Συνύπαρξη - Συμβίωση

Η λέξη φανατισμός προέρχεται από το λατινικό fanum=ιερό-ναός και ερμηνεύεται ως ο υπερβολικός ζήλος υπέρ κάποιας θρησκείας. Είναι λοιπόν ο φανατισμός κυρίως θρησκευτικός, χαρακτηρίζει πρωτίστως  τον στρεβλό ζήλο και το νοσηρό πιστεύω σε μία θρησκευτική πίστη και  μπορεί να καταστεί   επικίνδυνος. Δεν γνωρίζει σύνορα, ούτε  θρησκευτικά ούτε εθνικά  και μπορεί να είναι ίδιον της κάθε θρησκείας και της κάθε ομολογίας, είτε αυτή είναι μονοθεϊστική είτε όχι. Αλλά και οι μη πεφωτισμένοι θρησκευτικοί λειτουργοί όλων των θρησκειών «καθοδηγούν» φανατίζοντας τα πλήθη και σπείροντος το μίσος κατά των φρονούντων  διαφορετικά. Το είδαμε στην ιστορία το βλέπουμε και σήμερα. Αλλά και το κράμα θρησκευτικού και εθνικιστικού φανατισμού είναι ακόμη χειρότερο. Εκτός από τα έκτροπα των προηγουμένων αιώνων, τις   δυο αυτές φύσεις του φανατισμού  δυστυχώς τις βλέπουμε και γύρω μας, τις παρατηρούμε σχεδόν παντού: στην Εκκλησία, στην κοινωνία, σε αρκετά κόμματα, στην πολιτική. Δεν έχουμε τον ίδιο  τρόπο  ζωής και σκέψης με τους αυτοχειροτόνητους προστάτες της θρησκευτικής ηθικής  τότε αποτελούμε  εκ των πραγμάτων στόχο. Σε μια ελληνοτουρκική επιστημονική Ημερίδα που είχε διοργανωθεί πριν  λίγα χρόνια  από τον Μητροπολίτη Αλεξανδρούπολης-πρώτη φορά από ελλαδική Ιερά Μητρόπολη-  οπαδοί των πάσης φύσεως εθνικο-θρησκευτικο-φασιστικών ρευμάτων αφού μοίρασαν μπροσούρες στην είσοδο του χώρου επιτέθηκαν λεκτικά όχι στους εισηγητές και στο περιεχόμενο των λεχθέντων όπως θα περίμενε κανείς, αλλά προς όλους, προτού καν αρχίσει η διαδικασία της Ημερίδας  και πριν τις εισηγήσεις, προσπαθώντας, εις μάτην βέβαια, να την σαμποτάρουν, να την διακόψουν και στη συνέχεια αποχώρησαν από τον  χώρο. Αυτό είναι και το ίδιον του φανατικού: όλοι πρέπει να γίνουμε όπως αυτοί, αυτό είναι το εθνικά και θρησκευτικά ορθό. Δεν ακούμε τους άλλους, αποχωρούμε, δεν μας ενδιαφέρει το τι θα ειπωθεί και πώς θα ειπωθεί.  Δυστυχώς αυτές οι νοοτροπίες καλλιεργούνται πολλές φορές και από κάποιους ταγούς της Εκκλησίας: πριν από λίγα χρόνια εκτοξεύτηκαν από χείλη Αρχιερέων ακατανόητες και ακατάληπτες θεωρήσεις και ερμηνείες του ολοκαυτώματος των  Εβραίων και προσβολή της μνήμης των εκατομμυρίων αθώων θυμάτων.  Ούτε λίγο ούτε πολύ  θεωρήθηκε  ο ίδιος ο εβραϊκός λαός υπεύθυνος για την  βάρβαρη και αιμοσταγή πορεία του Χίτλερ, που θανάτωσε εκατομμύρια αδερφών μας!!  Αισθάνθηκα τότε ντροπή  ως άνθρωπος για τα λόγια αυτά που βγήκαν από τα χείλη  ενός ποιμένος που είναι "εις τύπον Χριστού" και ο οποίος πίστευα ότι γνώριζε την ιστορική πορεία του λαού του Ισραήλ, αλλά και όλων των λαών που  υπέστησαν διωγμούς  και γενοκτονίες.   Θυμήθηκα   τότε  την Σιών Αγία,  και το  "του Θεού κατοικητήριο", και σκέφτηκα: ας μιλήσουν   επιτέλους  για αγάπη και καταλλαγή των ανθρώπων  και για  την συμφιλίωση των θρησκειών. Στρέφονται οι κάπηλοι τούτοι της Θρησκείας  δίχως όνειδος ακόμη και κατά του μεγάλου Οικουμενικού μας Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου, ο οποίος ως γνήσιος  ποιμήν  την ψυχήν αυτού τίθησιν υπέρ των προβάτων.   Πόσο άνανδροι και βάρβαροι  ήταν  οι νεοναζιστές  που τόλμησαν  σε τηλεοπτική εκπομπή πριν από λίγα χρόνια να  βιαιοπραγήσουν  εναντίον γυναικών,  υπό τα απαθή βλέμματα των παρευρισκομένων στο στούντιο ανδρών; Κρίμα. Η ανοχή που έδειξαν όλοι σ αυτή την πράξη είχε και συνέχεια: βιαιοπραγίες εναντίον μεταναστών σε λαϊκή αγορά, επιθέσεις σε μετανάστες στους δρόμους, καθώς και   επιθέσεις σε ανυποψίαστους πολίτες σε μουσουλμανικό  χωριό της Κομοτηνής (Λύκειο) και μάλιστα εν ώρα θρησκευτικών εορτασμών. Αν συνεχίσουμε την σιωπή, τότε θα αρχίσουν να στρέφονται και εναντίον όλων των άλλων που φρονούν διαφορετικά από αυτούς. Τότε δεν θα είναι οι μετανάστες και οι αλλόθρησκοι οι αντίπαλοί τους, αλλά   όλο το κοινωνικό σύνολο.Πριν από λίγους μήνες υπό τον μανδύα του Ορθοδόξου και του Έλληνος  κάποιοι ομόφρονες σχεδόν των ως άνω ενοχλήθηκαν  από  το αστέρι του Δαβίδ που υπήρχε στο υπό εγκαινιασμό  μνημείο του Ολοκαυτώματος των Εβραίων  στην πόλη της Καβάλας. Προφασίστηκαν προφάσεις εν αμαρτίαις και ματαίωσαν άρον άρον την εκδήλωση προσβάλλοντας πρωτίστως τους εαυτούς των και προβάλλοντας συνάμα την παχυλή τους άγνοια: το αστέρι είναι ταυτόχρονα  και σύμβολο χριστιανικό και υπάρχει σε πολλές βυζαντινές εκκλησίες  δίπλα στις τοιχογραφίες των Αγίων. Το έχω βρει ως ανάγλυφο ακόμη και σε οθωμανική Κρήνη στην Πόλη!. Αλλά εν τέλει  το ίδιο αστέρι  συμβολίζει τον   προφήτη Δαβίδ που είναι  προπάτορας του  Χριστού! Παρατηρούμε δυστυχώς πανευρωπαϊκά την επικίνδυνη  πολιτική "επέλαση" του φασισμού και ναζισμού,  ακόμη και σε τόπους που είχαν ζήσει τον όλεθρο και την καταστροφή από τους ναζί.  Δεκάδες επιθέσεις εναντίον προσφυγικών καταλυμάτων έγιναν στην Γερμανία  τον τελευταίο χρόνο και με την διόγκωση του προσφυγικού οι ταλαίπωροι αυτοί  άνθρωποι γίνονται ο εύκολος στόχος. ¨Ας συνέλθουμε επιτέλους και ας σκεφτούμε κάποιες ανθρωπιστικές αξίες του Γένους:συνύπαρξη,συμβίωση.

