήρους επιτυχίας, με την βοήθεια και την χάρη της Παναγίας. Να μας θυμούνται πάντοτε οι Ευρωπαίοι και όλοι οι άνθρωποι οι οποίοι είναι υπέρ του δικαίου, υπέρ της κατισχύσεως της νομιμότητας εναντίον της αδικίας. Να μας θυμούνται και να μας βοηθούν και εμείς να αγωνιζόμεθα μέχρι της τελικής δικαιώσεως».

Νέα σελίδα για την ελληνική παιδεία στην Ίμβρο και η έκκληση του Πατριάρχη 

Στο σημείο αυτό ο Οικουμενικός Πατριάρχης αναφέρθηκε στην σημαντική και ευχάριστη εξέλιξη της χορήγησης αδείας από τις Αρχές για την επαναλειτουργία ενός Ρωμαίηκου μειονοτικού σχολείου ύστερα από σχεδόν μισό αιώνα. «Άλλη μεγάλη αδικία η κατάργηση της ελληνικής παιδείας στο νησί μας. Το σχολείο κτηριακώς είναι έτοιμο. Πέρασα σήμερα και το καμάρωσα. Είναι το σχολείο στο οποίο πέρασα και εγώ τα πέντε πρώτα από τα είκοσι συνολικά χρόνια της μαθητικής μου ζωής και φυσικά συγκινήθηκα και εδόξασα τον Θεόν που μας έδωσε αυτή την ελπίδα, αυτή την επιπλέον ελπίδα για το αύριο και για το μέλλον της Ίμβρου. Τώρα επαφίεται σε όλους μας, ο καθένας από την έπαλξή του και ο καθένας με τις δυνατότητες και με τα μέσα που διαθέτει να στηρίξουμε αυτό το σχολείο» είπε ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος.

Απηύθυνε μάλιστα και μια έκκληση προς τους απανταχού Ιμβρίους.

«Όσοι έχουν παιδιά σχολικής ηλικίας και είναι στην Ελλάδα και μπορούν να επαναπατρισθούν να παραμερίσουν όλα τα αλλά εμπόδια και όλους τους δισταγμούς και να έρθουν, να φέρουν τα παιδιά τους να είναι τα πρώτα που θα εγγραφούν στη νέα περίοδο της Ελληνικής παιδείας στην Ίμβρο. Η Μητρόπολη θα είναι φυσικά στο πλευρό της Κοινότητος Αγίων Θεοδώρων και του σχολείου. Αυτό το σχολείο δεν ανήκει μόνο στην Κοινότητα των Αγίων Θεοδώρων, ανήκει σε όλη την Ίμβρο και σε όλους τους Ιμβρίους», σημείωσε και διαβεβαίωσε και πως το Πατριαρχείο θα σταθεί στο πλευρό της Κοινότητος και των Ιμβρίων για την στήριξη του σχολείου. 

Θερμό καλωσόρισμα στον Αρχιεπίσκοπο της «γνήσιας ταπεινοφροσύνης» 

Αναφερόμενος στην παρουσία του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος, ο οποίος θα προεξάρχει της πανηγυρικής θείας λειτουργίας που θα τελεστεί την Πέμπτη στον ίδιο Ναό, ο Οικουμενικός Πατριάρχης μίλησε με θερμά λόγια για τον κ. Ιερώνυμο.

«Είναι ο Αρχιεπίσκοπος των χαμηλών τόνων, ο Αρχιεπίσκοπος της φτωχολογιάς, ο Αρχιεπίσκοπος της ταπεινοφροσύνης, της γνησίας, όχι της επιτηδευμένης ταπεινοφροσύνης, της σεμνότητος και απλότητος πράγμα το οποίο μας θυμίζει τον μακαριστό προκάτοχό μου Πατριάρχη Δημήτριο, παρά τον οποίο είχα την τιμή και την ευλογία να διακονήσω για 20 χρόνια, όσα ήταν και τα χρόνια της Πατριαρχίας του. Ήταν όπως και ο Μακαριώτατος γνησίως ταπεινός, αυθεντικός, ανεπιτήδευτος, γι’ αυτό και είχε κατακτήσει τις καρδιές όχι μόνο του ποιμνίου αλλά και όλων όσοι τον εγνώρισαν στα αρκετά ταξίδια που έκανε στις διάφορες Εκκλησίες στο εξωτερικό», είπε ο Οικουμενικός Πατριάρχης και καλωσόρισε τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών, «εγκαρδίως, τιμητικώς, ευγνωμόνως».

Αξίζει να σημειωθεί ότι στην ομιλία του ο Οικουμενικός Πατριάρχης έκανε ιδιαίτερη μνεία στον παριστάμενο καθηγητή κ.Ισαάκ Αναστασιάδη, ο οποίος διατέλεσε επί δωδεκαετία διευθυντής της Κεντρικής Σχολής που λειτουργούσε στην πρωτεύουσα της νήσου, Παναγία, μέχρι και το κλείσιμό της από τις Αρχές. «Στο πρόσωπο του ζούμε εκείνα τα καλά χρόνια της Ίμβρου».

Επίσης αναφέρθηκε στον μακαριστό πνευματικό του πατέρα Μητροπολίτη Μελίτωνα Χατζή, ο οποίος την περίοδο που ήταν ποιμενάρχης της Ίμβρου βοήθησε να σπουδάσουν δεκάδες παιδιά.

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε και στους παριστάμενους Προέδρους των Ιμβριακών Σωματείων, στον κ. Κώστα Χριστοφορίδη, της Ενώσεως Ιμβρίων Αθηνών και στον κ. Παύλο Σταματίδη, της Ιμβριακής Ενώσεως Μακεδονίας Θράκης.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ "KAIΡΟΣ"

                                                                                          

                                                                  Χολαργός 21-8-2012

  

Η τρέχουσα οικονομική δυσπραγία αποτελεί ασφαλώς την ύψιστη δικαιολογία  για  τι δραστικές περικοπές των νέων διορισμών στην α/θμια και β/θμια εκπαίδευση αλλά έρχεται σε καίρια αντίθεση με την διακηρυχθείσα  πρόθεση πρόσληψης αρκετών χιλιάδων αναπληρωτών. Στο γεγονός αυτό της δραματικής μείωσης διορισμών  ήλθε να προστεθεί και η παντελής απουσία νέων διοριστέων του κλάδου ΠΕ1, κάτι που αποτελεί αφενός καταστρατήγηση της αρχής ίσης μεταχείρισης των ειδικοτήτων που υπηρετούν  στη β/θμια εκπαίδευση αφετέρου δε παραβίαση της αρχής της αναλογικότητας στο ποσοστό νέων διορισμών ανά ειδικότητα.

