ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ Ἐκκλησιαστικαί Εἰδήσεις

- Ἡ Α. Θ. Παναγιότης, ὁ Πατριάρχης, ἐπί τῇ ἑορτῇ τῶν Εἰσοδίων τῆς Θεοτόκου, τήν Πέμπτην, 21ην Νοεμβρίου, προέστη τῆς καθιερωμένης Πατριαρχικῆς καί Συνοδικῆς Θείας Λειτουργίας ἐν τῷ πανηγυρίσαντι φερωνύμῳ Ἱ. Καθεδρικῷ Ναῷ τῆς μεγαλωνύμου Κοινότητος Σταυροδρομίου, ἐν συλλειτουργίᾳ μετά τῶν Σεβ. Μητροπολιτῶν Τρανουπόλεως κ. Γερμανοῦ, Μιλήτου κ. Ἀποστόλου, Φιλαδελφείας κ. Μελίτωνος, Σεβαστείας κ. Δημητρίου, Σασίμων κ. Γενναδίου, Ἰκονίου κ. Θεολήπτου, Καλλιουπόλεως καί Μαδύτου κ. Στεφάνου καί Κυδωνιῶν κ. Ἀθηναγόρου. 

Τόν Θεῖον Λόγον ἐκήρυξεν ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Προύσης κ. Ἐλπιδοφόρος, Ἡγούμενος τῆς Ἱ. Μονῆς Ἁγίας Τριάδος Χάλκης. 

Κατ᾽ αὐτήν ἐτελέσθη ἡ εἰς Διάκονον χειροτονία τοῦ Ὁσιωτ. Μοναχοῦ Ἰακώβου Rindlisbasher, ἐκ τῶν ἀδελφῶν τῆς ἐν Essex Ἀγγλίας Ἱ. Πατριαρχικῆς καί Σταυροπηγιακῆς Μονῆς τοῦ Τιμίου Προδρόμου. Παρέστησαν συμπροσευχόμενοι οἱ Σεβ. Μητροπολῖται Θεοδωρουπόλεως κ. Γερμανός, Μυριοφύτου καί Περιστάσεως κ. Εἰρηναῖος καί Μύρων κ. Χρυσόστομος, ὁ Ἀρχηγός τοῦ Λιμενικοῦ Σώματος καί τῆς Ἑλληνικῆς Ἀκτοφυλακῆς τῆς Ἑλλάδος Ἐνδοξ. Ἀντιναύαρχος κ. Δημήτριος Μπαντιᾶς, μετά τῆς συνοδείας αὐτοῦ, ὁ Ἐξοχ. Πρέσβυς κ. Νικόλαος Ματθιουδάκης, Γενικός Πρόξενος τῆς Ἑλλάδος ἐνταῦθα, Ἄρχοντες Ὀφφικίαλοι τῆς Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Μ. Ἐκκλησίας, ἄλλοι ἐπίσημοι, παράγοντες τῆς Ὁμογενείας, Καθηγηταί καί μαθηταί τοῦ Ζαππείου καί τοῦ Ζωγραφείου Λυκείου, ὡς καί τῶν ἐν Θεσσαλονίκῃ Ἐκπαιδευτηρίων Μαντουλίδη, ἀπόφοιτοι τοῦ ἔτους 1963 τοῦ Ζωγραφείου, ὁ πατήρ τοῦ νεοχειροτονηθέντος Ἐντιμ. κ. Ἰωάννης Πέτρος καί ἄλλοι συγγενεῖς αὐτοῦ, προσκυνηταί ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ, ὡς καί πλῆθος πιστῶν ἐντεῦθεν. 

Μετά τό πέρας τῆς Θ. Λειτουργίας ὡμίλησαν ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Τρανουπόλεως κ. Γερμανός, Ἀρχιερατικῶς Προϊστάμενος τῆς Κοινότητος Σταυροδρομίου, ὁ Ἐντιμ. κ. Σπυρίδων Χατζηαναστασίου ἐκ μέρους τῆς Ἐφοροεπιτροπῆς αὐτῆς καί ὁ Πατριάρχης, Ὅστις ἀπηύθυνε πατρικάς νουθεσίας πρός τόν νέον Κληρικόν. 

Ἐπηκολούθησε δεξίωσις ἐν τῇ Κοινοτικῇ αἰθούσῃ. 

Ἀναχώρησις τῆς Α. Θ. Παναγιότητος. 

Ἡ Α. Θ. Παναγιότης, ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης, κ. κ. Βαρθολομαῖος ἀνεχώρησε σήμερον, Πέμπτην, 21ην τρ. μ. Νοεμβρίου, ἀεροπορικῶς εἰς Βιέννην προκειμένου νά συμμετάσχῃ ὡς ὁμιλητής εἰς τάς ἐργασίας τῆς Παγκοσμίου Διασκέψεως τῶν Θρησκειῶν διά τήν εἰρήνην (World Conference of Religions for Peace), ὡς καί νά προστῇ τῶν ἑορτασμῶν τῆς συμπληρώσεως 50 ἐτῶν ἀπό τῆς ἱδρύσεως τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Αὐστρίας. 

Τόν Πατριάρχην συνοδεύουν ὁ Ἱερολ. Διάκονος κ. Νήφων Τσιμαλῆς καί ὁ ἐκ τῶν Ὑπαλλήλων τῶν Πατριαρχείων Ἐντιμ. κ. Ἀπόστολος Σπανίδης, ἐνῷ εἰς τήν Βιέννην θά προστεθῇ εἰς τήν συνοδείαν Αὐτοῦ καί ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Πέτρας καί Χερρονήσου κ. Νεκτάριος. 

Ἡ Α. Θ. Παναγιότης προεπέμφθη ἐν τῷ ἀεροδρομίῳ ὑπό τοῦ Πατριαρχικοῦ Ἐπιτρόπου Σεβ. Μητροπολίτου Καλλιουπόλεως καί Μαδύτου κ. Στεφάνου, Πρωτοσυγκελλεύοντος, καί τοῦ Ἐντιμ. κ. Ἀθανασίου Ἀστρακᾶ, Προξένου τῆς Ἑλλάδος ἐνταῦθα, ἐπιστρέφει δέ εἰς τήν Πόλιν τό ἑσπέρας τῆς Κυριακῆς, 24ης τρ. μ. . 

* * * 

Ἡ Α. Θ. Παναγιότης, ὁ Πατριάρχης, ἐδέξατο εἰς ἀκρόασιν τόν Ἰερολ. Διάκονον κ. Στέφανον Thoma, ἐκ Ρουμανίας, μετεκπαιδευόμενον νῦν ἐν Γερμανίᾳ.

ΔΙΑΛΕΞΗ ΚΑΘΗΓΗΤΗ Χ. ΑΤΜΑΤΖΙΔΗ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ

Χ Ρ Ο Ν Ι Κ Α νέο τεύχος

τεύχος 241, ΙΟΥΛΙΟΣ -ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 2013 π ε ρ ι ε χ ό μ ε ν α * Με τίτλο «Σεβασμός προς αλλήλους:διάλογος Ορθοδοξίας και Εβραϊσμού» ο καθηγητής Πρεβελάκης δίνει στοιχεία για την 8ηΔιάσκεψη μεταξύ Ορθοδόξων Χριστιανών και Εβραίων που έλαβε χώρα στη Θεσσαλονίκη στις 4-6Ιουνίου 2013. *Ο κ. Βασίλειος Κωστόπουλος αναφέρεται στην ιστορία τηςΙσραηλιτικής Κοινότητας Καστοριάς η οποία είχε 1.000χρόνια παρουσίας στην πόλη αυτή και η οποία μετά το Ολοκαύτωμα έπαψε να υπάρχει. *Ο ιστορικός μελετητής κ.Ευάγγελος Χεκίμογλου αναφέρεται σε δύοΕβραϊκές Τράπεζες που λειτούργησαν στη Θεσσαλονίκη τις πρώτες δεκαετίες του 20ουαιώνα. Την Τράπεζα Αμάρ και την Τράπεζα Ένωσις. *Τον Αύγουστο του 1953μεγάλος σεισμός κατέστρεψε τα νησιά του Ιονίου Πελάγους. Οι πρώτοι που έσπευσαν σε βοήθειά τους ήταν 4Ισραηλινά πολεμικά πλοία που βρισκόντουσαν στην περιοχή. Οι 450 Ισραηλινοί ναύτες εργάστηκαν υπεράνθρωπα για τη διάσωση των κατοίκων των νησιών.Έκτοτε γίνονται στην Ελλάδα αναμνηστικές εκδηλώσεις για να τιμηθεί η Ισραηλινή βοήθεια. Έτσι και φέτος, στις 20.8.2013 οι τοπικές Αρχές των νησιών παρέδωσαν στον πρέσβη του Ισραήλ τιμητική διάκρισηγια την προ 60 χρόνων βοήθεια. * Με γενικό τίτλο «Η Συμβολή στην “Μικρή Ιστορία”» από την παρουσία των Εβραίων στην ελληνική ζωή δημοσιεύονται αναμνήσεις από τη συμμετοχή των Εβραίων στους ελληνικούς πολέμους 1913και 1940, καθώς και για ένα σανατόριο στο Βόλο(Θεσσαλία) όπου η AmericanJoint Distribution Committee συνεργάστηκε αμέσως μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο για την περίθαλψη Ελλήνων Εβραίων ασθενών. * Το τεύχος κλείνει με παρουσιάσεις βιβλίων και γράμμα προς το περιοδικό το οποίο αναφέρεται στην ιστορία του εβραίου Φάμπιο Τζιούλι που κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν κρατούμενος στο ελβετικό στρατόπεδο συγκέντρωσης του Egetswil bei Kloten της Ζυρίχης.