Α. Χατζόπουλος, 2016

ΣΥΝΑΞH ΠΡΟΚΑΘΗΜΕΝΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ / ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝ

ΙΕΡΑ ΣΥΝΑΞΙΣ ΤΩΝ ΠΡΟΚΑΘΗΜΕΝΩΝ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ

Σαμπεζύ, 21-28 Ἰανουαρίου 2016

ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕN

Προσκλήσει τοῦ Παναγιωτάτου Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου, ἐπραγματοποιήθη ἡ Σύναξις τῶν Προκαθημένων τῶν Ὀρθοδόξων Αὐτοκεφάλων Ἐκκλησιῶν εἰς τό Ὀρθόδοξον Κέντρον τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου εἰς Σαμπεζύ – Γενεύης ἀπό 21ης – 28ης Ἰανουαρίου 2016.

Παρέστησαν οἱ Προκαθήμενοι:

Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαῖος,

Ἀλεξανδρείας Θεόδωρος,

Ἱεροσολύμων Θεόφιλος,

Μόσχας Κύριλλος,

Σερβίας Εἰρηναῖος,

Ρουμανίας Δανιήλ,

Βουλγαρίας Νεόφυτος,

Γεωργίας Ἠλίας,

Κύπρου Χρυσόστομος,

Ἀλβανίας Ἀναστάσιος

καί Τσεχίας καί Σλοβακίας Ραστισλάβος,

ἐνῷ ἐκωλύθησαν νά παραστοῦν οἱ Μακαριώτατοι, Πατριάρχης Ἀντιοχείας Ἰωάννης καί Μητροπολίτης Βαρσοβίας καί πάσης Πολωνίας Σάββας, ἐκ λόγων ὑγιείας, καί ὁ Ἀρχιεπισκόπος Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος Ἱερώνυμος, διά προσωπικούς λόγους, ἐκπροσωπηθέντες ὅμως δι' ἐπισήμων ἀντιπροσωπειῶν τῶν Ἐκκλησιῶν αὐτῶν.

Οἱ Προκαθήμενοι τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν συνῆλθον διά νά ὁλοκληρώσουν τά θέματα τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου. Εἰς τό πλαίσιον τῆς Συνάξεως, τήν Κυριακήν, 24ην Ἰανουαρίου, ἐτελέσθη Συλλείτουργον εἰς τόν Σταυροπηγιακόν Ναόν τοῦ Ἀπ. Παύλου, προεξάρχοντος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου καί συλλειτουργούντων τῶν Μακαριωτάτων Προκαθημένων καί ἀρχηγῶν τῶν ἀντιπροσωπειῶν τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν πλήν τοῦ ἐπί κεφαλῆς τῆς ἀντιπροσωπείας τῆς Ἐκκλησίας Ἀντιοχείας.

Κατά τήν Σύναξιν, τά μέλη αὐτῆς, «ἀληθεύοντες ἐν ἀγάπῃ» κατά το ἀποστολικόν (Ἐφεσ. 4, 15), διεξήγαγον τάς ἐργασίας των ἐν πνεύματι ὁμονοίας καί κατανοήσεως. Οἱ Προκαθήμενοι ἐπεβεβαίωσαν τήν ἀπόφασιν αὐτῶν νά συγκληθῇ ἡ Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδος. Αὕτη θά πραγματοποιηθῇ εἰς τήν Ὀρθόδοξον Ἀκαδημίαν τῆς Κρήτης ἀπό 16ης ἕως 27ης Ἰουνίου 2016. Ἐπί τῷ σκοπῷ τούτῳ οἱ Προκαθήμενοι ταπεινῶς ἐπικαλοῦνται τήν χάριν καί εὐλογίαν τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ καί ἐκζητοῦν τάς θερμάς προσευχάς τοῦ πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας, κληρικῶν καί λαϊκῶν, κατά τήν περίοδον τήν ὁδηγοῦσαν πρός τήν Ἁγίαν καί Μεγάλην Σύνοδον καί κατά τήν διάρκειαν τῶν ἐργασιῶν αὐτῆς.

Τά ἐπισήμως ἐγκριθέντα θέματα πρός ὑποβολήν εἰς τήν Ἁγίαν καί Μεγάλην Σύνοδον καί υἱοθέτησιν ὑπ’ αὐτῆς, εἶναι: ἡ ἀποστολή τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας εἰς τόν σύγχρονον κόσμον, ἡ Ὀρθόδοξος Διασπορά, τό Αὐτόνομον καί ὁ τρόπος ἀνακηρύξεως αὐτοῦ, τό μυστήριον τοῦ γάμου καί τά κωλύματα αὐτοῦ, ἡ σπουδαιότης τῆς νηστείας καί ἡ τήρησις αὐτῆς σήμερον, σχέσεις τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας πρός τόν λοιπόν χριστιανικόν κόσμον. Ἀποφάσει τῶν Προκαθημένων ὅλα τά ἐγκριθέντα κείμενα θά δημοσιευθοῦν.

Οἱ Προκαθήμενοι ἀπεφάσισαν ἐπίσης τήν σύστασιν Πανορθοδόξου Γραμματείας, τόν κανονισμόν λειτουργίας τῆς Συνόδου, τήν συμμετοχήν ἑτεροδόξων Παρατηρητῶν κατά τήν ἔναρξιν καί λῆξιν τῶν ἐργασιῶν, καί τήν κάλυψιν τῶν δαπανῶν τῆς Συνόδου.

Προσέτι, οἱ Προκαθήμενοι ἐξέφρασαν τήν στήριξιν αὐτῶν πρός τούς διωκομένους Χριστιανούς τῆς Μέσης Ἀνατολῆς καί τήν συνεχιζομένην ἀγωνίαν των διά τήν ἀπαγωγήν τῶν δύο  Μητροπολιτῶν, Παύλου Yazigi τοῦ Πατριαρχείου Ἀντιοχείας καί Γρηγορίου Yohanna Ibrahim τῆς Συροϊακωβιτικῆς Ἐκκλησίας.