Με αναμφισβήτητο δεδομένο τόσο τα υφιστάμενα κενά-κυρίως σε σχολικές μονάδες παραμεθορίων νησιωτικών περιοχών- όσο και την αποχώρηση λόγω συνταξιοδότησης εκατό και πλέον θεολόγων καθηγητών, ο εξοβελισμός της ειδικότητάς μας από τους διορισμούς για το σχολικό έτος 2012-2013 αποτελεί δυσάρεστη έκπληξη για το χώρο μας.

Τούτων δοθέντων το υπουργείο Παιδείας οφείλει άμεσα να πληροφορήσει με ακριβή στοιχεία τους φορείς εκπροσώπησης των μελών της θεολογικής εκπαιδευτικής κοινότητας  σχετικά με τα πραγματικά κενά θεολόγων στις εκπαιδευτικές περιφέρειες της χώρας.  Πιστεύουμε πως η ανταπόκριση σ’ αυτό το αίτημα θα αμβλύνει καταρχήν τις δυσμενείς εντυπώσεις που έχει προκαλέσει ο αποκλεισμός του κλάδου μας από τους πρόσφατους διορισμούς καθώς πέραν των άλλων η  μη αιτιολόγηση της ενέργειας αυτής θέτει και άλλα ζητήματα, που σχετίζονται με  την  ακολουθητέα μελλοντικά πολιτική στο θέμα της διδασκαλίας του μαθήματος των Θρησκευτικών.

Ελπίζουμε ότι ο πρωτοφανής αποκλεισμός της ειδικότητάς μας από τους φετινούς διορισμούς θα εξισορροπηθεί από τον διορισμό ικανού αριθμού , αναλογικά φυσικά, αριθμού αναπληρωτών, οι οποίοι  θα κληθούν στην παρούσα αντικειμενικά δυσμενή συγκυρία, να διεκπεραιώσουν με επάρκεια την αποστολή τους.

                                                                               Από το  Δ.Σ

Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον – Γαλλική Δημοκρατία

Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον – Γαλλική Δημοκρατία

Ἡ Αὐτοῦ Ἐξοχότης ὁ Πρόεδρος τῆς Γαλλικῆς Δημοκρατίας κ. François Hollande, εἰς ἀπάντησιν πρός τό συγχαρητήριον Μήνυμα τῆς Α. Θ. Παναγιότητος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ. κ. Βαρθολομαίου ἐπί τῇ προσφάτῳ ἐκλογῇ του εἰς τό ὕπατον ἀξίωμα τῆς Χώρας του, ἀπέστειλεν Αὐτῷ τό κάτωθι εὐχαριστήριον Γράμμα μετά προσκλήσεως ὅπως τόν ἐπισκεφθῇ εἰς Παρισίους:

«LE PRÉSIDENT DE LA RÉPUBLIQUE

Paris, le 26 Juillet 2012

Sainteté,

J’ai bien reçu Votre chaleureux message de félicitations à la suite de mon accession à la Présidence de la République française et je Vous en remercie vivement.

Croyez bien que je suis déterminé à maintenir et à développer encore les relations historiques d’amitié et de compréhension qui existent entre la France et le Patriarcat œcuménique, grâce notamment à la force de vos liens personnels avec notre pays et au caractère humaniste de votre engagement pastoral à travers le monde. Je serai également très attentif, dans le respect des principes et des règles de la laïcité, à ce que l’orthodoxie puisse occuper, en France, toute la place qui est la sienne.

J’espère qu’il me sera donné de pouvoir aborder avec Vous ces sujets, ainsi que ceux liés à l’actualité internationale, lors d’une visite que Vous pourriez effectuer à Paris au moment qui Vous paraîtra le plus opportun.

Je vous prie d’agréer, Votre Sainteté, l’expression de ma très haute considération.

Bien a vous,

François HOLLANDE

Sa Sainteté Bartholomée 1er

Patriarche œcuménique de Constantinople

Istanbul (Turquie)

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΓΑΛΛΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

 Ἐν Παρισίοις, τῇ 26ῃ Ἰουλίου 2012

Παναγιώτατε,

Ἔλαβον τήν θερμήν ἐπιστολήν Σας μέ τάς συγχαρητηρίους εὐχάς ἐπί τῇ ἀναλήψει τῶν καθηκόντων μου ὡς Προέδρου τῆς Γαλλικῆς Δημοκρατίας καί εἰλικρινῶς Σᾶς εὐχαριστῶ διά τοῦτο.

Πιστέψτε με ὅτι εἶμαι ἀποφασισμένος νά διατηρήσω καί νά ἀναπτύξω περαιτέρω τάς ἱστορικάς σχέσεις φιλίας καί κατανοήσεως μεταξύ τῆς Γαλλίας καί τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, χάρις εἰς τήν δύναμιν τῆς προσωπικῆς σχέσεώς Σας μέ τήν χώραν μας, καθώς καί τῆς ἀνθρωπιστικοῦ χαρακτῆρος ποιμαντικῆς Σας εἰς ὅλον τόν κόσμον.

Θά εἶμαι, ἐπίσης, πολύ προσεκτικός ὡς πρός τήν τήρησιν τῶν ἀρχῶν καί τῶν κανόνων τοῦ κοσμικοῦ κράτους, οὕτως ὥστε καί ἡ Ὀρθοδοξία νά δυνηθῇ νά καταλάβῃ εἰς τήν Γαλλίαν κάθε θέσιν, ἡ ὁποία τῆς ἀνήκει.