διαβάστε εδώ το νέο τεύχος Στο εξώφυλλο ΟΠρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας κ. Κάρολος Παπούλιας κατά την επίσκεψή του στο Άουσβιτς, στις 9.7.13. Σε δηλώσεις του τόνισε,μεταξύ άλλων: "Όποιοι αρνούνται τη μεγάλη αυτή θυσία των χιλιάδων Ευρωπαίων πολιτών δεν μπορεί να συγκαταλέγονται μέσα στην ευρωπαϊκή οικογένεια". Σ΄αυτό το τεύχος: *Δημοσιεύεται άρθρο του γνωστού δημοσιογράφου Παντελή Μπουκάλα με αφορμή τις συλλήψεις των ηγετών της νεοναζιστικής οργάνωσης Χρυσή Αυγή το οποίο αναφέρεται σε όλα τα μυθεύματα συνωμοσίας που κατά καιρούς έχουν γραφτεί κατά των Ελλήνων Εβραίων, του Εβραϊσμού και του Σιωνισμού. Μεταξύ των άλλων δημοσιεύει μία επιστολή ενός Βασιλιά της Σπάρτης που έζησε την περίοδο 309 – 267 π.Χ. ο οποίος σε επιστολή προς τον Αρχιερέα των Εβραίων της Ελλάδας του αναφέρει ότι οι "Σπαρτιάτες και οι Ιουδαίοι είναι αδερφοί λαοί που κατάγονται και οι δύο από τον Αβραάμ".

ΔΙΑΛΕΞH

ΔΙΑΛΕΞΗ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ

Ἡ Ἱερά Μητρόπολις Δέρκων προσκαλεῖ ὑμᾶς εἰς τήν διάλεξιν τοῦ Ἐλλογιμ.  Χαραλάμπους Ἀτματζίδου, Ἐπικούρου Καθηγητοῦ τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Ἀριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης,ὑπό τόν τίτλον «Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος καί ἡ παράδοση τοῦ Εὐαγγελίου στά ἔθνη», ἥτις θά λάβῃ χώραν, τῷ Σαββάτῳ,21ῃ Δεκεμβρίου 2013 καί ὥρᾳ 18ῃ, εἰς τήν ἐν Χρυσοβεργίοις  αἴθουσαν τοῦ Συνδέσμου Ἀποφοίτων τοῦ Ζωγραφείου Λυκείου.

Εκ της Μητροπόλεως

Ἡ 

ΘΕΡΑΠΕΙΑ:Ο ΕΟΡΤΑΣΜΟΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΣΤΗΝ ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΔΕΡΚΩΝ

Λαμπρή και ξεχωριστή υπήρξε η Κυριακή της 3ης Νοεμβρίου 2013 για την Ιερά Μητρόπολη Δέρκων και ειδικά για την ενορία της Αγίας Παρασκευής στα Θεραπειά. Ο Μητροπολιτικός Ναός της Αγίας Παρασκευής κατάμεστος από εκκλησίασμα εκ της Πόλης και εκ του εξωτερικού, υποδέχτηκε με επικεφαλής τον Σεβ. Μητροπολίτη Γέροντα Δέρκων Απόστολο, με σύσσωμο τον ιερό κλήρο της Μητροπόλεως, τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο στην πρώτη του επίσημη επίσκεψη στη Μητρόπολη Δέρκων. Η ταπεινώς απευθυνθείσα πρόσκληση του Σεβασμιωτάτου προς τον Παναγιώτατο με την ευκαιρία της μνήμης "τῶν ἐγκαινίων τοῦ Ναοῦ τοῦ Ἁγίου Γεωργίου ἐν Λύδδῃ, ἤτοι τὴν κατάθεσιν τοῦ ἁγίου σώματος αὐτοῦ” (Συναξάριο της ημέρας), αλλά και για την επέτειο της θαυματουργικής διάσωσης των Θεραπειών από πυρκαγιά, στις 3 Νοεμβρίου του 1844, τη επεμβάσει του Αγίου, που έκτοτε τιμάται συνεχώς, έφερε την χαρά της φιλοξενίας και την ευλογία του Πατριάρχου του Γένους και ενορίτου των Θεραπειών στην Μητρόπολη Δέρκων, κατά την εύσημο ταύτη ημέρα.

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης χοροστάτησε κατά την Θεία Λειτουργία, κατά την οποίαν παρέστησαν συμπροσευχόμενοι οι Μητροπολίτες Γέρων Νικαίας Κωνσταντίνος, Νέας Ιερσέης Ευάγγελος και Νέας Ζηλανδίας Αμφιλόχιος. Στο τέλος της Θείας Λειτουργίας τον Πατριάρχη προσφώνησε ο Πρόεδρος της Κοινότητος Θεραπείων Σ. Φραντζελατζίογλου, ο οποίος στο λόγο του συνέδεσε πνευματικά τον Παναγιώτατο με τον Άγιο Γεώργιο: ο Πατριάρχης βαπτίστηκε σε Ναό του Αγίου Γεωργίου στους Αγίους Θεοδώρους της Ίμβρου και ενθρονίστηκε στον Πάνσεπτο Πατριαρχικό Ναό του Αγίου Γεωργίου στο Φανάρι στις 2 Νοεμβρίου του 1991, ήτοι την παραμονήν της Ανακομιδής των Λειψάνων του, που εορτάζουμε σήμερα. Ο Σεβασμιώτατος Ποιμενάρχης που έλαβε τον λόγο εν συνεχεία καλωσόρισε τον Παναγιώτατο τονίζοντας τα εξής: “Κατά τήν παροῦσαν ὅμως Πανήγυριν, προεξάρχοντα καί χοροστατοῦντα ἐν τῷ μέσῳ ἡμῶν, ἔχομεν Παναγιώτατε, τήν Ὑμετέραν Σεπτήν τῆς Ὀρθοδοξούσης Οἰκουμένης Κορυφήν, εὐλογοῦντα καί ἁγιάζοντα ἡμᾶς, τά ἐλάχιστα τέκνα Ὑμῶν.Ἤλθατε ἐκ τοῦ Μεγάλου Μοναστηρίου τῆς Ρωμηοσύνης, τόν οἶκον τοῦ Ἁγίου Γεωργίου,ὁ ὁποῖος ἐπί τόσα ἔτη μοιράζεται μαζύ Σας καί τίς χαρές καί τίς λύπες Σας. Καί τήν εὐφροσύνη καί τήν πικρίαν ἐνίοτε. Ἡ ὁλόθυμος δέ ἀποδοχή τῆς ταπεινῆς ἡμῶν προσκλήσεως, Παναγιώτατε, ὅπως ἔλθετε καί προστεῖτε τῆς σήμερον ἑορτῆς, τιμᾷ μεγάλως τήν Ἱεράν Μητρόπολιν τῶν Δέρκων καί ἀποτελεῖ διά πάντας ἡμᾶς, τόν τε ἐλάχιστον Ποιμενάρχην αὐτῶν, ἀλλά καί τό ἐνταῦθα φιλόχριστον ποίμνιον, μεγίστην τιμήν καί αἰτίαν χαρᾶς καί εὐφροσύνης ἐν ταὐτῷ δέ καί εὐλογίας ἱερᾶς. Ὄντως, δεσποτικῆς χαρᾶς καί Πατριαρχικῆς ἀξιούμεθα σήμερον Παναγιώτατε. Ἡ δέ σημερινή χοροστασία Ὑμῶν, εἰς τήν Λειτουργικήν ταύτην Σύναξιν, οὐσιαστικῶς εἶναι ἡ πρώτη ἐπίσημος παρουσία Ὑμῶν, εἰς τό Μητροπολιτικόν τοῦτον Ναόν, ἐπί τῆς ταπεινῆς μου ποιμαντορίας. Παναγιώτατε, ἡ ἐπίσκεψις Ὑμῶν αὕτη ἀποτελεῖ ἕνα εἰσέτι τεκμήριον τῆς ἁπλότητος Ὑμῶν, ἀλλά καί τῆς φροντίδος καί τῆς Πατρικῆς μερίμνης Ὑμῶν πρός πάντας ἡμᾶς”. Ο δραστήριος Μητροπολίτης ευχαρίστησε τον Πατριάρχη και ως γνώστης των χαλεπών περιστάσεων ανέφερε ότι το σκάφος της Εκκλησίας «κλειδωνίζεται ἀλλ΄ οὐ καταποντίζεται ». Κατέληξε την προσφώνησή του λέγοντας συγκινημένος:"Καίτοι ὁ ἱστορικός καί ὡραιότατος Ναός του δέν ὑπάρχει πλέον εἰς τά Θεραπειά, ὅμως δέν ἔπαυσε νά εἶναι μετά τῆς Ἁγίας Παρασκευῆς, ὁ προστάτης καί πολιοῦχος τῶν Θεραπείων".