Αἱ ἐργασίαι τῆς Συνάξεως ἔληξαν τό ἑσπέρας τῆς Τετάρτης, 27ης Ἰανουαρίου 2016, μέ τόν καταληκτήριον χαιρετισμόν τοῦ Προέδρου αὐτῆς Παναγιωτάτου Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου Βαρθολομαίου.

Ἐν τῷ Ὀρθοδόξῳ Κέντρῳ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου ἐν Σαμπεζύ Γενεύης, τῇ 27ῃ Ἰανουαρίου 2016

Ἐκ τῆς Γραμματείας τῆς Ἱερᾶς Συνάξεως.

ΕΟΡΤΑΖΟΥΣΑ ΠΟΛΗ

ΤΟ ΑΓΙΟ ΔΩΔΕΚΑΗΜΕΡΟ   2015 – 2016 ΣΤΗΝ Ι.Μ. ΔΕΡΚΩΝ 

ΤΟ ΑΓΙΟ ΔΩΔΕΚΑΗΜΕΡΟ   2015 – 2016 ΣΤΗΝ Ι.Μ. ΔΕΡΚΩΝ 

Ο των όλων Θεός  μας αξίωσε και εφέτος να εορτάσουμε το Άγιο Δωδεκαήμερο στη θεόσωστη  επαρχἰα των Δέρκων στην Πόλη μας. Οι 12 αυτές ιερές και χαρμόσυνες μέρες, με τον συμβολικό τούτο αριθμό,   ξεκινούν  μεν από την παραμονή  της εορτής των Χριστουγέννων, επισφραγίζονται δε  με την εορτή των Θεοφανείων του μηνός Ιανουαρίου,  αλλά και με αυτήν του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου. Mια από τις αρχαιότερες εορτές της ενωμένης Εκκλησίας ήταν τα  Επιφάνεια, που ξεκίνησαν να εορτάζονται στη Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου περί τα τέλη του 3ου αιώνα.  Δύο τινά εορτάζονταν κατά την ημέρα αυτή της 6ης Ιανουαρίου: η Γέννηση του Χριστού και η Βάπτισή του. Και έχει λογική εξήγηση ο κοινός αυτός  εορτασμός, αν σκεφτεί κανείς ότι η καθεαυτού δημόσια δράση του Ιησού Χριστού ξεκινά με την Βάπτισή του στην ηλικία των 30 περίπου ετών, αφού είχε δώσει,  όπως ήταν φυσικό, πολλά «δείγματα γραφής» της  θεότητός του,   ήδη από την παιδική του ηλικία.  Επήλθε όμως ο διαχωρισμός της Γεννήσεως και της Βαπτίσεως λίγες δεκαετίες μετά, πρώτη φορά στην Ρώμη. Έκτοτε έχουμε το Άγιο 12ήμερο. Η Εκκλησία μας διασώζει πολλά έθιμα που συνδέονται με τις μεγάλες Δεσποτικές και Θεομητορικές εορτές. Ένα από τα γραφικότερα και δημοφιλέστερα είναι η κατάδυση του σταυρού στα ύδατα   και εν συνεχεία η ανάσυρσή του από κολυμβητή και η παράδοσή του στον προεστώτα της Ακολουθίας. Δεν υπάρχει ειδική τυπική διάταξη για την τελετή αυτή της κατάδυσης, ούτε και αναφορά στα σημερινά τυπικά της Εκκλησίας. Πρόκειται για ένα έθιμο εκκλησιαστικό, για μία συμβολική αναπαράσταση της Βαπτίσεως του Χριστού. Η μακραίωνη παράδοσή του μαρτυρείται στις πηγές και ο σταυρός που ρίπτεται στα ύδατα είναι ο ίδιος ο Χριστός που τα αγιάζει με την βάπτισή του. Κάτι που ίσως κάνει το έθιμο αυτό εξαιρετικά σημαντικό: με την Βάπτιση του Κυρίου μας έχουμε και την φανέρωση του ίδιου του Τριαδικού Θεού, την φωνή του Γεννήτορος Πατρός, τον αγαπητό Υιό και το Άγιο Πνεύμα εν είδει περιστεράς. Στην υμνογραφία των Φώτων παρατηρούμε ότι προσωποποιείται ο Ιορδάνης ποταμός, μιλά και δρα ως άνθρωπος και «απορεί» για την τιμή που του επεφύλαξε ο Χριστός να βαπτιστεί στα νερά του. Η προσωποποίηση αυτή αλλα και εν μέρει η θεοποίηση των στοιχείων της φύσης ανάγεται στην αρχαιότητα αλλά απαντάται και στην εκκλησιαστική Υμνογραφία   ( ο Άδης βοά, η κτίσις αγάλλεται και χαίρει, η Σιών χαίρει, οι ουρανοί αγάλλονται, ο ήλιος και η σελήνη υμνούν τον Κύριο, κτλ.) Στην περίπτωση όμως του Ιορδάνη ποταμού διαπιστώνουμε στις ακολουθίες των Φώτων εξαιρετικό πλούτο παρομοιώσεων του ποταμού με άνθρωπο, με σκοπό φυσικά να αποδοθεί η μεγάλη σημασία των γεγονότων της ημέρας και να δοθεί στους πιστούς το μεγαλείο του επιφανέντος Χριστού. Έτσι σύμφωνα με τον υμνωδό (Ιδιόμ. Πρώτης Ώρας της Εορτής) κατά την στιγμή της Βαπτίσεως, όπου «αγιάζεται των υδάτων η φύσις», ο ποταμός Ιορδάνης «ρήγνυται», διασπά δηλ την συνοχή του «βλέποντας» τον Δεσπότη στα νερά του «Δεσπότην ορών ρυπτόμενον», σταματά το ρεύμα, την ροή των υδάτων του «των ιδίων ναμάτων επέχει το ρεύμα» και έτσι ως ζων οργανισμός θαυμάζει τα μεγαλεία του Θεού. Στο Δοξαστικό της Έκτης Ώρας της Εορτής ο υμνογράφος ρωτά τον Ιορδάνη τον λόγο της αναχαίτισης των υδάτων του και εν συνεχεία λαμβάνει την απάντηση από το στόμα του ποταμού. «Τι αναχαιτίζεις σου τα ύδατα ω Ιορδάνη; .. και ου προβαίνεις την κατά φύσιν πορείαν;» ερωτά ο υμνογράφος και έκπληκτος ο Ιορδάνης, που ήταν συνηθισμένος να δέχεται τους απλούς ανθρώπους στις όχθες του προκειμένου να καθαρίσουν τα καθημερινά τους σκεύη, του απαντά : «Εξίσταμαι και φρίττω την άκραν συγκατάβασιν, ουκ είωθα τον καθαρόν αποπλύνειν… αλλά τα ρερυπωμένα σκεύη εκκαθάρειν». Σε απόλυτη σύμπνοια με τους παραπάνω ύμνους βρίσκεται και το πανάρχαιο ψηφιδωτό της Ραβέννας   το οποίο απεικονίζει τον Ιορδάνη ποταμό ως απορημένο γέροντα, τα δε νερά του ποταμού στατικά και ακίνητα. Τα παραπάνω έχουν ως σκοπό να προβάλλουν τον συν-εορτασμό της φύσης και των στοιχείων της με τον πιστό άνθρωπο, δεδομένου ότι «όπου γαρ βούλεται Θεός νικάται φύσεως τάξις», Ι.Χρυσοστόμου, Λόγος εις το Γενέθλιον του Κυρίου Ημών Ιησού Χριστού.  