Ἐλπίζω ὅτι θά εἶμαι εἰς θέσιν νά μπορέσω νά συζητήσω μαζί Σας αὐτά τά θέματα πού σχετίζονται μέ τά τρέχοντα διεθνῆ ζητήματα, κατά τήν διάρκειαν μιᾶς ἐπισκέψεως πού θά δύνασθε νά πραγματοποιήσητε εἰς Παρισίους, τήν στιγμήν, τήν πλέον κατάλληλον δι’Ὑμᾶς.

Σᾶς παρακαλῶ νά δεχθῆτε, Παναγιώτατε, τήν ἔκφρασιν τῆς βαθυτάτης ἐκτιμήσεώς μου.

Ὑμέτερος

François HOLLANDE

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΕΩΣ ΑΝΘΙΜΟΥ, ΟΦΕΙΛΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΑ ΔΙΑΘΗΚΗ

Η ΟΦΕΙΛΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΑ ΔΙΑΘΗΚΗ

Από τις αρχές Αυγούστου έχουν εγκατασταθεί σε κεντρικό ξενοδοχείο της Αλεξανδρουπόλεως Γαλλοεβραίοι τουρίστες, ενισχύοντας έτσι την τουριστική κίνηση της περιοχής μας. Ο Μητροπολίτης μας τους καλωσόρισε στην πόλη μας, δίνοντάς τους ως δώρο ψηφιακό δίσκο (CD) με ηχογράφηση του πρωτοτύπου της Παλαιάς Διαθήκης στα Εβραϊκά, μία έκδοση της Ιεράς Μητροπόλεως Αλεξανδρουπόλεως την οποία προλόγισε ο Μητροπολίτης μας κ. Άνθιμος, μία κίνηση που εξέπληξε θετικά τους επισκέπτες μας

ΠΗΓΗ:www.imalex.gr

Πολλοί στην εποχή μας αμφισβητούν την αξία και την προσφορά της Παλαιάς Διαθήκης στο σύνολο πολιτισμό. Κάποιοι την πολεμούν και την αποδοκιμάζουν. Κάνουν λάθος. Η Π.Δ. είναι το δεύτερο δώρο του Θεού προς τον άνθρωπο. Το πρώτο ήταν η λογική και αυτεξούσια ζωή. Όταν άλλοι λαοί, σκιαμαχούσαν στο σκοτάδι ο βιβλικός Ισραήλ μιλούσε με το Θεό. Όταν άλλοι λαοί υποψιάζονταν περί του Θεού και προσπαθούσαν να τον εντοπίσουν στα πολυπρόσωπα είδωλα, ο Ισραήλ συνήπτε συμφωνίες μαζί του. Όταν άλλοι λαοί θυσίαζαν τα παιδιά τους για να εξευμενίσουν το θείο, ο Ισραήλ έψαλε και υμνούσε το Θεό και φρόντιζε να μειώνει την απόσταση που τον χώριζε απ’αυτόν.

Τα κείμενα της Π. Δ. χειραγώγησαν τον αρχαίο άνθρωπο βγάζοντάς τον από τους αιώνες της βαρβαρότητος σε αρκετά ξέφωτα πολιτισμού. Στην επικράτεια που κινήθηκε ο λαός του Θεού, έκτισε με τα «οικοδομικά υλικά» που βρήκε, τις βάσεις για την διαχρονική θρησκευτικότητα του πλανήτη.

Τα κείμενα της Π.Δ. διαβάζονται πολλαπλά και αναδύουν ένα άρωμα εμπιστοσύνης στο Θεό και πώς αυτή επαναποκτάται όταν κλονίζεται. Στη σχέση μας με το Θεό, όλοι έχουμε ένα εβραίο μέσα μας, μέχρι σήμερα.

Η Χριστιανική Εκκλησία δεν πρέπει να λησμονήσει ποτέ την οφειλή της στην Π.Δ. και στο λαό του Ισραήλ ως «παιδαγωγόν εἰς Χριστόν». Υπήρξαν ακραίες εποχές που την λησμόνησε και τότε έπραξε αντιχριστιανικά και απάνθρωπα.

Είναι καιρός πιά να συζητήσουμε με βάση την Π.Δ. και να σεβαστούμε την προσφορά της στον σύνολο πολιτισμό. Για να γίνει κατανοητή αυτή η ανάγκη, προσπαθείστε να αφαιρέσετε από τη παγκόσμια νομοθεσία, από τα ήθη, από την τέχνη, από τον ανθρωπισμό όσα προσέφερε η Π.Δ. και τότε θα καταλάβετε πόσο τραγικά φτωχός και ανούσιος θα μείνει ο κόσμος. Προσπαθείστε να διαβάσετε την Καινή Διαθήκη, χωρίς να έχετε ακούσει τίποτε για την Παλαιά και τότε δεν θα καταλάβετε παρά ελάχιστα αποσπάσματα.

Είτε, λοιπόν, μας αρέσει είτε όχι, «τῶν Ἰσραηλιτῶν εἶναι ἡ υἱοθεσία  καὶ ἡ δόξα καὶ οἱ διαθῆκες καὶ ἡ νομοθεσία καὶ ἡ λατρεία καὶ οἱ ἐπαγγελίες. Δικοί τους εἶναι οἱ πατέρες μας καὶ ἀπ’αὐτοὺς κατάγεται ἀνθρωπίνως ὁ Χριστός»(Ρωμ. 9,4-5). Είναι χρήσιμο να το θυμόμαστε αυτό πάντα. Και να το αναγνωρίζουμε.

✥ Ο Αλεξανδρουπόλεως Άνθιμος

Επίσκεψη του Οικουμενικού Πατριάρχη στο Ναό της Αγίας Σοφίας Τραπεζούντας

Τραπεζούντα, των Νίκου Μαγγίνα και Νίκου Παπαχρήστου

ΠΗΓΉ: ΦΩΣ ΦΑΝΑΡΙΟΥ

Την αντίθεσή του στο ενδεχόμενο λειτουργίας του βυζαντινού Ναού της Αγίας Σοφίας Τραπεζούντας ως μουσουλμανικό τέμενος εξέφρασε ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, ο οποίος επισκέφθηκε το ιστορικό μνημείο της Χριστιανοσύνης, της Κομνήνειας περιόδου, που σήμερα λειτουργεί ως μουσείο, κατά τη διάρκεια της προσκυνηματικής μεταβάσεως του στον Πόντο.