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, τέλος, αναφέρθηκε διεξοδικώς στο βίο του Αγίου Γεωργίου, αλλά και στο ευαγγελικό ανάγνωσμα της Κυριακής. Τόνισε συν τοις άλλοις: “Τὸ δίδαγμα τῆς σημερινῆς ἡμέρας εἶναι ὅτι ὁ Κύριος ἀνταμείβει πλουσιοπάροχα τοὺς ὑπομένοντας, ἀσυγκρίτως περισσότερον τῆς ὀλίγης ὑπομονῆς των, καὶ αἰωνίως, διότι τὸ «κοινωνικόν», δηλαδὴ τὸ πνεῦμα τῆς μεταδόσεως τοῦ περισσεύματός μας, ἡ ἀλληλεγγύη, ἑλκύει τὴν Χάριν τοῦ Θεοῦ πρὸς τὸν ἄνθρωπον καὶτοιουτοτρόπως τὸνἁγιάζει· διότι τὸ πνεῦμα τῆς ὁλοκληρωτικῆς προσφορᾶς καὶ θυσίας διὰ τὸν Κύριον καὶ τοὺς συνανθρώπους, εἶναι αὐτὸ τὸὁποῖον ὁδηγεῖ εἰς τὴν πραγματικὴν δύναμιν καὶ τὴν νίκην, οὕτως ὥστε τό«ἀσθενὲς τοῦ Θεοῦ» νὰ ἀποδεικνύεται «ἰσχυρότερον τῶν ἀνθρώπων». Αναφέρθηκε ακόμη στους αγώνες του Μακαριστού Μητροπολίτου Γέροντος Δέρκων Ιακώβου έναντι της απόφασης των Αρχών να καταδαφίσουν τον Μητροπολιτικό Ναό του Αγίου Γεωργίου τονίζοντας ότι"ουδέποτε λησμονούμεν την αγωνίαν του επιχωρίου μακαριστού και πολιού Μητροπολίτου Δέρκων Ιακώβου, προτάξαντος το στήθος του ενώπιον της εισόδου του Ναού εκείνου, εις μίαν απελπιστικήν κίνησιν ανθρωπίνης αδυναμίας, νομίζοντος ότι δι αυτής θα ημπόδιζε την κατέδαφισιν αυτού υπό των κατά τα φαινόμενα εκάστοτε ισχυρών”. Ο Πατριάρχης συνεχάρη, τέλος, τον “πολλά και δυναμικά εργαζόμενον” Μητροπολίτη Απόστολο, ευχαριστώντας ταυτόχρονα τις Εφοροεπιτροπές των Κοινοτήτων της Επαρχίας του. Ακολούθησε ιερά λιτάνευση της εικονας του Αγίου Γεωργίου στον περίβολο του Ναού, όπως ακριβώς γινόταν στον κατεδαφισθέντα Ναό του.

Ο Άγιος Γεώργιος, προστάτης της Μητροπόλεως Δέρκων και του οποίου η ιερά εικόνα τεθησαύρισται στην Αγία Παρασκευή Θεραπείων από το 1958, μετά την κατεδάφιση του Μητροπολιτικού Ναού του Αγίου Γεωργίου από τις τότε Αρχές, τυγχάνει ο λαοφιλής Άγιος των Ορθοδόξων λαών απανταχού της Οικουμένης. Ο Άγιος Γεώργιος, ο λαοφιλής καβαλάρης, ο Άγιος των αιχμαλώτων και των πτωχών, κατά την ταραγμένη εκείνη ημέρα της 3ης Νοεμβρίου του 1844 διέσωσε θαυματουργικά εκ του πυρός την μικρή τότε κοινότητα των Θεραπείων εμφανιζόμενος έφιππος εντός της αγοράς, σύμφωνα με τις μαρτυρίες της εποχής. Μετά από δεκαετίες ο ομώνυμος Μητροπολιτικός Ναός του έμελλε να κατεδαφιστεί και την θέση του Μητροπολιτικού να λάβει ο παρακείμενος Ναός της Αγίας Παρασκευής. Αλλά και ο ομώνυμος ιστορικός Ναός του στη Λύδδα της Παλαιστίνης είχε επίσης καταστραφεί πολλές φορές από επιδρομές αλλοτρίων, αλλά πάντα εν συνεχεία με την βοήθεια του Θεού, στην ίδια θέση όπου είναι και το ιερό του σκήνωμα κτίζονταν νέος ναός στο όνομα του Αγίου, πολλές φορές και υπό την προστασία Χαλίφιδων,καθότι τον Άγιο Γεώργιο ευλαβούνται και οι μουσουλμάνοι πιστοί.

Ρίχνοντας μια σύντομη ματιά στην υμνογραφία του Αγίου τόσο κατά την ημέρα της μνήμης (23 Απριλίου) του όσο και της εορτης της ανακομιδής των λειψάνων του (3 Νοεμβρίου) παρατηρούμε τα εξής εντυπωσικά που αναδεικνύουν τον Άγιο ως ένα εκ των σημαντικωτέρων της Εκκλησίας καθότι ο ιερός υμνωδός, συνδέει την μνήμη του Αγίου Γεωργίου (23 Απριλίου) με την Ανάσταση του Κυρίου: «Ἀνέτειλε τὸ ἔαρ,  δεῦτε εὐωχηθῶμεν,  ἐξέλαμψεν  ἡ Ἀνάστασις Χριστοῦ, δεῦτε εὐφρανθῶμεν ἡ  τοῦ Ἀθλοφόρου μνήμη, τοὺς πιστοὺς  φαιδρύνουσα ἀνεδείχθη». Ο εορτασμός της μνήμης του Αγίου προσλαμβάνει μία διαφορετική διάσταση καθότι θεωρείται τρόπον τινά η συνέχεια του εορτασμού του Πάσχα: Ο ιερός υμνωδός αποκαλεί φαιδρά (από το φαίνω= λάμπω) την Ανάσταση, αλλά επίσης φαιδρά και την εορτή του Αγίου: «Δεῦτε, τὴν πανέορτον φαιδράν,  ἔνδοξον  Ἀνάστασιν πάντες, πανηγυρίσαντες, πάλιν ἑορτάσωμεν,  φαιδρὰν  πανήγυριν,  Γεωργίου τοῦ Μάρτυρος,  καὶ στέψωμεν τοῦτον,  ἐαρινοῖςἄνθεσιν». Ο δε ιερός υμνωδός της 3ης Νοεμβρίου πλέκει εντυπωσιακά το εγκώμιο του Αγίου χρησιμοποιώντας συν τοις άλλοις λίαν έντεχνα την καταστρεπτική και καθαρτική, διττή δύναμη του πυρός: “Επιπαφλάζον πύρ το της απάτης ου φέρω βλέπειν Άγιε, ως ο πυρίπνους και ζηλωτής ανομούντας ελέγχων” , “Πύρ το του λόγου όπερ ήλθε μάκαρ βαλείν εις κόσμον άπαντα” και “της απάτης την φλόγα απέσβεσας μακάριε” (από την Ακολουθία της ημέρας).

Η ανεξιχνίαστος θεία βουλή ίσως επιτρέψει κάποια μέρα την ανέγερση του Ναού του Αγίου Γεωργίου στα Θεραπειά. Το ευχήθηκε άλλωστε και ο Οικουμενικός Πατριάρχης λέγοντας: “ἐὰν συνεχίσωμεν νὰ τὸν παρακαλοῦμεν νὰ μεσιτεύῃ πρὸς Κύριον, τότε Αὐτός, ὁ Ὁποῖος ἐπέτρεψε τὴν κατεδάφισιν τοῦ ἐδῶ πάλαι ποτὲ ἱεροῦ Μητροπολιτικοῦ Ναοῦ, Αὐτὸς θά «δώσῃ ὑπερεκπερισσοῦ τῶν ὧν αἰτούμεθα ἢ νοοῦμεν».