Μεγαλοπρέπεια και κατάνυξη  στις Εκκλησίες της ιστορικής Μητροπόλεως  μας. Ο  Σεβ. Γέρων Ποιμενάρχης Δέρκων  κ. Απόστολος, εις τύπον Χριστού    έδωσε όπως πάντα  το λειτουργικό παρόν σε όλες ανεξαιρέτως τις Ακολουθίες της περιόδου αυτής στα  ιερά τεμένη της Επαρχίας του και του Γένους: παραμονή Χριστουγέννων στον Μητροπολιτικό Ιερό Ναό Αγίας Παρασκευής Θεραπειών, Χριστούγεννα στον Άγιο Γεώργιο Μακροχωρίου, όπου μετά την Θ.Λειτουργία ακολούθησε μικρή χριστουγεννιάτικη εορτή από τα παιδιά της Κοινότητος και το γεύμα της αγάπης προς όλους εν συνεχεία,  παρουσία του Άρχοντος Οστιαρίου της Μ. του Χριστού Εκκλησίας ιατρού Αυξεντίου Καλαγκού και της Προξένου κ. Δανάης Βασιλάκη. Κατά τον Εσπερινό της εορτής του Αγίου Βασιλείου  στον Πατριαρχικό Ναό του Αγίου Γεωργίου για τον Εσπερινό, όπου εν συνεχεία επί τη ενάρξει του νέου έτους και  κατά την  κοπή της βασιλόπιτας υπό της Σεπτής Κορυφής υπέβαλε τα σέβη του μεθ’ όλων των Αρχιερέων στον Παναγιώτατο Πατριάρχη μας κ. Βαρθολομαίο. Την κυριώνυμο ημέρα της Περιτομής του Χριστού και της Μνήμης του Αγίου Βασιλείου ήτο και πάλι στα Θεραπειά, όπου ακολούθησε κοπή της Αγιοβασιλόπιτας και διανομή δώρων στα παιδιά,  κατά δε την εόρτιο παραμονή των Θεοφανείων στον Ιερό Ναό του Αγίου Γεωργίου Μακροχωρίου. Την ημέρα των Φώτων στον Άγιο Στέφανο της ομώνυμης ιστορικής συνοικίας, με την παραδοσιακή κατάδυση  του σταυρού στα παγωμένα αλλά αγιασμένα πολλαπλώς ύδατα της Προποντίδος, όπου δύο ρωμιοί νέοι  εν μέσω ψύχους, αλλά με θερμή  πίστη  τόλμησαν και θέλησαν να ανασύρουν τον  Σταυρό από την θάλασσα. Το κατάφερε ο Γιώργος Ερκέκ και έλαβε τον χρυσούν σταυρόν, ο δε Κωνσταντίνος Φραντζής, τον αργυρούν.  Κατά τον Εσπερινό της εορτής του Αγίου Στεφάνου στον  πανηγυρίζοντα ομώνυμο Ιερό Ναό χοροστάτησε προσκληθείς ο Σεβ. Μητροπολίτης Αλικαρνασσού  Αδριανός και τον θείο λόγο εκήρυξε  ο Κωδικογράφος των Πατριαρχείων κ. Παϊσιος. Την κυριώνυμο ημέρα της εορτής του Αγίου Στεφάνου την λειτουργία τέλεσε πανηγυρικά  ο Σεβ. Ποιμενάρχης. Την επομένη στον  επίσης  εορτάζοντα  ακριτικό Ναό του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου στο Γενήμαχαλλε (Νέα Συνοικία) ο Σεβ. Μητροπολίτης Προικοννήσου Ιωσήφ. Εν φιλία και αγάπη οι προσκληθέντες πλαισιώνουν τον επιχώριο Αρχιερέα, λειτουργούν και κηρύττουν. Σέβονται και αγαπούν τον Πάνσεπτο Οικουμενικό Θρόνο, τον Οικουμενικό μας Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίο και την Ρωμιοσύνη. Οι πιστοί, το σώμα της Εκκλησίας μας  ευφραίνονται  ψυχή τε και σώματι   στις ιερές τούτες Ακολουθίες του Αγίου Δωδεκαημέρου: προσεύχονται, μεταλαμβάνουν και ελπίζουν. Είναι   αξιοσημείωτο ακόμη το γεγονός ότι  με την λήξη του Δωδεκαημέρου και  με την εορτή του    Τιμίου   Προδρόμου ξεκινά τρόπον τινά ο κύκλος των Ασκητών Αγίων του Ιανουαρίου, που εναλλάσσονται εορταστικά  με    Μεγάλους Πατέρες της Εκκλησίας και με Μάρτυρες.  Συν τοις άλλοις τιμά η Εκκλησία μας   τον μήνα αυτό,  τον   Άγιο  Γρηγόριο  Νύσσης,   τον  Άγιο  Θεοδόσιο  τον  Κοινοβιάρχη,    τους  Αγίους  Αββάδες, τον Άγιο Παύλο  τον Θηβαίο,  τον Άγιο  Αντώνιο, τον  Άγιο  Αθανάσιο, τον  Άγιο  Κύριλλο, τον Άγιο Μακάριο τον Αιγύπτιο, τον Άγιο Ευθύμιο, τον Άγιο Μάξιμο τον Ομολογητή, τον  Άγιο Γρηγόριο Κων/πόλεως, την ανακομιδή των λειψάνων του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου, τον Εφραίμ τον Σύρο και εν κατακλείδι τους Τρείς Ιεράρχες. Με τις πρεσβείες του κατ’εξοχήν ασκητού Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου, ο οποίος για πάντα «επισφραγίζει τον ύμνον και προεξάρχει της πανηγύρεως» (Δοξαστικό της Θ΄Ώρας των Θεοφανείων) ας μας αξιώνει ο Θεός να διάγουμε εν υγεία στην Πόλη μας όλους του ενιαυτούς του.