Επισκεπτόμενος εθιμοτυπικώς τον δήμαρχο της Ματσούκα, Ερτογρουλ Γκεντς, μετά την τέλεση της πανηγυρικής θείας λειτουργίας στην ιστορική Μονή Παναγίας Σουμελά, ο Οικουμενικός Πατριάρχης ρωτήθηκε από τούρκους δημοσιογράφους αναφορικά με το ζήτημα που προέκυψε μετά τις δηλώσεις του Αντιπροέδρου της Τουρκικής Κυβέρνησης Μπουλέντ Αριντς, ο οποίος  προανήγγειλε την λειτουργία του Μουσείου του Ναού της Αγίας Σοφίας ως τζαμιού.

 «Εμείς σεβόμεθα όλα τα τζαμιά, όλους τους χώρους προσευχής, όμως στο θέμα της Αγίας Σοφίας (Τραπεζούντας) δεν βλέπουμε κάποια ανάγκη», σημείωσε ο Οικουμενικός Πατριάρχης και συνέχισε: «Είμεθα υπέρ του να συνεχίσει την λειτουργία της ως μουσείο. Και σύμφωνα με τα όσα είπε ο κύριος κοινοτάρχης υπάρχουν πολλά τζαμιά, αλλά άδεια».

Στο σημείο αυτό ο Οικουμενικός Πατριάρχης υπενθύμισε την πρόσφατη δήλωση του Κοινοτάρχη Ζεκί Μπαϊταρ (Zeki Baytar), που στην περιοχή του βρίσκεται ο Ναός και ο οποίος είχε αντιδράσει έντονα - απειλώντας ακόμα και με ξεσηκωμό-  σε μια τέτοια προοπτική."Πρώτα να γεμίσουν εκείνα τα Τζαμιά και κατόπιν αν υπάρχει ανάγκη μπορεί να γίνει και η Αγία Σοφία", υπενθύμισε τα λόγια του Κοινοτάρχη ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος. «Όμως τώρα δεν υπάρχει ανάγκη, υπάρχει πολιτική (σ.σ. σκοπιμότητα) σε αυτό το θέμα», έσπευσε να συμπληρώσει ο Οικουμενικός Πατριάρχης.

«Εάν η Αγία Σοφία ανοίξει για προσευχή θα προσφέρει υπηρεσία μόνο στους μουσουλμάνους αδελφούς μας. Εάν όμως συνεχίσει να παραμένει ως μουσείο θα προσφέρει υπηρεσία σε όλους τους πολίτες, τους ξένους και σε όλους τους τουρίστες που επισκέπτονται την Τραπεζούντα, την Μαύρη Θάλασσα και την Τουρκία γενικότερα. Επιπλέον, θα υπάρχει και ένα έσοδο για τον τοπικό πληθυσμό και θα συμβάλλει στην ανάπτυξη του τοπικού τουρισμού. Από αυτής της πλευράς, το λέγω ξεκάθαρα είμεθα της άποψης να συνεχίσει να λειτουργεί ως μουσείο» πρόσθεσε με νόημα ο Οικουμενικός Πατριάρχης.

Αξίζει να σημειωθεί ότι ή επίσκεψη του Οικουμενικού Πατριάρχη στο Ναό της Αγίας Σοφίας προσέλκυσε το ενδιαφέρον πολλών ΜΜΕ της Τουρκίας που το τελευταίο διάστημα παρουσιάζουν τις εξελίξεις και τις δηλώσεις που γίνονται για το ζήτημα. Τον Οικουμενικό Πατριάρχη συνόδευαν ο Μητροπολίτης Αλεξανδρουπόλεως Άνθιμος και ο Μητροπολίτης Πέτρος της Εκκλησίας της Γεωργίας καθώς και κληρικοί από την Πόλη, την Ελλάδα και τη Γεωργία.

ΔΡ ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΧΑΤΖΟΠΟΥΛΟΣ, ΤΑ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΚΑΙ Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ

 Ο όρος «παγκοσμιοποίηση» ο οποίος εμπλούτισε το λεξιλόγιό μας τα τελευταία χρόνια είναι σχετικά νέος. Δίνονται ποικίλες ερμηνείες του όρου. Ο καθένας από την πλευρά του τον αναλύει   κατά το δοκούν. Συνήθως όμως είναι η αρνητική όψη αυτή που προβάλλεται και κυριαρχεί και η οποία σχετίζεται με την οικονομική πλευρά της παγκοσμιοποίησης.Πέρα όμως από τις σωστές, λαθεμένες ή και πολλές φορές αυθαίρετες ερμηνείες που δίδονται ως περιεχόμενο του όρου αυτού, είναι γνωστό ότι η παγκοσμιοποίηση  έχει και θετικές πλευρές. Δεν μπορούμε  να περιορίσουμε την παγκοσμιοποίηση στην οικονομική-εμπορική της διάσταση.  Η έννοια της παγκοσμιοποίησης θα πρέπει να ερμηνευθεί συνολικά  και εκτός  από την οικονομική της διάσταση υπάρχει και η πολιτισμική. Ο όρος προέρχεται από το εμπόριο και από τις  παγκόσμιες οικονομικές συναλλαγές. Παγκοσμιοποίηση σημαίνει «ότι η κυκλοφορία  αγαθών, υπηρεσιών, κεφαλαίου, τεχνολογιών και ανθρώπων πραγματοποιείται πλέον σε παγκόσμια κλίμακα, καθώς οι χώρες σε ολόκληρο τον κόσμο ανοίγονται και έρχονται σε ολοένα μεγαλύτερη επαφή μεταξύ τους»[1].Έτσι, λέγοντας  παγκοσμιοποίηση  φέρνουμε  στο νου μας  πρωτίστως το εμπόριο και δευτερευόντως  όλα τα άλλα, όπως την  κυκλοφορία των τεχνολογιών και των ανθρώπων που αναφέρονται παραπάνω. Στην ιστορία της ανθρωπότητας  ουδέποτε το εμπόριο   ήταν ξεκομμένο από εν γένει  πνευματική  ζωή των ανθρώπων, καθότι χάρη και σ’ αυτό υπήρχε και υπάρχει επικοινωνία των ανθρώπων, λαών και πολιτισμών. Η ιστορία, αλλά  και η εκκλησιαστική ιστορία  έχουν άφθονα παραδείγματα για το γεγονός ότι το εμπόριο φέρνει κοντά τους ανθρώπους και κατ’ επέκταση και τους πολιτισμούς. Η κυκλοφορία των ανθρώπων φυσικά σημαίνει και κυκλοφορία των ιδεών, αλλά  και των  θρησκευτικών πεποιθήσεων και παραδόσεων. Το εμπόριο  ήταν η αρχή της διάχυσης των ιδεών και του πολιτισμού σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης. Μερικά παραδείγματα: Έλληνες έμποροι ταξίδευαν στη  Φοινίκη και  πήραν το αλφάβητο από άλλους λαούς. Έλληνες έμποροι ίδρυσαν πόλεις στον  Εύξεινο πόντο, στη  νότια Γαλλία, διέδωσαν το Χριστιανισμό  στη δυτική πλευρά των Ινδιών. Με το εμπόριο άλλωστε επιτεύχθηκε και  η πρώτη επαφή των πρώην εχθρικών και εμπόλεμων κρατών της Ευρώπης  και έτσι σήμερα έχουμε την Ευρωπαϊκή Ένωση.Και οι πολιτισμοί δέχονται αλληλοεπιδράσεις: χάρη  στην επικοινωνία των πολιτισμών οι Πατέρες της Εκκλησίας  δανείστηκαν όρους αρχαίους  και τους  ενσωμάτωσαν στην ορθόδοξη παράδοση μας, χρησιμοποιώντας τους στη διατύπωση των  χριστιανικών δογμάτων. Η βυζαντινή πριγκίπισσα  Θεοφανώ τον 9^ο   αιώνα παντρεύεται  τον ΄Οττο της Γερμανίας,  φέρνει  πρώτη τα μεταξωτά, τον καφέ και τα μαχαιροπίρουνα στη Δύση, αλλά και την ανατολική χριστιανική παράδοσή της.  