Θεραπειά, 8/11/2013

δρ Αντώνιος Χατζόπουλος

«Τo απαίσιο πρόσωπο της τρομοκρατίας»

του Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης Παύλου, για το Amen.gr

6 Νοεμβρίου 2013, 19:14

ΠΗΓΗ: amen.gr

Έγραφα τις τελευταίες γραμμές ενός κειμένου που είχε τον τίτλο «Χρυσή Αυγή και Εκκλησία» όταν η βία και το αίμα χτύπησαν για μια ακόμη φορά. Μια αποτρόπαια δολοφονία δύο νέων ανθρώπων που συγκλονίζει. Μια ακόμη έσχατη περιφρόνηση στο ανθρώπινο πρόσωπο. Σε ποιό όνομα άραγε; Στο όνομα της εκδίκησης, της ανταπόδοσης, της δικαιοσύνης; Τίποτα από όλα αυτά. Κοινή πηγή το σκότος. Κοινή πηγή η νοοτροπία του κτήνους. Σε τι διαφέρουν οι δύο νέοι δολοφόνοι, από τον πρώτο; Από το έρεβος του φασισμού και του ναζισμού προέρχονται και οι τρεις. Τελικά «ανθρωπάκια» που το μόνο που ξέρουν καλά είναι να σκοτώνουν γιατί είναι ανίκανοι για το οποιοδήποτε καλό. Δεν πρόκειται να κάνουμε επιλογή τυράννων, τους απορρίπτουμε και τους δύο. Στεκόμαστε με σεβασμό μπροστά στον κοινό θρήνο τριών μητέρων που έχει κοινή πηγή. Επαγγελματίες δολοφόνοι και τίποτα περισσότερο. Ας χαθούν στο σκοτάδι τους τα ανδρείκελα που παριστάνουν ένθεν και ένθεν τους ήρωες. Ο φασισμός όσα χρώματα και να αλλάξει παραμένει το ίδιο αποτρόπαιος. Μοναδικά του χρώματα το μαύρο του σκότους και το κόκκινο του αίματος.

Λίγο παλαιότερα γνωρίσαμε το «απαίσιο πρόσωπο του Ναζισμού». Τώρα γνωρίζουμε, για μια ακόμη φορά το απαίσιο πρόσωπο της τρομοκρατίας. Θα μπορούσαμε να ρωτήσουμε τους ψυχρούς εκτελεστές γιατί το έκαναν. Μάταια όμως, γιατί οι εκτελεστές δεν έχουν λόγο. Είναι ανίκανοι να διαλεχθούν. Ικανοί μόνο να σκοτώνουν. Αν αυτή η εκτέλεση θα μπορούσε να θεωρηθεί αντίποινα για την δολοφονία του Παύλου Φύσσα, σημειώνουμε ότι είναι αταίριαστη με το δικό του ήθος. Αυτού όπλο ήταν το τραγούδι του. Τι σχέση έχουν λοιπόν με αυτόν; Έχουν όμως σχέση μόνο με τον δολοφόνο του Φύσσα. Τι σχέση έχουν; Είναι το ίδιο δολοφόνοι. Είναι το ίδιο ανεγκέφαλοι. Είναι το ίδιο ανίκανοι. Ανίκανοι για να φτιάξουν ένα κόσμο καλύτερο. Ένας κόσμος καλύτερος θέλει δουλειά. Για να ανέβει ο ήλιος ψηλά σ’αυτό τον τόπο, όπως το τραγουδάει ο ποιητής, θέλει δουλειά πολλή. Και αυτοί όλοι τους δεν είναι ικανοί να δουλέψουν, είναι ικανοί μόνο να σκοτώνουν. Νομίζουν ότι παριστάνουν τους ήρωες, ενώ είναι κοινοί και στυγνοί δολοφόνοι. Η μέθοδος και των τριών είναι ίδια και είναι η μέθοδος του κτήνους. Και η πηγή τους κοινή και είναι το σκοτάδι. Το σκοτάδι που φαίνεται αβασίλευτο μέσα στις καρδιές τους.

Ένας κόσμος καλύτερος χρειάζεται ωραίους ανθρώπους και οι ωραίοι είναι ανδρείοι, όχι δολοφόνοι. Αυτοί όμως είναι πανάσχημοι και πανάθλιοι. Ωραίοι γίνονται οι άνθρωποι όταν δουλεύουν στην καρδιά τους, όταν δουλεύουν για την αρετή και με την αρετή. Και η ομορφιά είναι το μοναδικό αντίδοτο στην σαπίλα του κόσμου. Τα όπλα αντικαθιστούν την μια σαπίλα με την άλλη σαπίλα, δεν φέρνουν ομορφιά και δεν φέρνουν γιατί απλούστατα δεν την έχουν. Οι ανδρείοι έχουν ιδανικά και παλεύουν γι’αυτά και θυσιάζονται γι’αυτά. Δεν θυσιάζουν τους άλλους για να παριστάνουν τους γενναίους, γιατί απλά σε μια τέτοια περίπτωση δεν είναι γενναίοι, είναι δολοφόνοι.

Δεν με ενδιαφέρει που ανήκαν και τι ήταν τα τρία θύματα. Με ενδιαφέρει ότι ο καθένας ήταν πρόσωπο μοναδικό και ανεπανάληπτο, ακόμη κι’άν οι ίδιοι δεν το είχαν συνειδητοποιήσει. Με ενδιαφέρει ότι και τα τρία θύματα ήταν παιδιά του ίδιου Θεού. Πιστεύουν στ’αλήθεια και οι τρεις δολοφόνοι ότι έτσι θα αλλάξουν τον κόσμο; Μα τότε είναι γελοίοι, αφού έχουν χάσει κάθε μέτρο σοβαρότητας. Τα πρόσωπα της τρομοκρατίας και του ναζισμού είναι το ίδιο απαίσια. Είναι τα προσωπεία του Αντιχρίστου. Λερώνουν τον ήλιο, λερώνουν το φως. Βρωμίζουν αυτό τον τόπο με την παρουσία τους. Κομπλεξικά ανθρωπάκια που παριστάνουν «τους μεγάλους» την στιγμή που είναι απίστευτα μικροί και σπιθαμιαίοι, ανίκανοι να αναμετρηθούν με την αλήθεια και το φως και την αρετή.

Οι έχοντες νουν σ’αυτή την κοινωνία είδαν σε σύντομο διάστημα όλο τον πυθμένα του σκότους. Καιρός να αναζητήσουμε το φως και την αλήθεια.

Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης Παύλος

ΠΡΟΣΦΩΝΗΣΗ ΤΟΥ ΣΕΒ. ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΔΕΡΚΩΝ κ. ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ

Ε 

( ΚΥΡΙΑΚΗ, 3.11.2013 )

«Ἐν θαλάσσῃ μέ πλέοντα, ἐν ὁδῷ με βαδίζοντα, ἐν νυκτί καθεύδοντα περιφρούρησον, ἐπαγρυπνοῦντα διάσωσον, παμμάκαρ Γεώργιε, καί ὁδήγησον ποιεῖν τοῦ Κυρίου τό θέλημα, ὅπως εὕροιμι ἐν ἡμέρᾳ τῆς δίκης τῶν ἐν βίῳ πεπραγμένων μοι τήν λύσιν, ὁ καταφεύγων τῇ σκέπῃ σου»( Στιχηρά Προσόμοια τοῦ Ἑσπερινοῦ τοῦ Ἁγίου Γεωργίου, ἦχος δ‘ ) .

