Η Πόλη του πολιτισμού

Η Πόλη του πολιτισμού

Στην αγαπημένη μας Πόλη οι πολυάριθμες παλαιές τε και νέες ενενήντα και πλέον  ορθόδοξες Εκκλησίες  των Κοινοτήτων  μας, τα ιστορικά Σχολεία μας, οι   Σύλλογοι  και οι Σύνδεσμοί μας,    τα πάσης φύσεως Ιδρύματά μας  είναι τρόπον τινά το δεύτερο σπίτι μας. Οι περισσότερες Εκκλησιές μας είναι κτισμένες στα ερείπια των βυζαντινών, αλλά και παλιότερων ιερών. Μέσα σ’ αυτές, στα απαράμιλλα αυτά έργα τέχνης, συν τοις άλλοις, ενώνεσαι νοερά με το παρελθόν, το ένδοξο και χαλεπό, αλλά παράλληλα ελπίζεις για το μέλλον. Μέσα στα ιστορικά και ταυτόχρονα πρωτοπόρα   Σχολεία μας είσαι η συνέχεια των φιλοπρόοδων προγόνων σου, αλλά  και των διδασκάλων του Γένους σου. Οι εναπομείναντες Σύλλογοι και τα Σωματεία μας με τα δραστήρια μέλη τους,  δεν θέλουν την καύχηση  με συνεχή προβολή του ένδοξου  παρελθόντος,  αλλά την δυναμική  προσπάθεια και την   δράση του παρόντος, ως αντάξιοι συνεχιστές της παράδοσης.   Όλα  τα παραπάνω είναι  ενωτικά στοιχεία της ιστορικής μας παρουσίας εδώ, της Ρωμιοσύνης μας που είναι ριζωμένη. Άρωμα ιστορίας και πολιτισμού, σχεδόν παντού. Προνόμιο είναι το να ζεις σε Πόλη, όπου όλοι οι παραπάνω ιεροί χώροι θαυμάζονται από όλους ως έργα τέχνης και είναι αδιάψευστοι μάρτυρες  του κόπου και του μόχθου αυτών που κατέθεσαν την πίστη τους στο Θεό, αφιερώνοντας το βιός τους και την τέχνη τους. Σχεδόν όλα τα μεγάλα ιστορικά έργα και καλλιτεχνήματα των   ανθρώπων είναι έργα θρησκευτικά. Ό,τι πιο λαμπρό, ό,τι πιο τέλειο δημιουργείται με την δύναμη της πίστης. Εκεί που ευρίσκονται όλα αυτά, στις Κοινότητές μας, από μικρά παιδιά και ως έφηβοι, ζώντες εντός  του  περιβάλλοντος αυτού, προβάλλαμε  την δράση μας και  ό,τι μας διαφοροποιούσε από το περιβάλλον: τον πολιτισμό μας που είναι  από αιώνες ριζωμένος  εδώ στην Κοινότητά μας, αλλά και   την θρησκευτική και πολιτιστική από αιώνων παρουσία   μας. Μετά από δεκαετίες απαγορεύσεων, σήμερα, ευτυχώς, τα πράγματα έχουν αλλάξει και η Ρωμηοσύνη , υπό την σκέπη της Μεγάλης Εκκλησίας,  του Οικουμενικού μας Πατριαρχείου και υπό την πεφωτισμένη ηγεσία του Πατριάρχου Βαρθολομαίου βρίσκεται και πάλι στο προσκήνιο των δρωμένων  στην Βασιλεύουσα. Δεν περνά εβδομάδα άνευ πολιτιστικών εκδηλώσεων που διοργανώνονται από την Ρωμηοσύνη, η οποία με τον τρόπο αυτό εκφράζεται προς την ευρύτερη κοινωνία προβάλλοντας τα ευγενικά της έργα, δίχως προσκόλληση  στο πάλαι ποτέ, αλλά  προσανατολισμένη στο μέλλον.