Αντώνιος Χατζόπουλος, Πόλη, Ιανουάριος 2016

ΠΡΟΣΦΩΝΗΣΗ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΕΠΙΣΗΜΗ ΔΕΞΙΩΣΗ ΤΗΣ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑΣ ΣΤΗΝ ΑΙΘΟΥΣΑ ΤΟΥ ΘΡΟΝΟΥ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ 1/1/2016

ΠΡΟΣΦΩΝΗΣΗ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΕΠΙΣΗΜΗ ΔΕΞΙΩΣΗ  ΤΗΣ ΠΡΩΤΗΣ ΤΟΥ ΕΤΟΥΣ ΣΤΗΝ ΑΙΘΟΥΣΑ ΤΟΥ ΘΡΟΝΟΥ  ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ

Παναγιώτατε Πάτερ και Δέσποτα, Σεβασμιώτατοι Άγιοι Αρχιερείς, κύριε Πρόξενε, Άρχοντες οφφικιάλιοι της Μ.Ε. , εκλεκτή ομήγυρις,

Σεπτή εντολή της Παναγιότητός Σας, εκλήθην  κατά την εόρτιον ταύτην ημέραν της Δεσποτικής Εορτής της Περιτομής του Ιησού Χριστού και της μνήμης του εν Αγίοις Πατρός ημών Αγίου Βασιλείου   να διερμηνεύσω τα αισθήματα των Αρχόντων   ὀφφικιαλίων  της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας και των λαϊκών μελών της Εκκλησίας μας.  Σας  ευχόμαστε  έτη  πολλά εν υγεία επί τω νέω έτει  και αιτούμεθα   ευγνωμόνως τις ευχές και τις ευλογίες Σας για ὀλους εμάς,  οι οποίοι συμπορευόμεθα μετά της Μητρός Εκκλησίας. Για ακόμη μία φορά Σας ευχαριστώ ευγνωμόνως Παναγιώτατε για την ευαρέσκεια  τῆς Μητρὸς Εκκλησίας, για την χθεσινή απονομή του λίαν τιμητικού οφφικίου.

Παναγιώτατε, σε κάποια προσφώνησή Σας προ ετών στον Πάνσεπτο Πατριαρχικό Ναό είχατε αναφέρει  ότι ἡ Ἐκκλησία  «σῶμα ἓν ἐστι καὶ μέλη ἔχει πολλά..» (Α΄ Κορ. ιβ΄ 12) και ότι ο καθεὶς ἀπὸ ἡμᾶς κατὰ τὸ ἴδιον χάρισμα καὶ τὰς προσωπικὰς δυνατότητας καλεῖται νὰ προσφέρῃ ὑπηρεσίας για τον καλόν αγώνα.  ¨Όντως οι λαϊκοί είναι συνεργοί του κλήρου και συνεργοί σε όλη την λειτουργική ζωή της Εκκλησίας. Από τα πρώτα χρόνια του Χριστιανισμού  ο όρος  Εκκλησία, ήταν η  σύναξη/συναγωγή του λαού στο όνομα του Χριστού. Όλα έχουν την βάση τους στα λόγια του Χριστού: «Οὗ γάρ εἰσι δύο ἢ τρεῖς συνηγμένοι εἰς τὸ ἐμὸν ὄνομα, ἐκεῖ εἰμι ἐν μέσῳ αὐτῶν» (Ματθ. 18,20 στο   «ομοθυμαδόν» των Πράξεων των Αποστόλων (Β’  42,46), αλλά  και στον Απόστολο Παύλο που λέγει:  «Εἷς ἄρτος, ἓν σῶμα οἱ πολλοί ἐσμεν οἱ γὰρ πάντες ἐκ τοῦ ἑνὸς ἄρτου μετέχομεν», Α΄ Κορ. 10,17.  Κλήρος και λαός ως αρραγές μέτωπο προσευχής και δράσης, αυτή είναι η παράδοση της Εκκλησίας.

Η Μεγάλη Εκκλησία εκτός της λειτουργικής ζωής  επιφόρτιζε  πάντα τους λαϊκούς  με υψηλά καθήκοντα και οι οποίοι έρχονταν αρωγοί και συμπαραστάται του έργου του Πατριαρχείου. Είχατε τονίσει κατά το παρελθόν ότι το  λαικόν στοιχεῖον, ἀνὰ τοὺς αἰῶνας, ὄχι μόνον οὐδόλως ὑστέρησεν, ἀλλὰ καὶ ἀνεδείχθη κινητήριος μοχλὸς διὰ τὴν πραγματοποίησιν πάσης φύσεως ἐκκλησιαστικῶν δραστηριοτήτων. Εμείς οι λαϊκοί Παναγιώτατε ατενίζουμε με σεβασμό την Μητέρα Εκκλησία της Κωνσταντινουπόλεως και με θαυμασμό παρακολουθούμε τον πανδερκή Προκαθήμενό της Οικουμενικό Πατριάρχη, ο οποίος εδώ και εν τέταρτον του αιώνος γράφει  όντως ιστορίαν αιώνων. Εμείς το λαϊκό  στοιχείον της Κωνσταντινουπόλεως, οι Ρωμηοί και  σχεδόν όλες oi  Κοινότητές μας, με ελάχιστες εξαιρέσεις ευτυχώς,  αλλά και οι απανταχού της γης λαϊκοί διατελούμε υπό την  εξουσίαν του Οικουμενικού Θρόνου, «πορευόμεθα  εν  τοις προστάγμασι Σας και φυλάσσωμεν τα δικαιώματά Σας και ποιούμεν αυτά», Ιεζεκιήλ. 20, 19. Εμπνεόμεθα από Σας. Η Ρωμηοσύνη της  Πόλης  προσβλέπει  με αισιοδοξία  προς το πρόσωπό σας και ελπίζει διαρκώς και συνεχώς στην συμπαράστασή σας, την οποίαν παρέχετε δαψιλώς προς ημάς. Και όσον αφορά τα  θέματα της ενταύθα Ρωμιοσύνης,  όπως εύστοχα αναφέρει συχνά ο εκ των τα πρώτα φερόντων αυτής Λάκης Βίγκας, διανύουμε την περίοδο του  επαναπατρισμού της ελπίδας.  Έχουμε Εσάς ως  ελπίδα, καθότι από την πρώτη μέρα που κοσμείται τον πατριαρχικό θρόνο άρχισε η περίοδος της ανακάμψεως και της εξωστρέφειας της Ρωμηοσύνης. Τα   θέματά της   ήδη βαίνουν προς το καλύτερο με τις ευχές και τις ευλογίες Σας. Αυτή είναι η πραγματικότητα: με την δημιουργικότητα, την εργατικότητα και την ευρεία αναγνωρισιμότητά  Σας αναδημιουργήσατε ούτως ειπείν την βάση του Ορθόδοξου  πολιτισμού που συνδιαλέγεται, την κουλτούρα των ανοιγμάτων προς όλους ανεξαιρέτως τους ανθρώπους, όπως αρμόζει στην Οικουμενική Ορθοδοξία. Όμως ως δημοφιλής εκκλησιαστικός ηγέτης, είστε παράλληλα  θαρραλέος και ήδη από τα πρώτα κιόλας χρόνια της ευκλεούς πατριαρχείας σας υψώσατε τολμηρά και γενναία φωνήν διαμαρτυρίας για την βεβήλωση των ιερών μας χώρων, του νεκροταφείου του Νεοχωρίου του Βοσπόρου.  Τι τους φταίνε οι νεκροί μας; είχατε πει τότε αναπτερώνοντας και πάλι το από δεκαετιών καταρρακωμένο ηθικό των Ρωμιών  της Πόλης, της Ίμβρου και της Τενέδου καταδικάζοντας ευθέως  τον φανατισμό και τις γενικότερες επιθέσεις κατά των δικαίων της Ρωμηοσύνης. «Θαρσείτε εγώ ειμί· μη φοβείσθε Ματθ. 14, 27» αναφωνείτε και Σεις Παναγιώτατε προς ημάς και μάλιστα οσάκις απαιτείται  με μεγάλην την φωνήν επαναλαμβάνετε το «φθάνει πια».  