Εὐλογητός, ὁ ἐν Ἁγίοις ἐνδοξαζόμενος, Χριστός ὁ Θεός ἡμῶν, Παναγιώτατε Πάτερ καί Δέσποτα, Σεβασμιώτατοι ἅγιοι Ἀρχιερεῖς, Εὐλαβές Πρεσβυτέριον,Ἐντιμολογιώτατοι Ἄρχοντες Ὀφφικίαλοι τῆς Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Μ.Ἐκκλησίας, Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, ὁ ἀξιώσας ἡμᾶς καί πάλιν, νά ἀπευθυνθοῦμε μέ τά ἀνωτέρω ὑμνογραφικά λόγια πρός τόν

γιον ἔνδοξον Μεγαλομάρτυρα Γεώργιον. Τόν

γιον Γεώργιον ὁ ὁποῖος, καίτοι ὁ ἱστορικός καί ὡραιότατος Ναός του δέν ὑπάρχει πλέον εἰς τά Θεραπειά, ὅμως δέν ἔπαυσε νά εἶναι μετά τῆς Ἁγίας Παρασκευῆς, ὁ προστάτης καί πολιοῦχος τῶν Θεραπείων. Εἰς τήν Μαρτυρικήν του Χάριν καί τήν παρησίαν τῆς πρεσβείας του, προστρέχει πᾶς ὀρθόδοξος Χριστιανός πάντοτε, ἀλλά ἰδίως ὅπου εὑρίσκεται ναός καί Εἰκών τοῦ Ἁγίου Γεωργίου, ἐκζητῶν ὅπως ἔχει αὐτόν συμβοηθόν εἰς πάσας τάς στιγμάς τοῦ βίου του. Καί ὅταν πλέει εἰς τήν θάλασσαν καί ὅταν βαδίζει εἰς ὁδοιπορίαν, ὅταν κοιμᾶται τήν νύκτα καί ὅταν ἐπαγρυπνεῖ προσευχόμενος ἤ ἐργαζόμενος τό ἀγαθόν.

Ἐν τέλει δέ ζητεῖ νά τόν ἀξιώσῃ νά τύχῃ τῆς ἀφέσεως τῶν ἁμαρτιῶν καί τῆς κληρονομίας τῆς Βασιλείας τῶν Οὐρανῶν. Καί ὁ ἅγιος Γεώργιος, ὁ ὁποῖος διά τῶν μεγάλων του μαρτυρίων καί ἄθλων τά ὁποῖα ὑπέμεινε, χάριν τοῦ ἠγαπημένου του Χριστοῦ, τοῦ μόνου ἀληθινοῦ Θεοῦ, καταθέτει τά ὡς ἄνω αἰτήματα πρός τόν Κύριον ὑπέρ τῶν προσδραμόντων ἐν τῇ σκέπῃ τῆς πρεσβείας αὐτοῦ. Καί ἡμεῖς, Παναγιώτατε, σήμερον ὡς καί κατ΄ ἔτος, διά τοῦτο συνήλθομεν, ἐνταῦθα, εἰς τόν Μητροπολιτικόν τοῦτον Ναόν τῆς Ἁγίας Παρασκευῆς, ὅπου φιλοξενεῖται καί ἡ χαριτόβρυτος εἰκών του ἐκ τοῦ κατεδαφισθέντος Ναοῦ του, διά νά καταθέσωμεν ἐνώπιόν του, τά αἰτήματα ἡμῶν, τά προσωπικά, τά οἰκογενειακά καί ὅ,τι μᾶς ἀπασχολεῖ ὡς Ἐκκλησία καί ὡς Γένος ἐν εὐρυτέρᾳ ἐννοίᾳ. Καί εἴμεθα πλήρης ἐλπίδος, ὅτι ὁ Ἅγιος Γεώργιος δέν θά δυσκολευθῇ νά πείσῃ τόν Θεόν, νά τά ἐκπληρώσῃ διά πάντας. Συνήλθομεν ὅμως ἐνταῦθα καί διά νά τοῦ ἀπευθύνομεν τήν ὁλοκάρδιον εὐχαριστίαν ἡμῶν διά τήν σωτηριώδη ἐπέμβασιν Αὐτοῦ, ἐν ἔτει 1844ῳ ἐπί τῆς ποιμαντορίας τοῦ ἀειμνήστου προκατόχου μου Μητροπολίτου Δέρκων Νεοφύτου ( 1824 -1853 ) ὅταν ἐκινδύνευσαν τά Θεραπειά, νά ἀφανισθοῦν ἀπό πυρκαϊάν, τά ὁποῖα διά τῆς θαυματουργοῦ ἐπεμβάσεως του ἔσωσε κυριολεκτικῶς. Διά τοῦτο καί πραγματοποιοῦμεν τήν καθιερωθεῖσαν ἔκτοτε εὐχαριστήριον λιτανείαν καί δέησιν. Κατά τήν παροῦσαν ὅμως Πανήγυριν, προεξάρχοντα καί χοροστατοῦντα ἐν τῷ μέσῳ ἡμῶν, ἔχομεν Παναγιώτατε, τήν Ὑμετέραν Σεπτήν τῆς Ὀρθοδοξούσης Οἰκουμένης Κορυφήν, εὐλογοῦντα καί ἁγιάζοντα ἡμᾶς, τά ἐλάχιστα τέκνα Ὑμῶν.Ἤλθατε ἐκ τοῦ Μεγάλου Μοναστηρίου τῆς Ρωμηοσύνης, τόν οἶκον τοῦ Ἁγίου Γεωργίου,ὁ ὁποῖος ἐπί τόσα ἔτη μοιράζεται μαζύ Σας καί τίς χαρές καί τίς λύπες Σας. Καί τήν εὐφροσύνη καί τήν πικρίαν ἐνίοτε. Ἡ ὁλόθυμος δέ ἀποδοχή τῆς ταπεινῆς ἡμῶν προσκλήσεως, Παναγιώτατε, ὅπως ἔλθετε καί προστεῖτε τῆς σήμερον ἑορτῆς, τιμᾷ μεγάλως τήν Ἱεράν Μητρόπολιν τῶν Δέρκων καί ἀποτελεῖ διά πάντας ἡμᾶς, τόν τε ἐλάχιστον Ποιμενάρχην αὐτῶν, ἀλλά καί τό ἐνταῦθα φιλόχριστον ποίμνιον, μεγίστην τιμήν καί αἰτίαν χαρᾶς καί εὐφροσύνης ἐν ταὐτῷ δέ καί εὐλογίας ἱερᾶς. Ὄντως, δεσποτικῆς χαρᾶς καί Πατριαρχικῆς ἀξιούμεθα σήμερον Παναγιώτατε. Ἡ δέ σημερινή χοροστασία Ὑμῶν, εἰς τήν Λειτουργικήν ταύτην Σύναξιν, οὐσιαστικῶς εἶναι ἡ πρώτη ἐπίσημος παρουσία Ὑμῶν, εἰς τό Μητροπολιτικόν τοῦτον Ναόν, ἐπί τῆς ταπεινῆς μου ποιμαντορίας. Παναγιώτατε, ἡ ἐπίσκεψις Ὑμῶν αὕτη ἀποτελεῖ ἕνα εἰσέτι τεκμήριον τῆς ἁπλότητος Ὑμῶν, ἀλλά καί τῆς φροντίδος καί τῆς Πατρικῆς μερίμνης Ὑμῶν πρός πάντας ἡμᾶς. Μέ τήν φροντίδαν αὐτήν καί τήν πατρικήν Ὑμῶν στοργήν καί τάς Σεπτάς εὐχάς Ὑμῶν Παναγιώτατε, συνεπλήρωσα 2 ἔτη, ἐπί τό πηδάλιον τῆς ὁλκάδος, τῆς Μητροπόλεως τῶν Δέρκων, ἥτις, ὅπως καί ἡ Ἐκκλησία ἐν γένει, ἀλλά καί ὡς ἐπιγράφεται καί ἐν τῇ ἐπισήμῳ σφραγίδι τῆς Θεοσώστου Ἐπαρχίας ἡμῶν «κλειδωνίζεται ἀλλ΄ οὐ καταποντίζεται ». Εὔχεσθε, Παναγιώτατε, ὅπως συνεχίσω, ὅσον καιρόν εὐαρεστηθεῖ ὁ Κύριος, ποιμαίνων θεαρέστως καί γενόμενος τύπος τῶν πιστῶν «ἐν λόγῳ, ἐν ἀναστροφῇ, ἐν ἀγάπῃ, ἐν πνεύματι, ἐν πίστει, ἐν ἁγνείᾳ »(Α‘ Τιμ.4,12) τήν Ἱεράν Ἐπαρχίαν ταύτην, τήν τόσον ἱστορικήν καί τετιμημένην ὑπό Θεοῦ. Εὔχεσθε ὅμως μή λησμονῶ οὐδέποτε, τάς πατρικάς Ὑμῶν ὑποθήκας καί προτροπάς κατά τόν εἰς τήν ἐνθρόνησίν μου γραφυρόν καί πνευματικώτατον λόγων Ὑμῶν, ἐν οἷς, καί εἰς τό νά ἔχω πάντοτε δέρκοντας ὀφθαλμούς, ὀξυδερκεῖς δηλαδή, μακράν βλέποντας καί προλαμβάνοντας τάς συγχρόνους ἐπιταγάς καί ἀπαιτήσεις τῶν καιρῶν οὕς διανύομεν, ἐπ΄ ἀγαθῷ τῶν ὑπό Θεοῦ καί τῆς Παναγιότητος Ὑμῶν ἐμπεπιστευμένων μοι ψυχῶν καί εἰς δόξαν Αὐτοῦ καί μόνον, ἀλλά καί χαράν Ὑμῶν, τοῦ πνευματικοῦ ἡμῶν Πατρός καί Πατριάρχου, τοῦ τοσοῦτον τιμήσαντός με ὑπέρ τήν ἀξίαν μου.