Σήμερα με τα άλματα της τεχνολογίας καθίσταται δυνατή η μαζική πλέον  κυκλοφορία και επικοινωνία των ανθρώπων και των ιδεών τους σε’ όλα τα  μήκη και τα πλάτη της γης. Η ελεύθερη κυκλοφορία εντός της  παγκοσμιοποιημένης και πολυπολιτισμικής  ΕΕ στην οποία ζούμε φέρνει τους ανθρώπους και τις παραδόσεις τους πολύ κοντά και  έτσι  πραγματοποιείται η γνωριμία με την πίστη και τον πολιτισμό  των άλλων λαών της ΕΕ. Με την αλληλοκατανόηση αίρονται οι προκαταλήψεις και καταπολεμάται  μεταξύ άλλων και ο  θρησκευτικός φανατισμός. Δίδεται  παράλληλα στη χριστιανική πίστη η ευκαιρία να συνδιαλλαγεί  με αγάπη, ελευθερία  και σεβασμό με  τις άλλες θρησκευτικές παραδόσεις εντός και εκτός  της ΕΕ.   

Μελετώντας τη διαβίωση  των προγόνων μας στην Τουρκοκρατία και ειδικά της ελληνικής μειονότητας στην Κωνσταντινούπολη, διαπιστώνουμε ότι  αυτή ζώντας τότε σ΄ ένα κοσμοπολίτικο και πολυπολιτισμικό  περιβάλλον, που ήταν  από τα λίγα σχετικά θετικά στοιχεία των Αυτοκρατοριών και  όμοιο όμως εν πολλοίς με αυτό της ΕΕ σήμερα, η κοινότητα αυτή της Πόλης  κράτησε ζωντανή την  πίστη και την πολιτισμική παράδοσή  της μέχρι την επικράτηση του εθνικισμού κατά τη δεκαετία του 1910. Στο  ιστορικό παράδειγμα της πορείας και των θρησκευτικών δικαιωμάτων των Ελλήνων της Πόλης από τη μια βλέπουμε την ανοχή και την αποδοχή που «προσφέρει»  η πολυπολιτισμική κοινωνία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας που ήταν αντίγραφο της Βυζαντινής  και  από την  άλλη την  μηδενική ανοχή που δείχνει ο εθνικισμός στις θρησκευτικές και πολιτισμικές παραδόσεις και ο οποίος καταστρέφει τις ιδιαιτερότητες των  μειονοτήτων, όπως αυτό έγινε  από το 1910 και εξής. 

Ο κοσμοπολιτισμός (η κοσμοπολιτεία) του παρελθόντος (Βυζάντιο, Οθωμανική  Αυτοκρατορία), που  δείχνει ανοχή στις πολιτισμικές και θρησκευτικές ιδιαιτερότητες των λαών, σήμερα αναγκαστικά αφήνει τη θέση του στην παγκοσμιοποίηση. Η θετική όψη της παγκοσμιοποίησης στον τομέα των θρησκευτικών δικαιωμάτων είναι αναμφισβήτητη. Η παγκοσμιοποίηση είναι το «αντίδοτο  στην εθνικοποίηση κάθε μορφής»[2], η οποία εθνικοποίηση με τη σειρά της οδηγεί στην περιστολή των θρησκευτικών δικαιωμάτων των λαών. Η παγκοσμιοποιημένη ΕΕ αναδεικνύεται ως κατεξοχήν χώρος θρησκευτικής ελευθερίας και ένα παράδειγμα για τις άλλες περιοχές του πλανήτη.  Παλαιότερα  είχαμε  τον κοσμοπολίτη, τον πολίτη του κόσμου. Σήμερα έχουμε τον  πολίτη, τον άνθρωπο που ζει μέσα στην παγκοσμιοποιημένη και πολυπολιτισμική   κοινωνία της Ευρώπης και του κόσμου. Ο κοσμοπολίτης είναι πολίτης του κόσμου, είναι αυτός που αισθάνεται όλη την οικουμένη πατρίδα του, το ίδιο όπως και ο «παγκοσμιοποιημένος» πολίτης.  Και τα δύο τα παραπάνω θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι και χριστιανικές αρετές.  Διαβάζουμε  στην επιστολή προς Διόγνυτον: «Για τους χριστιανούς κάθε ξένη χώρα είναι πατρίδα τους και κάθε πατρίδα την θεωρούν ξένη χώρα».