Παναγιώτατε Πάτερ και Δέσποτα,

Η ευκλεής πατριαρχεία  Σας των 24^ων ετών και 2 και πλέον μηνών είναι η μακροτέρα μετά την Άλωση της Πόλης. Διατρέχοντας  τα  500  και πλέον χρόνια που παρήλθαν και  την ιστορία των  αξίων προκατόχων  Σας Πατριαρχών που έδρασαν εν Αγίω Πνεύματι  και εν αγιοσύνη  στην βασιλεύουσα Πόλη, θαυμάζουμε πολλούς   Πατριάρχες που διακρίθηκαν συν τοις άλλοις στο  συγγραφικό έργο,   στο μεταρρυθμιστικό,   στα της Παιδείας και στην ίδρυση εκπαιδευτηρίων, στα γράμματα στις επιστημονικές   συγγραφές,    στην διορατικότητα και δράση,  αλλά και  σε άλλους τομείς που είναι αδύνατο φυσικά να απαριθμηθούν εδώ. 500 χρόνια πριν, επί παραδείγματι, μεταξύ του 1522 και 1546 έχουμε στον Οικουμενικό Θρόνο τον  Ιερεμία τον Α΄, που κόσμησε τον θρόνο επί  24 έτη, και ερχόμενον   δεύτερο  στην διάρκεια της πατριαρχείας. Είχε θαυμαστή θητεία μερικώς όμως ομοία με την δική Σας, Δίχως να τολμώ ουδεμία προς Θεού     σύγκριση  με τους  αξίους   που μεσολάβησαν κατά το διάστημα αυτό συμμερίζομαι απόλυτα την άποψη του συνεργάτη Σας και αγαπητού φίλου Νίκου Μαγγίνα: «το πνευματικό ανάστημα που συγκεντρώνει εν ταυτώ όλα τα παραπάνω είναι η Παναγιότητά Σας».  Έπρεπε να περάσει μισή χιλιετία για να μας χαρίσει  ο Θεός στον Οικουμενικό  Θρόνο της  Κωνσταντινουπόλεως  την πατριαρχική εκείνη  μορφή που διακρίνεται, συν τοις άλλοις,  για την πίστη, τον ζήλο, την λογιοσύνη και την  πνευματικότητα,  που υπερασπίζεται τα δίκαια του Πατριαρχείου και του Γένους, που ενώνει την Ορθοδοξία με τις Συνάξεις των απανταχού της γης ορθοδόξων Αρχιερέων, που διατρέχει όλη την επικράτεια της δικαιοδοσίας του δίνοντας βαρύτητα στο λειτουργικό έργο, που διατρέχει όλη την Οικουμένη  διαμηνύοντας την αναγκαιότητα της προστασίας του περιβάλλοντος και της ζωής από την ρύπανση και από τους πολέμους,  που δημοσίευσε και δημοσιεύει επιστημονικές μελέτες,  που εγκαινιάζει και ανακαινίζει τους ναούς, τους αψευδείς μάρτυρας της από αιώνων  παρουσίας μας, που  ιδρύει εκπαιδευτήρια, που συνανεστράφη με συγχρόνους Αγίους (Άγιος Παίσιος, Άγιος Πορφύριος), που δημιουργεί διαρκώς νέες ευκαιρίες στην Εκκλησία, που την αναδεικνύει παγκοσμίως, δικαιώνοντας και καταξιώνοντας τον τίτλο του Οικουμενικού Πατριάρχη και ο οποίος, τέλος,  πρόκειται να συγκαλέσει συν Θεώ  προσεχώς την Αγία και Μεγάλη Σύνοδο της οικουμενικής Ορθοδοξίας ως νέος Φώτιος, έχοντας το όραμα της αποκαταστάσεως της ενότητας της  μιας Αγίας Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας.

Παναγιώτατε,

Περαίνων την μικράν αυτήν  παρέμβασιν κατά την εόρτιον και εύσημον ταύτην ημέραν της Πρωτοχρονιάς του σωτηρίου έτους 2016 υποβάλλω υικώς τα σέβη μου αιτούμενος την ευχή και την ευλογία εφ’ όλους ημάς, που συμπλέουμε μετά της Μητρός Εκκλησίας και του πεφωτισμένου Προκαθημένου αυτής Οικουμενικού μας Πατριάρχου. Είησαν τα έτη Σας πολλά.

  Αντώνιος Χατζόπουλος, ¨Αρχων Ιερομνήμων της του Χριστού Μεγάλης Εκκλησίας, Πόλη,  1/1/2016

Όφφίκιον τοῦ Ἄρχοντος Ἱερομνήμονος τῆς Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Μ. Ἐκκλησίας τόν Ἐλλογ. κ. Ἀντώνιον Χατζόπουλον, προσφώνηση Οικουμενικού Πατριάρχου-ευχαριστήρια αντιφώνηση

Η ΠΡΩΤΗ ΤΟΥ ΕΤΟΥΣ ΕΝ ΤΟΙΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΙΣ 

Μεθ᾿ ἱεροπρεπείας καί ἐν ἑορταστικῇ ἀτμοσφαίρᾳ ἑωρτάσθη ἐν τοῖς Πατριαρχείοις κατά τά εἰωθότα, ἡ 1η τοῦ ἀνατείλαντος ἔτους 2016. 

Κατά τόν Μ. Ἑσπερινόν τῆς παραμονῆς, Πέμπτης, 31ης Δεκεμβρίου, ἡ Α. Θ. Παναγιότης ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης κ. κ. Βαρθολομαῖος, ἐχοροστάτησεν ἐν τῷ Π. Πατριαρχικῷ Ναῷ, ἐν συγχοροστασίᾳ μετά τῶν Σεβ. Μητροπολιτῶν Γέροντος Νικαίας κ. Κωνσταντίνου, Γέροντος Δέρκων κ. Ἀποστόλου, Τρανουπόλεως κ. Γερμανοῦ, Πριγκηποννήσων κ. Ἰακώβου, Φιλαδελφείας κ. Μελίτωνος, Σεβαστείας κ. Δημητρίου, Μυριοφύτου καί Περιστάσεως κ. Εἰρηναίου, Μύρων κ. Χρυσοστόμου, Σασίμων κ. Γενναδίου, Καλλιουπόλεως καί Μαδύτου κ. Στεφάνου, Προύσης κ. Ἐλπιδοφόρου, Κυδωνιῶν κ. Ἀθηναγόρου καί Σηλυβρίας κ. Μαξίμου. 