Παναγιώτατε Δέσποτα,

Τήν 22αν παρελθόντος μηνός Ὀκτωβρίου ἦτο ἡ χαρμόσυνος καί λαμπροφόρος ἡμέρα τῆς ἐκλογῆς Ὑμῶν καί ἐχθές ἦτο ἡ ἐπέτειος τῆς συμπληρώσεως 22 ἐτῶν ἀπό τῆς ἐνθρονίσεως Ὑμῶν εἰς τόν πάνσεπτον Οἰκουμενικόν Θρόνον. Ἐπέτειος μιᾶς εὐκλεοῦς καί λίαν καρποφόρου Πατριαρχίας Ὑμῶν. 22 ἔτη προσφορᾶς και καταθέσεως κόπων καί μόχθων. Αὐτοθυσίας εἰς τόν βωμόν τῆς Ἐκκλησιαστικῆς καί Πατριαρχικῆς Ὑμῶν Πρωτοδιακονίας, προσφορᾶς εἰς τήν Ὀρθοδοξίαν, ἀλλά καί εἰς τήν Οἰκουμένην. Εἰς τόν ἄνθρωπον καί τήν κτίσιν. 22 ἔτη στερεώσεως τῆς Ὀρθοδοξίας, προβολῆς καί ἐνισχύσεως τοῦ κύρους τοῦ Πατριαρχικοῦ ἀξιώματος καί τῆς Οἰκουμενικότητος. Ἀληθῶς, Παναγιώτατε, ἐτιμήσατε τό Πατριαρχικόν ἀξίωμα ἤ ἐτιμήθητε παρ΄ αὐτοῦ; Διά ταῦτα πάντα καί ὑπέρ πάντων « ὧν ἴσμεν καί ὧν οὐκ ἴσμεν », εὐχαριστοῦμεν πάλιν καί πολλάκις Ὑμᾶς, Παναγιώτατε, καί εὐχόμεθα υἱϊκῶς ὅπως, ὁ τῶν καλῶν αἴτιος Θεός, ὁ ἀξιώσας Ὑμᾶς τοιαύτης ἐκλογῆς καί μαρτυρικῆς διακονίας ἐν τῇ Μητρί Ἐκκλησίᾳ, χαρίζηται Ὑμᾶς ταῖς ἁγίαις Αὐτοῦ Ἐκκλησίαις, πρεσβείαις καί τοῦ Ἁγίου Γεωργίου, σῶον, ἔντιμον, ὑγιᾶ, μακροημερεύοντα καί ὀρθοτομοῦντα τόν λόγον τῆς ἀληθείας (Ἐκ τῆς Θ. Λειτουργίας τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου). Ἀμήν.

Ο Μ Ι Λ Ι Α ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΣΤΟΝ ΙΕΡΟ ΝΑΟ ΑΓΙΑΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ ΘΕΡΑΠΕΙΩΝ

(3 Νοεμβρίου 2013)

Ἱερώτατε Μητροπολῖτα Νικαίας κύριε Κωνσταντῖνε,

Ἱερώτατε Μητροπολῖτα Δέρκων κύριε Ἀπόστολε, Ποιμενάρχα τῆς Θεοσώστου ταύτης Ἐπαρχίας,

Ἀδελφοὶ καὶ τέκνα ἐν Κυρίῳἀγαπητά,

Μετὰ πολλῆς συγκινήσεως χοροστατοῦμεν σήμερον κατὰ τὴν Θείαν Λειτουργίαν εἰς τὸν ἱστορικὸν ἱερὸν τοῦτον Ναὸν τῆς Ἁγίας Παρασκευῆς τῶν κλεινῶν Θεραπείων· Ναόν,ὁὁποῖος ἀνηγέρθη πλησίον τοῦἉγιάσματος τῆς Ἁγίας, διὰ τοῦὁποίου αὕτη παρέσχε καὶ παρέχει εἰς πολλούς, παντοειδεῖς εὐεργεσίας καὶἰάσεις ψυχῆς τε καὶ σώματος.

Ἑορτάζοντες σήμερον τὴν ἀνακομιδὴν τοῦἱεροῦ λειψάνου τοῦἁγίου Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου τοῦ Τροπαιοφόρου, τοῦὁποίου ἡ θαυματουργὸς ἱερὰ εἰκὼν φυλάσσεται, φιλοξενουμένη ἀπὸ τοῦἔτους 1958,εἰς τὸν Νάρθηκα τοῦ Ναοῦ τούτου, οὐδόλως λησμονοῦμεν,ἐν συγκινήσει, τὸν πρὸς τιμήν του ἀνεγερθέντα ὑπὸ τῶν πατέρων μαςἱερὸν Ναόν, ὁὁποῖος ὑπῆρξεν ὁΜητροπολιτικὸς τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Δέρκωνἐπὶ δύο σχεδὸν αἰῶνας, μέχρι δηλαδὴ τῆς ‒κρίμασιν οἷς Κύριος οἶδε‒, κατεδαφίσεως αὐτοῦ τὸἔτος 1958 διὰ νὰ ἀνεγερθῇ τὸἐπὶ τοῦ οἰκοπέδου του δεσπόζον σημερινὸν ξενοδοχεῖον, καὶ νά «χωσθῇ» καὶ νὰἐξαφανισθῇἐν συνεχείᾳ τὸ παραπλεύρως τοῦ Ναοῦἱερὸν Ἁγίασμα τῶν Ἁγίων Κωνσταντίνου καὶἙλένης. Οὐδέποτε λησμονοῦμεν τὴν ἀγωνίαν τοῦἐπιχωρίου μακαριστοῦ καὶ πολιοῦ Μητροπολίτου Δέρκων Ἰακώβου, προτάξαντος τὸ στῆθος τουἐνώπιον τῆς εἰσόδου τοῦ Ναοῦἐκείνου, εἰς μίαν ἀπελπιστικὴν κίνησιν ἀνθρωπίνης ἀδυναμίας, νομίζοντοςὅτι δι᾿ αὐτῆς θὰ ἠμπόδιζε τὴν κατέδαφισιν αὐτοῦ ὑπὸ τῶν κατὰ τὰ φαινόμενα ἑκάστοτε ἰσχυρῶν. Αἱ διαμαρτυρίαι τοῦἀειμνήστου ἐκείνου Ποιμενάρχου, τοῦ προκατόχου ἡμῶν Πατριάρχου Ἀθηναγόρου, τοῦ Πατριαρχείου μας, ἀλλὰ καὶ τῶν πολλῶν τότε Ὀρθοδόξων Ρωμηῶν τοῦ προαστείου τούτου τῶν Θεραπείων, δὲν ἠδυνήθησαν νὰ ματαιώσουν τὴν εἰλημμένην ἀπόφασιν κατεδαφίσεως τοῦ ναοῦ,ἔνθα ἱερουργοῦντο τὰἱερὰ μυστήρια εἰς σωτηρίαν καὶἁγιασμὸν τῶν πιστῶν. Ἀλλά, ἀληθῶς, «πνεῦμα ὁ Θεὸς καὶ τοὺς προσκυνοῦντας αὐτὸν ἐν πνεύματι καὶἀληθείᾳ δεῖ προσκυνεῖν»...

Ἑορτάζομεν, λοιπόν, σήμερον, κατὰ τὴν Θείαν ταύτην Λειτουργίαν, πρῶτον τὴν ἐπέτειον τῶν ἐγκαινίων τοῦΝαοῦ τοῦἉγίου Γεωργίου ἐν Λύδδῃ, «ἤτοι τὴν κατάθεσιν τοῦἁγίου σώματος αὐτοῦ», κατὰ τὸν συναξαριστήν, καὶ δεύτερον, τὸ θαῦμα τοῦἉγίου εἰς τὰ Θεραπειά, τὴν διάσωσίν των δηλαδὴἀπὸ τῆς μεγάλης καταστροφικῆς πυρκαϊᾶς, κατόπιν τῆς ἐπικλήσεως καὶ τῆς θαυματουργικῆς παρουσίας τοῦἉγίου· καί, ἐκ τρίτου, συνειδητοποιοῦμεν τὴν σημασίαν τοῦ πλούτου καὶ τῆς πτωχείας, ὡς ἐχεγγύων κληρονομίας τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν, ἐμπνεόμενοι ἀπὸ τὸ σημερινὸν Εὐαγγελικὸν ἀνάγνωσμα.

