ΕΟΡΤΙΟΣ ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΕΠΙ ΤΗ ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΝΔΡΕΟΥ

Σεβασμιώτατε Καρδινάλιε κύριε Kurt Koch, μετά της τιμίας υμών συνοδείας, οι εκπροσωπούντες την Αυτού Αγιότητα τον Επίσκοπον της πρεσβυτέρας Ρώμης και αγαπητόν ημίν εν Κυρίω αδελφόν Πάπαν κύριον Βενέδικτον και την ης ούτος προκάθηται Εκκλησίαν,

Ως ευ παρέστητε εν τω μέσω ημών!

Αξιώνει και πάλιν ημάς ο πανάγαθος Κύριος να εορτάσωμεν την ιεράν και πανσέβαστον μνήμην του πρωτοκλήτου των Αποστόλων Του Ανδρέου, ιδρυτού και προστάτου της καθ  ἡμᾶς Αγιωτάτης Εκκλησίας της του Κωνσταντίνου Πόλεως, και η χαρά ημών επί τη πανηγύρει ταύτη καθίσταται έτι μεγαλυτέρα ως εκ του γεγονότος της συμμετοχής εις αυτήν, δια μίαν εισέτι φοράν, της Αγιωτάτης και προσφιλεστάτης ημίν Εκκλησίας της παλαιάς Ρώμης δια της υμετέρας Αντιπροσωπείας. Θερμάς ευχαριστίας εκφράζομεν προς τον αποστείλαντα υμάς Αγιώτατον Πάπαν κύριον Βενέδικτον δια την εκδήλωσιν ταύτην τιμής και αγάπης προς την ημετέραν Εκκλησίαν. Θεωρούμεν ευλογίαν μεγίστην του Θεού την καθιερωθείσαν από πολλών ήδη δεκαετιών και τηρουμένην πιστώς παράδοσιν της ανταλλαγής επισκέψεων επισήμων αντιπροσωπειών των δύο ημών Εκκλησιών κατά τας Θρονικάς Εορτάς εκατέρας, καθ  ὅτι δι  αὐτῶν δηλούται συμβολικώς και ενισχύεται μεγάλως ο μεταξύ αυτών αδελφικός δεσμός, ως και η επιθυμία των όπως προωθηθή έτι μάλλον η εν Χριστώ ενότης αυτών εις εκπλήρωσιν της βουλής του Ιδρυτού της Εκκλησίας και μοναδικής Κεφαλής αυτής Κυρίου ημών Ιησού Χριστού "ίνα πάντες εν ώσιν" (Ιωάν. ιζ , 21).

Εις το ευαγγελικόν ανάγνωσμα της Θείας Λειτουργίας, την οποίαν μόλις ετελέσαμεν, ο σήμερον εορταζόμενος Απόστολος Ανδρέας έμπλεως χαράς και ενθουσιασμού μετά την γνωριμίαν του με τον Κύριον σπεύδει να συναντήση τον αυτάδελφον αυτού Σίμωνα και να του αναγγείλη την μεγάλην, την σπουδαιοτέραν εις όλην την ιστορίαν της ανθρωπότητος, είδησιν: "Ευρήκαμεν τον Μεσσίαν, ο εστι μεθερμηνευόμενον Χριστός" (Ιωάν. α , 42). Την είδησιν αυτήν ακολουθεί αμέσως και χωρίς χρονοτριβήν η συνάντησις των δύο αυταδέλφων μετά του Ιησού, κατά την οποίαν ο Κύριος εμβλέψας εις τον Σίμωνα προσδίδει εις αυτόν την προσωνυμίαν "Κηφάς, ο ερμηνεύεται Πέτρος" (Ιωάν. 1, 43). Από την στιγμήν εκείνην ο Πέτρος καθίσταται ο Κορυφαίος των Αποστόλων και επί την πέτραν της πίστεώς του οικοδομείται η Εκκλησία. Ούτως, η συνάντησις Ανδρέου και Πέτρου μετά του Ιησού γίνεται απαρχή της ιστορικής πραγματώσεως της Εκκλησίας. Τους δύο αδελφούς δεν ενώνει πλέον μόνον η εξ αίματος συγγένεια, αλλά κάτι πολύ σπουδαιότερον: η κοινή ομολογία "ευρήκαμεν τον Μεσσίαν", δηλαδή τον Χριστόν.

Η προσδοκία του Μεσσίου συνώψιζεν όλον το νόημα της ιστορίας του Ισραήλ. Με την προσδοκίαν αυτήν ετρέφοντο η μία μετά την άλλην αι γενεαί των Ιουδαίων και από αυτήν ήντλουν ελπίδα και πίστιν εις το μέλλον. Την προσδοκίαν αυτήν ήλθε να ικανοποιήση ο Κύριος όχι μόνον δια τους Ιουδαίους, αλλά και δι  ὅλην την ανθρωπότητα ιδρύων την Εκκλησίαν, εις την οποίαν κατά τον Απόστολον Παύλον "ουκ ένι Ιουδαίος ουδέ Έλλην, ουκ ένι δούλος ουδέ ελεύθερος, ουκ ένι άρσεν και θήλυ" (Γαλ. γ , 28). Η κοινή ομολογία των αυταδέλφων Ανδρέου και Πέτρου "ευρήκαμεν τον Μεσσίαν" αποτελεί απάντησιν εις τας προσδοκίας όλης της ανθρωπότητος, παντός ανθρώπου, ανεξαρτήτως φυλής, χρώματος, φύλου, εθνικότητος η άλλης ιδιότητος. Αποτελεί ωσαύτως απάντησιν και εις τας προσδοκίας των σημερινών ανθρώπων, οι οποίοι δεν παύουν να αναζητούν τον Μεσσίαν των.