δρ Αντώνιος Χατζόπουλος

Πόλη, 6/12/2015

ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΜΗΤΡ.ΔΕΡΚΩΝ /ΔΙΑΛΕΞΗ ΧΡΥΣΗΣ ΣΙΔΗΡΟΠΟΥΛΟΥ

ΕΚΔΗΛΩΣΗ   ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΔΕΡΚΩΝ

ΔΙΑΛΕΞΗ ΚΑΘΗΓΗΤΡΙΑΣ ΧΡΥΣΗΣ ΣΙΔΗΡΟΠΟΎΛΟΥ

Η Ιερά Μητρόπολη Δέρκων, η οποία παράλληλα με το πνευματικό της έργο  πρωτοπορεί  στις διοργανώσεις πνευματικών και πολιτιστικών επιστημονικών εκδηλώσεων στην Πόλη μας έθεσε και πάλιν την υπογραφή της σε μία ακόμη δράση, την πέμπτη κατά σειρά,  που έλαβε χώρα στους φιλόξενους χώρους της Αστικής Σχολής Γαλατά, την Παρασκευή 27 Νοεμβρίου 2015, παρουσία του Οικουμενικού Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου, συνοδικών Αρχιερέων του Θρόνου, του Γεν. Προξένου της Ελλάδας, πολλών πανεπιστημιακών διδασκάλων και πολυπληθούς ακροατηρίου. Η δοθείσα διάλεξη της αναπλ. καθηγήτριας του  Πανεπιστημίου του Βοσπόρου Χρυσής Σιδηροπούλου με θέμα: “Ο Άγιος Θεόδωρος ο Γαβράς στη λατρεία και τη λαϊκή παρἀδοση του Πόντου” προκάλεσε το ενδιαφέρον του ακροατηρίου τόσο με την πρωτοτυπία της, όσο και με την χρήση πλούσιου οπτικού υλικού. Ο Σεβασμιώτατος οικοδεσπότης Γέρων Δέρκων κ. Απόστολος στο καλωσόρισμά του εξήρε κατ΄ αρχάς την προσωπικότητα του Οικουμενικού Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου αναφερόμενος χαρακτηριστικά   στο  θάρρος   και το κουράγιό  του   και   στην δημιουργικότητα του, που αποτελούν  και κίνητρο πρωτοβουλιών για όλους. Ευχαριστώντας  δε την   προσκεκλημένη της Μητροπόλεως, αλλά και την εκλεκτή ομήγυρη  αναφέρθηκε εν πρώτοις στο γεγονός ότι η διακεκριμένη ομιλήτρια εργάζεται σιωπηλώς και αφανώς στην Πόλη μας  εδώ και 19 χρόνια παράγουσα σπουδαίο  επιστημονικό έργο,  τυγχάνοντας  της μεγάλης εκτιμήσεως των φοιτητών και των συναδέλφων της και  θεραπεύοντας με τον καλύτερο τρόπο την επιστήμη  της. Συνεχίζει ούτως, τόνισε χαρακτηριστικά ο Σεβασμιώτατος,   την μακραίωνη παράδοση της  πνευματικής δημιουργίας  των ανθρώπων του Πόντου. Η ερευνητική περιοχή στην οποία εξειδικεύεται η καθηγήτρια Σιδηροπούλου  είναι η φιλοσοφία της θρησκείας και η μεσαιωνική φιλοσοφία και  πλαίσια αυτά έχει ασχοληθεί ιδιαίτερα και με την κλασσική ισλαμική φιλοσοφία.  Στην εμπεριστατωμένη ομιλία της  εξήρε τον  σημαντικό  ρόλο  της  πόλεως της Τραπεζούντος ήδη από τον 6^ο  με 7^ο  αιώνα μ.