Τὰἐγκαίνια καὶ τὸ θαῦμα εἶναι καταστάσεις αἱὁποῖαι ἐμπεριέχουν τὸὑπερφυσικόν, τὸἅγιον, τὸἱερόν, ἐκεῖνο ποὺ ξεπερνᾷ τὸν πεπερασμένον νοῦν τοῦἀνθρώπου, τοὺς διαφόρους συλλογισμούς, τοὺς προγραμματισμούς, τὰς μεθοδεύσεις, τὰς προβλέψεις, καὶ ποὺὁδηγοῦν εἰς τὴν ἀφθαρσίαν καὶ εἰς τὴν αἰωνιότητα. Τὰ λείψανα ὅλων τῶν ἀνθρώπων μὲ τὸν χρόνον διαλύονται καὶ οὐδὲν παραμένει. Γῆ καὶ σποδός. Ἡ μνήμη ἐξασθενεῖ, καὶ τὰ πάντα παραδίδονται εἰς τὴν λήθην, ὅπως μαρτυρεῖὁἘκκλησιαστὴς λέγων «ματαιότης ματαιοτήτων τὰ πάντα ματαιότης».

Δὲν συμβαίνει ὅμως τὸ ἴδιον μὲ τοὺς δοξάσαντας τὸν Θεὸν καὶ δοξασθέντας ὑπ᾿ ΑὐτοῦἉγίους. Τὰἐγκαίνια τοῦ Ναοῦ καὶἡ κατάθεσις ἐν αὐτῷ τοῦἱεροῦ λειψάνου ἐν Λύδδῃ καὶἡ θαυματουργικὴ παρουσία τοῦἉγίου Γεωργίου ἐδῶ παραμένουν. Τὸἐν Θεραπείοις θαῦμα παραμένει εἰς τὴν μνήμην καὶ τιμᾶται καὶ δοξάζεται ὁ Θεὸς ἐν τοῖς Ἁγίοις Αὐτοῦ. Εἰς τὴν θέσιν τοῦ Ναοῦἀνηγέρθη τὸ ξενοδοχεῖον, τὸ δεσπόζον εἰς τὸν χῶρον. Ὁ χῶρος ὅμως παραμένει πλήρης χάριτος καὶ πλήρης μαρτυρίου.

Ἐν τῇ συναφείᾳ τῆς βιώσεως τοῦ Θαύματος,ἠκούσαμεν τὴν σημερινὴν εὐαγγελικὴν περικοπὴν νὰ μᾶς διηγῆται τὴν παραβολὴν τοῦἄφρονος πλουσίου καὶ τοῦ σώφρονος πτωχοῦ Λαζάρου. Ὡς διδάσκει ὁ Κύριος, ὁ πλούσιος ὑπῆρξεν ὄντως ἄφρων καὶ κοντόθωρος. Ζοῦσε πολυτελῶς καὶ δαπανηρῶς, ἐν μέσῳἡδονῶν καὶἀπολαύσεων τοῦ σώματος, χωρὶς νὰσκέπτεται τὴν αὔριον, τὴν ψυχήν του, χωρὶς νὰ μελετᾷ τὸν Νόμον τοῦ Θεοῦ, χωρὶς κἂν νὰ προσπαθῇ νὰὑπακούῃ εἰς τὰς ἐντολὰς τοῦ Κυρίου, ὡς ἐὰν ὁ βίος τοῦἀνθρώπου νὰἐξηντλεῖτο εἰς τὸν κόσμον τοῦτον, νὰ μὴ ὑπῆρχεν ἡ ἄλλη ζωή.

Ὁ δὲ Λάζαρος ζοῦσε καρτερικῶς καὶ σωφρόνως πρὸ τῆς πύλης τοῦἄφρονος πλουσίου. Ὁἕναςἐντὸς τῆς οἰκίας, ὁἕτερος πρὸ τῆς πύλης.Ἐδοκιμάζετο ὁ δεύτεροςἐπὶ πολλὰἔτη ὑπὸ τῆς ἐσχάτης πενίας καὶ ποικίλων ἀσθενειῶν, καὶ τόσον εἶχενἐξασθενήσει, ὥστε νὰ μὴἠμπορῇ οὔτε τοὺς σκύλους οἱ οποῖοι ἔγλειφαν τὰς πληγὰς τῶν ποδῶν του νὰἀποδιώξῃ. Ὅμως δὲν ἔχασε τὴν ὑπομονήν του, οὔτε τὴν εἰς τὸν Θεὸν πίστιν. Δὲν ἐγόγγυσε πρὸς Αὐτόν, οὔτε κατέκρινε τὸν πλούσιον, ὁὁποῖος, ἐνῷἔζη τόσον τρυφηλῶς, δὲν ἐδέησεν, ὄχι νὰ εὐεργετήσῃ, ἀλλ᾿ οὔτε ἕνα φιλάνθρωπον βλέμμα νὰ ρίψῃ πρὸς τὸν δοκιμαζόμενον συνάνθρωπόν του. Ἐγνώριζεν ὁ Λάζαρος βαθέως ὅτι ὁ Κύριος, ἐν τῇἀνεξιχνιάστῳἀγάπῃ καὶ προνοίᾳ Του, ἐπέτρεψε τοὺς πειρασμοὺς καὶ τὰς δοκιμασίας εἰς τὴν πρόσκαιρον αὐτὴν ζωὴν διὰ νὰ τοῦἐπιδαψιλεύσῃ τὴν ἄπειρον χαρὰν καὶἀγαλλίασιν τῆς μετ᾿ Αὐτοῦ κοινωνίας εἰς τὴν αἰωνιότητα. Ἐν τέλει, ὁἐντὸς τῆς οἰκίας πλούσιος εὑρέθη εἰς τὴν γέενναν τοῦ πυρός, ὁ δὲ πρὸ τῆς πύλης, ἐν ἀποξενώσει καὶ περιφρονήσει, εὑρέθη εἰς τὴν τρυφὴν τοῦ Παραδείσου. Ὁἕνας, ὁ πτωχὸς Λάζαρος, παρακαλοῦσε προσκαίρως εἰς τὴν ζωὴν αὐτήν, ὁ δὲπλούσιος παρακαλεῖ αἰωνίως τὸν πτωχὸν δίκαιον διὰ σταγόνα ὕδατος, διὰ νά "μὴ κατακαίεται", διὰ νὰ βρέξῃ τὴν γλῶσσαν του.

Καὶ συνεχίζει ἡ τόσον παραστατική, εὔγλωττος καὶἐμπράγματος Εὐαγγελικὴ παραβολή, δηλαδὴὁ λόγος τοῦ Θεοῦ, λέγοντας ὅτι εὑρέθησαν, ὁ μὲν πλούσιος ἐν τῇὀδύνῃ τῆς αἰωνίου φλογός, ὁ δὲ Λάζαρος ἐν τῇ αἰωνίᾳ μακαριότητι τῶν ἀληθινῶν τέκνων τοῦ Θεοῦ. Ὁ μέν, διὰ πρόσκαιρον ἀπόλαυσιν καὶ σκληροκαρδίαν καὶἀπανθρωπίαν ἔχασε τὴν αἰώνιον ζωήν, ὁ δέ, ὑπομένων ὄχι πολλῶν χρόνων βάσανα, ἀπέφυγε τὰ αἰώνια.

ὉἍγιος Γεώργιος ὁ Τροπαιφόροςὑπῆρξεν ἕνας σώφρων πλούσιος. Διὰ τῆς ἀξίας καὶ τῆς ἀνδρείας του, ἔφθασεν εἰς ἀνωτάτους στρατιωτικοὺς βαθμοὺς εἰς πολὺ νεαρὰν ἡλικίαν. Ὅταν δὲἐκοιμήθη ἡ μητέρα του, ἐκληρονόμησε μεγάλην περιουσίαν. Κατ᾿ἀρχάς, ἐσκέφθη νὰ τὴν χρησιμοποιήσῃ διὰ νὰἐξαγοράσῃὑψηλότερον ἀξίωμα καὶ θέσιν. Διὰ τοῦτο, ἐπῆγεν εἰς τὴν Ρώμην, πρὸς τὸν τότε αὐτοκράτορα Διοκλητιανόν. Ὅταν ὅμως εἶδε τὴν μανίαν του ἐναντίον τῆς ἀληθοῦς πίστεως τοῦ Χριστιανισμοῦ, ἀντελήφθη ὅτι δὲν θὰἠδύνατο νὰ γίνῃἀξιωματοῦχος ἑνὸς διώκτουκαὶἀδίκου ἄρχοντος, καὶσυγχρόνως νὰ διατηρῇ τὴν πατροπαράδοτον εὐσέβειαν, παραμένων πιστὸς εἰς τὸν Κύριον τῆς δόξης.