Σήμερα παγκοσμιοποιημένη κοινωνία σημαίνει μία κοινωνία ανοιχτή προς  όλους  τους ανθρώπους προς όλες τις θρησκείες, φυλές  και  γλώσσες. Είναι η κοινωνία που θα πρέπει να γίνονται σεβαστά  τα ανθρώπινα και θρησκευτικά δικαιώματα των ανθρώπων, χωρίς διακρίσεις. Για μας τους χριστιανούς  άλλωστε αυτή η υποχρέωση πηγάζει μέσα από την Καινή Διαθήκη, είναι η ίδια η υπόσταση της πίστης μας στο Θεό. Είναι η χριστιανική πίστη που αγαπά, που συνδιαλέγεται και 

Η παγκοσμιοποίηση έχει δαιμονοπιοιθεί από ορισμένους λαϊκούς και  κληρικούς  και από  αρκετούς διανοούμενους της εποχής   μας.  Δε διαφωνώ ότι πρέπει να  θεσπιστούν κανόνες στο παγκόσμιο εμπόριο για την άρση των ανισοτήτων και για την εξάλειψη της αθλιότητας από τον πλανήτη. Αυτό όμως που γίνεται  σήμερα με τη μηδενιστική κριτική  προς κάθε τι καινοτόμο, αλλά  και η καθολική απόρριψη  με  βάση  δήθεν την Πίστη και την Ορθοδοξία,   είναι ακατανόητη.

Οι άνθρωποι που βλέπουν παντού «συνομωσίες» και «σκοτεινά κέντρα» έδιναν και  δίνουν πάντα  το παρόν:

1.Ο οικουμενισμός, ή καλύτερα η οικουμενική κίνηση κατηγορήθηκε κάποτε  ότι τάχα ξεπουλάει την Ορθοδοξία στους δυτικούς και ότι τάχα είναι αίρεση. Έλεγε  ότι σε λίγα χρόνια η Ορθοδοξία θα παραδοθεί στους ξένους και ότι πρέπει να είναι κλειστή στον εαυτό της δίχως ανοίγματα προς τις ετερόδοξες Εκκλησίες. Ο Οικουμενισμός δήθεν είναι έργο σκοτεινών δυνάμεων που απεργάζονται την καταστροφή της Ορθοδοξίας  και του έθνους. Ποιο ήταν όμως το αποτέλεσμα; Θυσίασε κάτι η  Ορθοδοξία; Τι έχασε από την αλήθεια της; Τι ξεπούλησε; Τι από αυτά που αναφέρθηκαν  έγινε πραγματικότητα; Απολύτως τίποτα είναι η απάντησή μας. Θετικά: αμέτρητα: η Δύση, η χριστιανική κοινή γνώμη της  Δύσης δεν γνώριζε την Ορθοδοξία, δεν ήξερε τίποτα για αυτήν. Με την οικουμενική κίνηση που με κόπο καλλιεργήθηκε από το Οικουμενικό Πατριαρχείο και από άλλες ορθόδοξες Εκκλησίες επί δεκαετίες, έχουμε σήμερα το παρόν της Ορθόδοξης Εκκλησίας (φυσικά εδώ δεν εννοούμε  μόνο την  Ελληνική), με χιλιάδες πιστούς που φροντίζουν και καλλιεργούν τις παραδόσεις τους σε απόλυτη θρησκευτική ελευθερία. Η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι η τρίτη   χριστιανική  δύναμη της Ευρώπης. Η διαχριστιανική  και η διορθόδοξη επαφή που ήταν άγνωστα μέχρι το ξεκίνημα της οικουμενικής κίνησης,  σήμερα έχουν κάνει τεράστια πρόοδο.  Δεν ήταν λοιπόν  ο Οικουμενισμός μία συνομωσία  των σκοτεινών δυνάμεων.

2.Αυτές οι σκοτεινές και μυστικές δυνάμεις «εμφανίσθηκαν» και πάλι στον πόλεμο της Γιουγκοσλαβίας τη δεκαετία του 90. Εκεί σε χειρότερη μορφή. Ο πόλεμος φόρεσε το  ένδυμα της Ορθοδοξίας. Παρουσιάσθηκε –και στα ελληνικά ΜΜΕ πάρα πολύ- ως πόλεμος θρησκευτικός, ως άμυνα για την πίστη, ως πόλεμος κατά των σκοτεινών δυνάμεων. Ονειρεύτηκαν ου πολλοί βαλκανικά απειλητικά τόξα. Γι’ αυτό στο όνομα της Ορθοδοξίας όλα ήταν πλέον επιτρεπτά. Η σφαγή αθώων πολιορκημένων στο  Σαράγιεβο στο όνομα πολλές φορές της ορθοδοξίας, η θανάτωση 8000 χιλιάδων αλλόθρησκων  στη Σρεμπρένιτσα. Τότε όλα ήταν επιτρεπτά. Για το τελευταίο άδικα κατηγορούνταν οι ομόθρησκοί μας, όλα μα  όλα ήταν ψεύδη και συκοφαντίες της Δύσης. Αποτέλεσμα: πριν  από ένα μήνα το βοσνιακό κοινοβούλιο των Σέρβων αναγνώρισε την γενοκτονία και ζήτησε συγγνώμη από τους μουσουλμάνους συμπολίτες τους.