Παρέστησαν συμπροσευχόμενοι οἱ Θεοφιλ. Ἐπίσκοποι Ἀβύδου κ. Κύριλλος, Καθηγητής Πανεπιστημίου, καί Ἁλικαρνασσοῦ κ. Ἀδριανός, Ἄρχοντες Ὀφφικιάλιοι ἐντεῦθεν, ὁ Ἐντιμ. κ. Εὐάγγελος Σέκερης, Γεν. Πρόξενος τῆς Ἑλλάδος ἐνταῦθα, καί πιστοί ἐντεῦθεν ὡς καί προσκυνηταί ἐξ Ἑλλάδος. 

Μετά τό πέρας τοῦ Ἑσπερινοῦ, ὁ Πατριάρχης ἐχειροθέτησεν εἰς τό ὀφφίκιον τοῦ Ἄρχοντος Ἱερομνήμονος τῆς Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Μ. Ἐκκλησίας τόν Ἐλλογ. κ. Ἀντώνιον Χατζόπουλον, τ. Σχολικόν Σύμβουλον Θεολόγων, ὅν προσεφώνησε διά ἐπαινετικῶν λόγων διά τήν προσφοράν αὐτοῦ εἰς τήν Ἐκκλησίαν, τό ἱερόν ἀναλόγιον καί τήν Κοινοτικήν ζωήν τῆς Ὁμογενείας, τοῦ νέου Ἄρχοντος ἀντιφωνήσαντος δι᾿ ἀναφορᾶς εἰς τήν μετά τῆς Μ. Ἐκκλησίας σύνδεσίν του ἐκ τῶν μαθητικῶν του χρόνων, καί ὑποβαλόντος τάς εὐχαριστίας του διά τήν γενομένην τιμητικήν διάκρισιν. 

Ἐν συνεχείᾳ κατά τήν καθιερωμένην ἐν τῇ Αἰθούσῃ τοῦ Θρόνου δεξίωσιν, προσεφώνησαν τόν Πατριάρχην, ἐκ μέρους μέν τῆς σεβασμίας Ἱεραρχίας τοῦ Θρόνου ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Γέρων Νικαίας κ. Κωνσταντῖνος, ἐξ ὀνόματος δέ τῶν ἐνταῦθα Ὀφφικιαλίων τῆς Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Μ. Ἐκκλησίας ὁ Ἐντιμολ. κ. Ἀντώνιος Χατζόπουλος, Ἄρχων Ἱερομνήμων, τοῦ Πατριάρχου ἀντιφωνήσαντος καταλλήλως ἐπί τῷ ἀρξαμένῳ Νέῳ Ἔτει, καί ἀναφερθέντος μεταξύ ἄλλων καί εἰς τήν ἔννοιαν τοῦ χρόνου, ὡς καί εἰς γεγονότα τῆς ζωῆς τῆς Ἐκκλησίας κατά τό λῆξαν ἔτος.

31/12/2015,  Πατριαρχικός Ναός του Αγίου Γεωργίου, Φανάρι, μετά τον Εσπερινό της εορτής  της Περιτομής του Ιησού Χριστού και του Αγίου Βασιλείου.

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης προσεφώνησε τον νέο Άρχοντα Ιερομνήμονα  Αντώνιο Χατζόπουλο. 
 Εντιμολογιώτατε και Μουσικολογιώτατε Άρχων,

Με χαράν σας εντάσσομεν εις την χορείαν των Αρχόντων οφφικιαλίων του Οικουμενικού μας Πατριαρχείου την στιγμήν αυτήν κατά την οποίαν διαβαίνομεν από εν παριππεύον έτος της xρηστότητος Κυρίου εις ένα νέον, προς το οποίον ατενίζομεν με χρηστάς ελπίδας και θερμήν προσευχήν  να αποβή έτος ειρήνης εις τον κόσμον και ευδοκίας εν ανθρώποις.  Διότι το εκπνέον έτος εσημαδεύθη από ακραία τρομοκρατικά γεγονότα, ιδιαιτέρως δε υπήρξε χρόνος ξεριζωμού και προσφυγιάς δια χιλιάδας ανθρώπων, πολλοί εκ των οποίων, και μάλιστα και παιδιά, έχασαν την ζωήν των εν τη προσπαθεία των να φθάσουν εις την γην της επαγγελίας.

Αγαπητέ Άρχων Ιερομνήμον,

Σε εγνωρίσαμε προ πολλών ετών εις την Χάλκην και έκτοτε παρηκολουθήσαμε την άνοδον και την εξέλιξίν σου ως θεολόγου καθηγητού και αργότερον ως σχολικού συμβούλου θεολόγων μέχρι και της συνταξιοδοτήσεώς σου,  μετά την οποίαν επέστρεψες εις την Πόλιν μας και έθεσες εαυτόν εις την διακονίαν της Εκκλησίας από του ιερού αναλογίου, εσχάτως δε και ως υπεύθυνος τακτοποιήσεως και φροντίδος των αρχείων των διαφόρων κοινοτήτων μας, τα οποία μελετώμενα και αξιοποιούμενα θα χύσουν άπλετον φως εις την ζωήν και την δράσιν της Ρωμηοσύνης εδώ εις την κοιτίδα της, εις την πόλιν των πόλεων.  Αυτό όμως το οποίον ιδιαιτέρως εκτιμώμεν εις την Εντιμολογιότητά σου είναι η σεμνότης και το εκκλησιαστικόν φρόνημα, ο σεβασμός και η ευλάβειά σου προς το ιερόν μας Κέντρον και προς τους εκπροσώπους αυτού κληρικούς.

Έσχάτως ανέλαβες και την προεδρίαν του ενταύθα Συνδέσμου των Μουσικοφίλων και πεποίθαμεν ότι και από της θέσεως ταύτης θα προσφέρης πολλά εις ανασυγκρότησιν και μεγαλυτέραν δραστηριοποίησιν του αγαπητού τούτου Σωματείου μας, με την σύμπραξιν και των εκλεκτών συναδέλφων σου  ιεροψαλτών.

Δια πάντα ταύτα απεφασίσαμεν, κατ’ιδίαν Πατριαρχικήν φιλοτιμίαν και προαίρεσιν, να σε ανυψώσωμεν εις άρχοντα οφφικιάλιον της Αγίας του Χριστού Μεγάλης Εκκλησίας.  Και προεκρίναμε το οφφίκιον του Άρχοντος Ιερομνήμονος, μεταξύ των καθηκόντων του οποίου εις την Βυζαντινήν εποχήν ήτο και το καθήκον του αρχειοφύλακος και της διαφυλάξεως και τηρήσεως του Κώδικος της Εκκλησίας.

Σε συγχαίρομεν διά την τιμητικήν αυτήν διάκρισιν προς το προσφιλές πρόσωπόν σου και είμεθα βέβαιοι ότι θα την τιμήσης με την περαιτέρω προσφοράν σου, το ήθος σου, την ταπεινοφροσύνην σου, την αφοσίωσίν σου προς το Οικουμενικόν μας Πατριαρχείον.  Άξιος!