Η σύγχρονος ιστορία της ανθρωπότητος είναι πλήρης ψευδών "Μεσσίων", οι οποίοι επαγγέλλονται παραδείσους, χωρίς να πραγματοποιούν τας υποσχέσεις των. Είναι πλέον εμφανής η απογοήτευσις των συγχρόνων ανθρώπων από όσους υποσχόμενοι πολλά αναλαμβάνουν την διαχείρισιν των προβλημάτων των. Τούτο μαρτυρεί κατ  ἐξοχήν και κατά τρόπον δραματικόν η ραγδαίως και ευρέως εξαπλουμένη οικονομική κρίσις, η οποία οφείλεται κατά το πλείστον εις την κακήν, άνισον και άδικον διαχείρισιν του πλούτου, τον οποίον παράγει ο μόχθος των ανθρώπων, εις την συγκέντρωσίν του εις χείρας των ολίγων, εις εσφαλμένας και ιδιοτελείς μορφάς οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής. Εις μίαν εποχήν, κατά την οποίαν οι πάσης φύσεως σύγχρονοι Μεσσίαι επαγγέλλονται την ανύψωσιν του βιοτικού επιπέδου των λαών, ο αριθμός των αστέγων και των πτωχών αυξάνει, και μάλιστα εις τας οικονομικώς ανεπτυγμένας κοινωνίας. Είναι πλέον περισσότερον από εμφανές ότι η ανθρωπότης δεν ευρήκεν εισέτι τον Μεσσίαν, και αναζητεί αυτόν.

Τούτο καθιστά το χρέος της Εκκλησίας άκρως επιτακτικόν. Το "ευρήκαμεν τον Μεσσίαν", το οποίον μετά τόσου ενθουσιασμού ανήγγειλεν ο Ανδρέας προς τον Πέτρον, είναι ανάγκη να ακουσθή και πάλιν σήμερον. Τούτο αποτελεί υπέρτατον χρέος της Εκκλησίας. Αλλά, δια να εκπληρώση το χρέος τούτο η Εκκλησία, είναι ανάγκη οι δύο Αυτάδελφοι Απόστολοι να διακηρύξουν την ομολογίαν των και πάλιν από κοινού. Αι Εκκλησίαι Ρώμης και Κωνσταντινουπόλεως οφείλουν να επανεύρουν την κοινήν φωνήν των δύο Αποστόλων, την κοινήν ομολογίαν πίστεως και το εν τω σώματι και τω αίματι του Χριστού "αυτάδελφόν" των, ώστε ο κόσμος να δυνηθή να πιστεύση εις τον Μεσσίαν, τον Οποίον "ευρήκαν" οι δύο θεμελιωταί των Εκκλησιών αυτών.

Προς τον σκοπόν ακριβώς αυτόν αι δύο Εκκλησίαι, Ορθόδοξος και Ρωμαιοκαθολική, διεξάγουν ήδη από δεκαετιών τον επίσημον Θεολογικόν Διάλογον αγάπης και αληθείας, του οποίου την ευθύνην έχει επωμισθή η υπό την συμπροεδρίαν της υμετέρας  Σεβασμιότητος τελούσα Μικτή Διεθνής Επιτροπή. Το έργον της Επιτροπής ταύτης δεν είναι εύκολον, διότι τα συσσωρευθέντα επί πολλούς αιώνας προβλήματα ως εκ της απ  ἀλλήλων αποξενώσεως, και ενίοτε πολεμικής, των δύο Εκκλησιών χρήζουν επισταμένης μελέτης και εξετάσεως. Αλλ  ἡ αγαθή βούλησις εκατέρωθεν και η συναίσθησις του χρέους ημών έναντι του Κυρίου και της ανθρωπότητος, καθοδηγούμεναι υπό του Παρακλήτου, θα φέρουν τον αναμενόμενον καρπόν, όταν ο Κύριος του αμπελώνος κρίνη και ευδοκήση.

Το καθ  ἡμᾶς, παρακολουθούντες ανυστάκτως και εν προσευχή την πορείαν του Θεολογικού Διαλόγου τούτου εκφράζομεν από του Οικουμενικού ημών Θρόνου την ευαρέσκειαν και τας ευχαριστίας ημών προς τους κοπιώντας και μοχθούντας δια την διεξαγωγήν αυτού, ευχόμενοι την ευλογίαν του Κυρίου επί την όλην αυτού πορείαν εις εκπλήρωσιν του αγίου Αυτού θελήματος.

Δια των σκέψεων και αισθημάτων τούτων υποδεχόμενοι υμάς, Σεβασμιώτατε Καρδινάλιε μετά της τιμίας υμών συνοδείας, ευχαριστούμεν και αύθις θερμώς τον αποστείλαντα υμάς Αγιώτατον αδελφόν Επίσκοπον της πρεσβυτέρας Ρώμης δια την συμμετοχήν της Εκκλησίας υμών εις την χαράν και πανήγυριν της Θρονικής ημών Εορτής, ευχόμενοι πάσαν χάριν και ευλογίαν του Παναγάθου Θεού επί τας Εκκλησίας ημών και τον δοκιμαζόμενον κόσμον Αυτού, πρεσβείαις του εορταζομένου σήμερον Αγίου Ανδρέου του Πρωτοκλήτου, του αυταδέλφου αυτού Αποστόλου Πέτρου, και πάντων των Αγίων. Αμήν.