3.Ακολούθησε λίγο πριν τη λήξη του 20ού αιώνα η πολεμική εναντίον της ΕΕ και αυτή  πολλές φορές εξ ονόματος της Ορθοδοξίας. Η ΕΕ τάχα συγχωνεύει έθνη φυλές και γλώσσες, καταργεί σύνορα, παραδόσεις, ήθη, έθιμα, θρησκεία, εθνική ταυτότητα, γλώσσα. Ο παπισμός,  απειλεί τάχα την Ορθοδοξία. Και ο μύθος αυτός κατέρρευσε. Πόσοι  έλληνες ορθόδοξοι ασπάσθηκαν τον καθολικισμό; Ή ξέχασαν  ή έχασαν τις ορθόδοξες παραδόσεις τους; Απολύτως κανένας. Πολλές χιλιάδες όμως καθολικών ασπάσθηκαν την Ορθοδοξία. Χάθηκε η γλώσσα μας; όχι, ίσα ίσα : είναι μία  από τις επίσημες γλώσσες της ΕΕ και όλα τα  έντυπα κυκλοφορούν  και στην Ελληνική. Στο Συμβούλιο της ΕΕ όλοι οι υπουργοί μιλούν  στη γλώσσα τους. Χάθηκε η παράδοσή μας; όχι. Εκατοντάδες ορθόδοξες εκκλησίες  και ζωντανές ενορίες υπάρχουν σήμερα στην ΕΕ. Πολλά εκατομμύρια δόθηκαν από την ΕΕ στις  τοπικές  εκκλησίες  στη χώρα μας για ανακαίνιση Ιερών Μονών και Ναών, αλλά και για άλλους σκοπούς.

Δεν μπορώ να δεχτώ τη δαιμονοποίηση της Δύσης και να οραματίζομαι συνομωσίες. Και μόνο όταν αναλογίζομαι   ότι οι δύο παγκόσμιοι  πόλεμοι ξεκίνησαν από  την Ευρώπη  και  ότι η ΕΕ  τώρα συμφιλίωσε τους πρώην εχθρούς, αυτό και μόνο θα μου αρκούσε να αποδεχτώ απόλυτα την ένωση αυτή των  λαών.

Αυτό που συνέβη με τις παραπάνω τρεις περιπτώσεις, συμβαίνει λίγο πολύ και σήμερα με μόνο το άκουσμα του όρου  Παγκοσμιοποίηση. Έχει δαιμονοποιηθεί   από πολλούς, είτε  για τις αδικίες στο εμπόριο, είτε για το ότι απειλεί τη ιδιαιτερότητα του κάθε έθνους του κάθε λαού, είτε για το ότι  επιφέρει την ομογενοποίηση  και ανακάτεμα των θρησκειών. Πολλοί φοβούνται, αδίκως κατά τη γνώμη μας, τους  οδοστρωτήρες της πολυπολιτισμικότητας που στο πέρασμά τους δε θα αφήσουν τίποτα όρθιο. Θα περιορίσουν την θρησκευτική έκφραση και ελευθερία εγκαθιδρύοντας μία  παγκόσμια θρησκεία ή  ένα κράμα των θρησκειών.

Είναι δυστυχώς και πάλι  η θεωρία που θέλει την Ορθόδοξη Εκκλησία εγκλωβισμένη στην κλειστή  λογική του ενός έθνους, στην λογική του εναγκαλισμού με άλλους θεσμούς και στη λογική της ύπαρξης των σκοτεινών κέντρων που προσπαθούν να την καταστρέψουν. Η Εκκλησία όμως είναι ένας αυτάρκης  και αυτόνομος οργανισμός που μπορεί να επιβιώσει και χωρίς τη στήριξη κανενός άλλου θεσμού. Τα πρόσφατα παραδείγματα  από τις Ορθόδοξες Εκκλησίες που στάθηκαν στα πόδια τους μέσα σε εχθρικό περιβάλλον και που τώρα  δραστηριοποιούνται χωρίς τη στήριξη  της κρατικής εξουσίας είναι εύγλωττα. (Αλβανία, Ρωσία, Ρουμανία).  Η ορθοδοξία είναι ανοιχτή στον κόσμο, δεν πρέπει να αυτοεγκλωβίζεται. Καμία από τις φοβίες  που ανέφερα  παραπάνω δε συμμερίζομαι και δεν μπορώ να τις ασπασθώ. Πιστεύω ότι οδηγούν σε απομονωτισμό και  εθνικισμό και στη συνέχεια σε  θρησκευτικό φανατισμό. Η Εκκλησία πρέπει να «χρησιμοποιήσει» την παγκοσμιοποίηση, τα θετικά της παγκοσμιοποίησης. Στην ουσία αυτό είναι κάτι το πανάρχαιο και εν πολλοίς γνωστό.  Είναι αυτό που ήδη ήταν αυτονόητο και αυτό  που ονομάζουμε οικουμενικότητα της  Εκκλησίας. Αυτή ο οικουμενικότητα της Εκκλησίας που επέζησε στο πολυπολιτισμικό Βυζάντιο, αλλά και στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, υφίσταται και σήμερα, αρκεί να την αναδείξουμε.

Η μετανάστευση, οι προσφυγιά, το άνοιγμα των συνόρων, αλλά και η παγκοσμιοποίηση μας οδήγησαν σ΄ ένα κόσμο διαθρησκειακό και πολυπολιτισμικό. Σ’ αυτό τον κόσμο όμως  έζησε η Ορθοδοξία επί πολλούς αιώνες.  Έζησε γιατί η  συνύπαρξη είναι  χριστιανική αρετή. Η Ορθοδοξία «επιβιώνει γιατί συμβιώνει» τονίζει ο σοφός καθηγητής Μάριος Μπέγζος. Εκεί που υπάρχει η αποδοχή του άλλου, του διαφορετικά σκεπτόμενου παύει να υπάρχει η μισαλλοδοξία.  Εκεί  πανηγυρίζει η θρησκευτική ελευθερία. Σήμερα η παγκοσμιοποίηση είναι η άλλη όψη του κοσμοπολιτισμού, μία άλλη όψη της Οικουμενικότητας. Είναι σαφώς το αντίθετο της εσωστρέφειας και του εθνικισμού.  Είναι η γνώση του άλλου και όχι η  απόρριψή  του.

Ο σημερινός πιστός δεν πρέπει να φοβάται την παγκοσμιοποίηση γιατί αυτή βρίσκεται στην  υπόσταση  της  πίστης μας σε άλλη μορφή, ως οικουμενικότητα. Πιστεύω  ότι  μέσα σε μια κοινωνία  όπου οι άνθρωποι δραστηριοποιούνται απόλυτα ελεύθερα και συνυπάρχουν με αμοιβαία αποδοχή και σεβασμό, σ’ αυτή την κοινωνία θα υπάρχει απόλυτος σεβασμός και των θρησκευτικών δικαιωμάτων. Η  εσωστρέφεια δεν είναι  ίδιον του Χριστιανισμού.