Χ., η οποία εκτός από βασικό κἐντρο και έρεισμα των Βυζαντινών στη Μαύρη Θάλασσα χρησιμοποιούνταν  παράλληλα και ως λιμένας ανεφοδιασμού στις εκστρατείες  εναντίον Περσών και Αράβων. Αναφερομένη στην  οικογένεια των Γαβράδων τόνισε ότι αναδύεται στο ιστορικό προσκήνιο μέσα στο πλαίσιο των βυζαντινοαραβικών συγκρούσεων που αρχίζουν ήδη από τον 8^ο αιώνα και συνεχίζονται και κατά τον 9^ο. Με αριστοτεχνικό τρόπο παρουσίασε τον βίο και την πολιτεία του   Άγιου Θεόδωρου Γαβρά που καταγόταν από την Χαλδία του Πόντου και υπήρξε συν τοις άλλοις και  ικανότατος στρατιωτικός. Σύμφωνα   με την παράδοση   γεννήθηκε τον 11^ο αιώνα, γύρω στο 1043-1045 στην κωμόπολη Άτρα της Αργυρούπολης (Gümüşhane) του Πόντου. η οποία κωμόπολη εκκλησιαστικά ανήκε στη Μητρόπολη Χαλδίας, με έδρα την Αργυρούπολη.  Ο Θεόδωρος Γαβράς,    άνθρωπος με μεγάλη θέληση, δυναμισμό, ικανότητες και κυρίως με δικαιοσύνη  αναδεικνύεται σταδιακά  σε τοπικό ηγέτη.  Οι πληθυσμοί της Χαλδίας, Κολωνείας και Θεοδοσιούπολης   τον αναγνωρίζουν ως  σωτήρα και ηγέτη τους.   Έλεγχε μία ευρύτερη περιοχή του Πόντου, που εκτείνονταν από τα παράλια του Ευξείνου  μέχρι την Κολώνεια (Σεμπίν Καραχισάρ) και Βαυβερδώνα (Bayburt) στο νότο. Το μοιραίο όμως έτος για τον Θεόδωρο Γαβρά είναι το 1098, όπου μετά  από δραματική μάχη  έπεσε ζωντανός στα χέρια του εχθρού, ενός στρατηγού με το όνομα Αμυράλης. Μεταφέρθηκε στην Θεοδοσιούπολη (Ερζερούμ) όπου βρήκε μαρτυρικό θάνατο, όταν αρνήθηκε να αλλαξοπιστήσει. Ο Θεόδωρος Γαβράς ανακηρύχθηκε Άγιος της Εκκλησίας και πρωτονεομάρτυρας. Ο ανιψιός του Κωνσταντίνος Γαβράς ανέκτησε την Θεοδοσιούπολη εν συνεχεία και  μετέφερε τα λείψανά του στην Τραπεζούντα χτίζοντας  Ναό στο όνομα του Αγίου. Μετά τη μικρασιατική καταστροφή οι Πόντιοι πρόσφυγες αναβιώνουν την λατρεία του αγίου Θεοδώρου Γαβρά στην μητροπολιτική Ελλάδα. Η ρητορική ικανότητα της ομιλήτριας κυρίας Χρυσής Σιδηροπούλου, αλλά  και  το πλούσιο οπτικό υλικό   κράτησαν σε εγρήγορση το εκλεκτό ακροατήριο δίνοντας σε αυτό την ευκαιρία να γνωρίσει ένα σχετικά άγνωστο στο ευρύ κοινό των πιστών Άγιο της Εκκλησίας μας, ο οποίος τιμάται μέχρι σήμερα. Μετά την ομιλία ακολούθησε μουσική εκδήλωση κατά την οποία το πολίτικο συγκρότημα «Σινάφι Τρίο», αποτελούμενο από νέους μουσικούς, την Φωτεινή Κοκκάλα (κανονάκι), την Μαρίνα Λιόντου (ούτι), την Έλενα Μουδίρη (κρουστά-φωνή) και τον Χρήστο Ψωμιάδη (πολίτικη λίρα),   έπαιξε με απαράμιλλη  δεξιοτεχνία  παραδοσιακές μελωδίες της καθ΄ημάς Ανατολής. Ακολούθησε πλούσια δεξίωση, προσφορά της Μητροπόλεως Δέρκων.   