ἘξεκαύθηὁἍγιοςὑπὸ τοῦ θείου ζήλου: «Ἐξέτηξέ με ὁ ζῆλός σου, ὅτι ἐπελάθοντο τῶν λόγων σου οἱἐχθροί μου». Ἐνεθυμήθη ὁ Τροπαιοφόρος τοὺς λόγους τοῦ Κυρίου: «Εἰ θέλεις τέλειος εἶναι, πώλησόν σου τὰὑπάρχοντα καὶ δὸς πτωχοῖς· καὶἕξεις θησαυρὸν ἐν οὐρανοῖς». Ἔτσι, ὁ Ἅγιος Γεώργιος, ἔδωκε τὴν περιουσίαν του εἰς τοὺς πτωχοὺς καὶ δι᾿ αὐτῆς, «διὰ χειρὸς τῶν πενήτων», ἀγόρασε τὴν Βασιλείαν τῶν Οὐρανῶν.

Ἐπαρουσιάσθη εἰς τὴν βουλὴν καὶ τὸν αὐτοκράτορα καὶὡμολόγησεν εὐθαρσῶς τὸν Ἰησοῦν Χριστὸν ὡς τὸν μόνον ἀληθινὸν Θεόν. Εἰς αὐτὸ τὸν ὡδήγησεν ἡ Χάρις, τὴν ὁποίαν ἔλαβεν ὅταν ἀπαρνήθηκετὰ πάντα διὰ τὸν Χριστόν, κατὰ τὴν ἐντολήν Του. Ὑπέστη πολλὰ καὶἐπώδυνα βάσανα, ἀλλὰ οὔτεμίαν στιγμὴν ἐδειλίασεν ἢἐκάμφθη. Διὰ δὲ τῆς Χάριτος τοῦ Κυρίου, προσείλκυσε πολλοὺς εἰς τὴν ἀληθῆ πίστιν, μέχρι καὶ αὐτὴν τὴν αὐτοκράτειραν, ἀνέστησε νεκρόν, καί, τέλος, ἔλαβε τοῦ μαρτυρίου τὸν στέφανον. Κατὰ τὴν παραγγελίαν του δὲ ἐτάφη εἰς τὴν Λύδδαν τῆς Παλαιστίνης, τὴν πρόσκαιρον κατοικίαν του, ὅπου, μετ᾿ οὐ πολύ, μετὰ τὸν θρίαμβον τῆς πίστεώς μας, κατετέθη τὸἱερὸν λείψανόν του εἰς τὸν νεόδμητον πρὸς τιμήν του ἱερὸν Ναόν, τὴν ἐπέτειον τῶν ἐγκαινίων τοῦ ὁποίουἑορτάζουμε σήμερα.

Τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,

Τὸ δίδαγμα τῆς σημερινῆς ἡμέρας εἶναι ὅτιὁ Κύριος ἀνταμείβει πλουσιοπάροχα τοὺς ὑπομένοντας, ἀσυγκρίτως περισσότερον τῆς ὀλίγης ὑπομονῆς των, καὶ αἰωνίως, διότι τὸ «κοινωνικόν», δηλαδὴ τὸ πνεῦμα τῆς μεταδόσεως τοῦ περισσεύματός μας, ἡ ἀλληλεγγύη, ἑλκύει τὴν Χάριν τοῦ Θεοῦ πρὸς τὸν ἄνθρωπον καὶτοιουτοτρόπως τὸνἁγιάζει· διότι τὸ πνεῦμα τῆς ὁλοκληρωτικῆς προσφορᾶς καὶ θυσίας διὰ τὸν Κύριον καὶ τοὺς συνανθρώπους, εἶναι αὐτὸ τὸὁποῖον ὁδηγεῖ εἰς τὴν πραγματικὴν δύναμιν καὶ τὴν νίκην, οὕτως ὥστε τό«ἀσθενὲς τοῦ Θεοῦ» νὰἀποδεικνύεται «ἰσχυρότερον τῶν ἀνθρώπων».

Πιστεύομεν δὲὅτι, ἂν ἐξακολουθήσωμεν τὸν ἀγῶνα τῆς τηρήσεως τῶν ἐντολῶν τοῦ Κυρίου χωρὶς γογγυσμοὺς καὶ διαλογισμούς, ἂν ἐμμένωμεν εἰς τὰ πατροπαράδοτα ἱερὰ καὶὅσια τοῦ εὐσεβοῦς Γένους μας, ὅπως ὁἑστιάτωρ τῆς σημερινῆς πανηγύρεως

γιος Γεώργιος, ἐὰν συνεχίσωμεν νὰ τὸν παρακαλοῦμεν νὰ μεσιτεύῃ πρὸς Κύριον, τότε Αὐτός, ὁὉποῖος ἐπέτρεψε τὴν κατεδάφισιν τοῦἐδῶ πάλαι ποτὲἱεροῦ Μητροπολιτικοῦ Ναοῦ, Αὐτὸς θά«δώσῃὑπερεκπερισσοῦ τῶν ὧν αἰτούμεθα ἢ νοοῦμεν».

Ἂς μὴν πτοούμεθα, λοιπόν, ἀγαπητοὶ Χριστιανοί! Οἱὀλίγοι, οἱ πτωχοί, ὅσοι δίδουν τὰ πάντα διὰ τὸν Κύριον, εἶναι αὐτοὶ οἱὁποῖοι εὐλογοῦνται ἀπὸ Αὐτὸν καὶἐν τέλει δικαιώνονται, ὅπως ὁ Λάζαρος. Ἡ πατρική μας εὐχὴ καὶ προτροπὴπρὸς ἐσᾶς εἶναι: Ἂς ἐμμείνωμεν εἰς τὴν πατροπαράδοτον εὐσέβειαν, ὡς ἀληθινὰ τέκνα τῆς Ἁγίας Ἐκκλησίας, ὥστε ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός, διὰ πρεσβειῶν τῆς Παναχράντου Αὐτοῦ Μητρός, τῶν Μεγαλομαρτύρων Γεωργίου καὶ Παρασκευῆς καὶ πάντων τῶν Ἁγίων, νὰμᾶς εὐλογῇ πλουσίως, ἰδιαιτέρως ἐσᾶς καὶ τὰ σπιτικά σας καὶ τὰἔργα σας, διότι Αὐτός, ὁ πληρώσας πᾶσαν τὴν πατρικὴν οἰκονομίαν, εἶναι «τὸ πλήρωμα τοῦ νόμου καὶ τῶν προφητῶν».

Ἐν κατακλεῖδι, εὐχαριστοῦμεν θερμῶς διὰ τὴν πρόσκλησιν τὸν Ἱερώτατον ἀδελφὸν Ποιμενάρχηνἅγιον Δέρκων κύριον Ἀπόστολον, τὸν πολλὰ καὶ δυναμικὰ ἐργαζόμενον, καὶ τὴν Ἐκκλησιαστικὴν Ἐπιτροπὴν τῆς Κοινότητος αὐτῆςὑπὸ τὴν προεδρίαν τοῦ Ἐντιμοτάτου κ. Συμεὼν Φραντζελατζίογλου. Εὐχαριστοῦμεν, διότι ὁ Ἱερὸς οὗτος Ναὸς ἀνεκαινίσθη ἐπὶ τῆς ποιμαντορίας τοῦ Ἱερωτάτου ἀδελφοῦ ἁγίου Νικαίας κυρίου Κωνσταντίνου, τὸν ὁποῖον συγχαίρομεν καὶ διὰ τὸἔργον τοῦτο καὶ διὰ τὴν ὅλην ἐπὶ πολλὰ ἔτη προσφοράν του πρὸς τὴν Θεόσωστον καὶ ἱστορικὴν ταύτην Ἐπαρχίαν, τὴν περιβάλλουσαν ὡσὰνἡμιστέφανος τὴν Ἁγιωτάτην Ἀρχιεπισκοπὴν Κωνσταντινουπό-λεως. Εὐχαριστοῦμεν καὶ διὰ τὸἐπιτελούμενον σήμερον ἔργον ὑπὸ τῶν ὀλίγων, πλὴν ὅμως δραστηρίων πιστῶν τῆς Κοινότητος Θεραπείων καὶ τῆς ὅλης Ἱ. Μητροπόλεως Δέρκων. Καὶ εὐχόμεθα νὰ λάβωμεν ὅλοι ὄχι ἡμιστεφάνους, ἀλλὰ πραγματικοὺς στεφάνους καὶ φωτοστεφάνους ἀπὸ τὸν Κύριον τῆς δόξης, τὸν Θεὸν τῶν πατέρων μας, ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν. Ἀμήν.