         ΕΥΧΑΡΙΣΤΉΡΙΑ  ΑΝΤΙΦΩΝΗΣΗ ΚΑΤΑ  ΤΗΝ ΑΠΟΝΟΜΗ ΤΟΥ ΟΦΦΙΚΙΟΥ

ΤΟΥ ΑΡΧΟΝΤΟΣ ΙΕΡΟΜΝΗΜΟΝΟΣ ΤΗΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΜΕΓΑΛΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Παναγιώτατε Πάτερ και Δέσποτα,  

Λίαν ευγνωμόνως απευθυνόμενος προς την Υμετέρα σεπτή και προσκυνητή κορυφή  και αισθανόμενος  ότι οι λέξεις αδυνατούν να εκφράσουν τα της ψυχής, Σας απευθύνω  τις θερμές μου ευχαριστίες για την ύψιστη αυτή τιμή προς την ασημαντότητά μου. Η αρχική έκπληξη   άμα τω ακούσματι εκ των χειλέων Σας της αποφάσεως αυτής, αφήνει τώρα την θέση της  στην συναίσθηση της υψηλής ευθύνης διακονίας του φέροντος το οφφίκιον τούτο, προς την  Μητέρα Εκκλησία της Κωνσταντινουπόλεως.

Το Οικουμενικό Πατριαρχείο  με γαλούχησε σε όλα τα στάδια του νεανικού μου βίου δίδοντας τα θεμελιώδη ερείσματα για την μετέπειτα εργασιακή και κοινωνική μου παρουσία. Με σπούδασε ως υπότροφό, με εμφύσησε  την  αγάπη προς το Θεό, προς τον χριστιανικό πολιτισμό, προς   την Εκκλησία του Χριστού και τις παραδόσεις του Γένους μας. Με μόρφωσε, αλλά   και  διαμόρφωσε τον εσωτερικό μου κόσμο με την αγάπη  προς την παράδοση της μητρός Εκκλησίας.  Μας χάρισε  τον Ιησούν τον  ζωής αρχηγόν  για του βίου την θάλασσαν.  Μέχρι σήμερα εις όλα τα έτη   της ζωής μου πορεύομαι  υπό την σκέπη των πτερύγων της  Μεγάλης Εκκλησίας και τα οφείλω όλα εις αυτήν.  Παναγιώτατε,  εκφράζω την αφοσίωσή μου προς το πρόσωπό Σας και προς την Εκκλησία  η οποία   με τιμά σήμερα δαψιλώς  δια των τιμίων χειρών του Οικουμενικού ημών Πατριάρχου.  

Παναγιώτατε, επιτρέψτε μου να αναφερθώ επιγραμματικά σε ορισμένα βιώματα   που καθόρισαν και την μετέπειτα ζωή μου.  Είσθε ο πρώτος κληρικός που είχα την ευλογία και την τιμή   να γνωρίσω εκ του σύνεγγυς κατά τα μαθητικά μου χρόνια στην Ιερά Θεολογική Σχολή της Χάλκης, αρχής γενομένης το έτος 1971. Ευτύχησα να Σας έχω πνευματικό και εξομολόγο  κατά τα έτη της μαθητείας μου στο Λύκειο της Σχολής. Είσθε  ο πρώτος κληρικός που προσέγγισε όλους ανεξαιρέτως τους μαθητάς της Σχολής, μας κέρδισε αμέσως  με την ειλικρίνειά του, μιλούσε στις καρδιές μας. Μας ενέπνεε η πίστη Σας προς το Θεό, το οξυδερκές της σκέψης Σας, η υψηλή μόρφωσή Σας, η απεριόριστή αγάπη και η φιλία Σας, το χιούμορ Σας και το ενδιαφέρον  Σας για το μέλλον μας. Για τον καθένα μας ξεχωριστά νοιαζόσασταν, σεβόμενος πάντοτε τις προσωπικές επιλογές και  διαβλέποντας μάλιστα την πορεία ενός εκάστου, μας παροτρύνατε για αντίστοιχες σπουδές. Και επιπροσθέτως  βοηθούσατε  με υποτροφίες και όσους ήθελαν να  σπουδάσουν θετικές επιστήμες. Περιμέναμε κάθε μέρα μετά την λήξη των μαθημάτων στους διαδρόμους της Σχολής  τον σοφό Αρχιμανδρίτη Βαρθολομαίο το υπόδειγμα και τον κανόνα: Θέλαμε   να διδαχτούμε   από  τον βαθύ γνώστη  της ιστορίας και της χριστιανικής ζωής και τον  πιστό προς τον Θεό κληρικό. Μας ενέπνεε η  πηγαία ευγένεια Σας, το εκκλησιαστικό φρόνημά Σας, το  ήθος Σας, η εργατικότητα Σας, οι  αρετές Σας, η φιλική Σας διάθεση, η λόγια γλώσσα Σας, και προ πάντων ο λόγος Σας, μεστός περιεχομένου και καθοριστικός για την ζωή μας. Ως γνήσιος παιδαγωγός επιδεικνύατε ειδικό ενδιαφέρον για τον καθένα από μας μιλώντας και την αντίστοιχη γλώσσα των ενδιαφερόντων  ενός εκάστου. Ακόμη και ως προς τα ψαλτικά θέματα  μου σταθήκατε αρωγός διδάσκοντάς με τις μελωδίες πολλών προσομοίων των Ακολουθιών. Αλλά και εν συνεχεία κατά τα έτη των σπουδών μου και στην πορεία της ζωής μου αποτελούσατε και αποτελείται μέχρι σήμερα αστείρευτη πηγή έμπνευσης.

Είχα   την τιμή να γνωρίσω  τους μακαριστούς γονείς Σας στην Ίμβρο στους Αγίους Θεοδώρους το έτος 1973,  και  να τύχω   της φιλοξενίας των.   Κρατώ  έκτοτε   στη μνήμη μου την φράση της ευγενεστάτης μητέρας Σας, που προφητικά προδιαγράφει την μετέπειτα μεγαλειώδη πορεία Σας: το παιδί μου  αγαπούσε πολύ την Εκκλησία , ήθελε  να τυλιχτεί στα ράσα και το έκανε.  Όντως  τιμάτε έκτοτε  το ιερό ράσο της Ορθοδοξίας ως σεπτή Κορυφή  αυτής, ως  Οικουμενικός Πατριάρχης. Αιτούμαι και πάλι  υικώς και  ευγνωμόνως την ευλογία Σας,  ευχαριστώντας  Σας  θερμά Παναγιώτατε  για την ύψιστη αυτή τιμή και θέτοντας περαιτέρω τις ασθενείς μου δυνάμεις εις την διάθεσίν Σας, εις την διάθεσιν της μητρός Εκκλησίας.   Πολλά τα έτη Σας Παναγιώτατε.

Αντώνιος Χατζόπουλος