 Πόλη, 2/12/2015

 δρ Αντώνιος Χατζόπουλος 

Lost in translation NEKTARIA PETROU

Lost in translation

NEKTARIA PETROU

PublishedMay 14, 2014 Daily Sabah

Αρχή φόρμας

Τέλος φόρμας

Travel often leads us to meet new faces in unexpected places. A rather wellplanned trip to Kozan results in more than just a day of sightseeing

Being hijacked was far from our minds that morning as we hopped into a semi-private minivan taxi - called a dolmuş - to Kozan, an obscure, sunbleached town encircled by the Taurus Mountains and an agricultural plain. Kozan may be an odd destination for most travelers to Turkey, but for me it was important. I was doing fieldwork for my first novel, which is set in Cilicia in the early 20th century. I wanted to get a feel for the inland towns occupied by the French from 1919 to 1921, and my husband and I were already asphyxiated by the cement, exhaust fumes, and traffic of Adana. Formerly called Sis, Kozan was the capital of the Armenian Kingdom of Cilicia in the 12th, 13th and 14th centuries. It remained an important center of the Armenian Apostolic Church until 1915. It sounded interesting, so off we went. After an hour or so of driving across the golden Cilician plain, we arrived in a modern and unremarkable part of Kozan. I was disappointed. So far, it was nothing like the beautiful city of whitewashed houses described by the Armenian bishop and writer Grigoris Balakian. I knew that the town's castle was located on a rocky peak overlooking the newer neighborhoods, vineyards, and citrus groves. I also knew that at the foot of the castle we might find a few old Armenian houses. But the dolmuş was emptying stop by stop, and signs to the castle were nowhere in sight. I asked the driver where the old town was. He politely told me to sit down. Soon the dolmuş was completely empty and the driver was obviously taking us off-route, up a steep, winding road. Both my husband and I were a bit nervous. Although I spoke only a little Turkish at the time, I made another attempt to ask about the old town. Again the driver gestured for me to sit down. He continued chatting, and I continued to understand very little. Suddenly the castle rose up before us. Enormously relieved, we got out, thanked him and said goodbye.

He, however, had no intention of disappearing. By pointing at his watch and locating words in my bilingual dictionary, he informed us that he would be back in one hour. We tried to say that it was not necessary, but he insisted.

So we visited the castle, originally built by the Abbasids in the ninth century and reconstructed by the Armenians in the 12th. It was a dizzying experience as there were no guard rails and there had been no recent restorative work to ensure the safety of the monstrous, crumbling structure atop a treacherous crag.

Afterward, we drank sweet tea while resting on the little stools of a makeshift cafe run by a poor old woman. As promised, our driver - showered, perfumed, and in fresh clothing - returned at the appointed time.

He gave us a bus tour of the old town and took us to a "boutique hotel" restaurant located in an old Armenian mansion. Aha, you might think, the driver was after a free meal. Wrong again: He insisted that he had already eaten. Why, then, did he take us there or anywhere? We understood that we were not being hijacked in the traditional sense, but we wanted our freedom. And we really wanted to explore the old town on foot.

After lunch, he dropped us off at the dolmuş station so that we could catch the next shuttle back to Adana. We tried to give him a tip to cover the expensive gasoline that he had used that day, but our offer was refused. Apparently, he was so impressed by the fact that two foreigners wanted to visit his way-off-the-beaten-path town that, on the spur of the moment, he decided to become a tour guide. We, on the other hand, had been incapable of understanding that his kindness was altruistic.

We never did explore those old Armenian streets, but perhaps we took away from Kozan something more valuable: the memory of a young Turkish bus driver who was willing to drop everything and spend his day with strangers - just for the pleasure of making someone else happy.