Η παγκοσμιοποίηση είναι αντίθετη προς την εθνικοποίηση η οποία μπορεί να οδηγήσει  στον φυλετισμό, στην ξενοφοβία και στην απόρριψη της θρησκευτικής ελευθερίας και εν τέλει  στην άρνηση της ελευθερίας του ατόμου. Η αποδοχή της ετερότητας  του άλλου, ο σεβασμός της ελευθερίας του άλλου είναι βασικές χριστιανικές αρετές  που παραμερίζονται πολλές φορές . 

Η εκκλησία πρέπει να κάμνει πάντα  το πρώτο βήμα της καταλλαγής  και της συμφιλίωσης όλων των ανθρώπων. Η πίστη δε χάνεται, δε θυσιάζεται, δεν αλλοιώνεται με τη συμβίωση ανάμεσα σε ανθρώπους  άλλων πολιτισμικών παραδόσεων. Χάνεται, καταστρέφεται όταν στα μάτια του άλλου δε βλέπω τον ίδιο το Θεό, το Χριστό που η θυσία του ήταν για όλο το γένος των ανθρώπων και όχι για  μία φυλή και γλώσσα. Θέτοντας ως ορθόδοξος χριστιανός το δίλημμα στον εαυτό μου μεταξύ της παγκοσμιοποίησης και του εθνικισμού σαφώς διαλέγω το πρώτο.

Μάρτιος 2005,Αντώνιος Χατζόπουλος 

ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΥΓΟΥΣΤΟΣ «Π Α Ν Α Γ Ι Α»

 †Μητροπολίτου ΠΕΡΓΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ

Στήν αὐλή μας φουντώνει ο βασιλικός. Ἔθιμο καί μήνυμα ἐποχικό. Θά οὐρανωθεῖ σέ λίγο στόν καιρό του, μαζί μέ τοῦ Σταυροῦ τήν ὕψωση. Τώρα ἄρχισαν νά τοῦ χαμογελοῦν καί τά πρῶτα μελτέμια. Καί μᾶς μοσχοβολεῖ εὐγενικά, γιά τόν Δεκαπενταύγουστο. Γιά τή συνάντησή μας μέ τήν «Ἀχώριστον». Τήν Παναγία!

«Προσδράμωμεν!»

Ἔτσι μᾶς ἐπιτάσσει ὁ ὕμνος. Καί μάλιστα, «νῦν προσδράμωμεν»! Μέ συντροφιά σελίδες συντριβῆς. Διάτριτες ἀπό λόγια ἀνθρώπινα, παρακλήσεως. «Μικρᾶς», ἀπό ἕνα Μοναχό, τόν θεοστήρικτο. «Μεγάλης», ἀπό ἕνα βασιληά, τόν Θεόδωρο Δούκα Λάσκαρη. Κι᾿ ἀτέλειωτης, ἀπό ἕνα ἱεράρχη, τόν Ἀνδρέα Κρήτης.

Βρισκόμαστε σέ χρόνο λειτουργικό. Καί ἀκοῦμε νά σημαίνει μιά ὥρα. Εἶναι ἡ ὥρα τῆς Μεγαλόχαρης. Παίρνουμε τή θέση μας, μέ τά μάτια ἐνοραματικά στό βλέμμα Της, μέ τήν καρδιά νά Τή θέλει ἕτοιμη σέ ἀντίληψη «καί πρός σωτηρίαν καθοδηγοῦσα». Ἡ κάθε στιγμή μᾶς θυμίζει τή βασιλεία τοῦ Θεοῦ.

Μυστήριο καί θαῦμα στήν Ἐκκλησία μας γιορτάζουν καθημερινά. Γιατί ἐνεργοῦνται ζωντανά. Καί θέλουν γρηγοροῦντα τόν πιστό. Γι΄αὐτό καί, «τῇ Θεοτόκῳ νῦν προσδράμωμεν».

Γι᾿ αὐτό καί «Σήμερον τῆς σωτηρίας ἡμῶν τό Κεφάλαιον», ὁ Εὐαγγελισμός. «Σήμερον γεννᾶται, ἐκ Παρθένου», ὁ Χριστός, κ.τ.λ.

Φορεμένοι τόν χιτῶνα τῆς ἱκεσίας μέ τό χρῶμα τῆς πάντα ἀθέριστης ἐλπίδας, συνεχίζουμε: «Οὐ σιωπήσωμεν ποτέ».

Ἔχουμε κερασθεῖ ἀπό τό ἔλεος Της, ἔχουμε καθαρθεῖ μέ τό ἁγίασμα Της, ἔχουμε στολίσει τό εἶναι μας γιά κατοικητήριο τῆς χάριτος Της.Τήν ὥρα πού ἡ σκέψη μας Τῆς ἀνήκει. Τήν ὥρα πού ὀρθοῦται ὡς «ἀνθρωπίνη Προστασία», σάν ἕνα μυστήριο καί θαῦμα παρόντα, μέ τά χρώματα τῆς γῆς καί τ᾿ οὐρανοῦ μαζί. Μέ τήν ὑπέρβαση τοῦ κτιστοῦ, μπροστά στά μάτια μας, βιώνοντας τή μνήμη Της «πεποικιλμένην τῇ θείᾳ δόξῃ».

 Ἀνάβω κερί στήν Ἀρτακηνή Φανερωμένη. Στή Φαναριώτικη σήμερα Κυρά. Καί οἱ στιγμές μου πνευματώνονται. Ὁ κόσμος μου εἰσπνέει σέ θεῖο χρόνο. Ὁραματίζομαι τή Μητροφάνεια τῆς Παναγίας πάνω ἀπό τήν Πόλη, μέ τούς Πατέρες μας νά τήν εὐχαριστοῦν ἀπ᾿ αὐτή τή Μόνη τῶν ἀκοιμήτων. Τήν Πόλη.

Καί γίνεται λαμπάδα τό «νῦν» μου.

Μέσα στό Δεκαπενταύγουστο.

Σέ μιά «Παράκληση».

ΠΗΓΗ:ΦΩΣ ΦΑΝΑΡΙΟΥ