ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ Κ. Κ. ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΕΣΠΕΡΙΝΟΝ (09 ΙΟΥΝΙΟΥ 2011) ΚΑΙ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΕΟΡΤΗΝ ΤΩΝ ΟΝΟΜΑΣΤΗΡΙΩΝ ΑΥΤΟΥ (10 Ἰουνίου 2011)

ΟΜΙΛΙΑ 
ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ Κ. Κ. ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ
ΕΝ ΤΗι ΙΕΡΑι ΜΟΝΗι ΒΑΛΟΥΚΛΗ ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΕΣΠΕΡΙΝΟΝ ΤΗΣ ΕΟΡΤΗΣ ΤΩΝ ΟΝΟΜΑΣΤΗΡΙΩΝ ΑΥΤΟΥ (09 ΙΟΥΝΙΟΥ 2011)

Ἀδελφοί πεφιλημένοι καί τέκνα ἡμῶν ἐν Κυρίῳ,
Θείᾳ χάριτι συναντώμεθα ἐν προσευχῇ εἰς ὥραν καθ’ἥν βασιλεύει φῶς ἱλαρόν καί εἰς τόπον ἀρχαῖον, ἱερόν, προσκυνηματικόν, ἔξω τῆς πύλης τῆς Σηλυβρίας τῆς ἐπί τῶν χερσαίων τειχῶν τῆς περιωνύμου ταύτης Πόλεως. Εὑρισκόμεθα εἰς τήν ἱστορικήν Μονήν Ζωοδόχου Πηγῆς Βαλουκλῆ, ἐκ τῶν πλέον δημοφιλῶν προσκυνημάτων τῶν Βυζαντινῶν καί τῶν μετέπειτα Ρωμηῶν τῆς Κωνσταντινουπόλεως, μέ τούς θρυλικούς ἰχθῦς, ἡ ὁποία ἐπί δεκαπέντε αἰῶνας ἐκφράζει τήν πατροπαράδοτον εὐσέβειάν των καί δέχεται τάς προσευχάς αὐτῶν τε καί τῶν πολυπληθῶν προσκυνητῶν της ἐξ Ἑλλάδος καί ἐξ ἄλλων ὁμοδόξων χωρῶν. Τήν ἔκτισαν καί τήν ἐπροστάτευσαν εὐσεβεῖς αὐτοκράτορες, οἱ ὁποῖοι καί ἐπισήμως τήν ἐπεσκέπτοντο κατά τήν ἑορτήν τῆς Ἀναλήψεως, ἐνῶ πάνδημοι πανηγύρεις ἐτελοῦντο συχνότατα ἐν αὐτῇ καί δή κατά τάς ἑορτάς τοῦ Εὐαγγελισμοῦ, τῆς Ἁγίας Ἄννης, τοῦ Ἁγίου Εὐστρατίου, τῆς Συνάξεως τῆς Θεοτόκου καί ἰδιαιτέρως, βεβαίως, κατά τήν Παρασκευήν τῆς Διακαινησίμου. Κατά μίαν παράδοσιν, ἡ Μονή ἐκτίσθη ἀπό τά οἰκοδομικά ὑλικά τά ὁποῖα ἐπερίσσευσαν μετά τήν ἀποπεράτωσιν τοῦ περιλαλήτου Ναοῦ τῆς τοῦ Θεοῦ Σοφίας. Τήν κατέλαβον οἱ Λατῖνοι, τήν διεξεδίκησαν οἱ Ἀρμένιοι, ἀλλ’ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ καί τῆς Παναγίας τήν κατεκύρωσαν διά παντός εἰς τό ἡμέτερον Γένος. Εἰς τό τέλος τοῦ 18ου αἰῶνος ἡ Μητρόπολις Δέρκων παρεχώρησε τήν Ἱεράν ταύτην Μονήν εἰς τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον, τό ὁποῖον ἔκτοτε τήν προστατεύει καί τοῦ ὁποίου ἀποτελεῖ σέμνωμα καί καύχημα ἐν Κυρίῳ.

Καί ἰδού, ἡ Ζωοδόχος Πηγή συγκεντρώνει ἀπόψε ὅλους ἡμᾶς διά τόν ἑορτασμόν τῶν ὀνομαστηρίων τῆς ἡμετέρας Μετριότητος. Χαίρομεν διά τήν συμμετοχήν τόσων ἐκλεκτῶν καί λίαν ἀγαπητῶν ἀδελφῶν Ἱεραρχῶν ἐξ ἁπάσης τῆς δεσποτείας Κυρίου, χαίρομεν διά τήν ἑορτήν ἡμῶν, χαίρομεν διότι αὕτη συμπίπτει ἐφέτος μέ τήν συμπλήρωσιν εἴκοσιν ἐτῶν ἀφ’ ὅτου ὁ Δεσπότης Χριστός ἐκάλεσεν ἡμᾶς νά γίνωμεν «ὑπηρέτης τοῦ θαύματος».

Καί δέν εἶναι μήπως ἕνα θαῦμα αὐτό τοῦτο τό Οἰκουμενικόν μας Πατριαρχεῖον; Δέν εἶναι θαῦμα ἡ ἐπί τόσους αἰῶνας ἐπιβίωσις ἐνταῦθα τῆς Μεγάλης Ἐκκλησίας; Ἡ ἀντοχή της καί ἡ ὑπέρβασις τόσων καί τόσων περιπετειῶν τῆς ἱστορίας; Ἡ θαυμαστή καρτερία καί ὑπομονή της, ἡ διά μέσου τῶν αἰώνων πορεία της «διά δόξης καί ἀτιμίας, διά δυσφημίας καί εὐφημίας» (Β΄Κορ, 6,8); Τό ὅτι τό Φανάρι ἦταν καί παραμένει ἄσβεστο; Ἠμπορεῖ νά μή ὑπάρχῃ πλέον ἡ Μονή τῶν Ἀκοιμήτων, ὅμως ἀκοίμητος παραμένει ἐδῶ ἡ συνείδησις τοῦ Γένους, ἀκοίμητος καί γρηγοροῦσα. Καί τά ἱερά θέσμια πάντοτε ζωντανά. Δέν εἶναι ὅλα αὐτά ἕνα θαῦμα;
Αὐτοῦ τοῦ θαύματος ὑπηρέτης καί διάκονος ἡ ἡμετέρα Μετριότης μετά τῶν περί ἡμᾶς συγκυρηναίων ἀδελφῶν, αὐτοῦ τοῦ θαύματος θαυμασταί καί προσκυνηταί καί σεῖς ὅλοι καί σήμερα ἐκ τοῦ ἐγγύς καί πάντοτε ἐκ τοῦ μακρόθεν.
Ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης κατά τήν κατ’ ἔτος ἐπίσημον ἐπίσκεψίν του εἰς τήν Μονήν αὐτήν τήν Κυριακήν τῶν Μυροφόρων προσθέτει ἔλαιον εἰς τήν κανδήλαν της καί αὐτό τό ἔλαιον, μαζί μέ τήν πίστιν τῶν Χριστιανῶν μας καί τάς προσευχάς τῶν ἐδῶ ἀναπαυομένων ἀοιδίμων Πατριαρχῶν καί Ἀρχιερέων καί λογάδων τοῦ Γένους, καί ἡ ἀγάπη καί εὐλαβής ἀφοσίωσις τῶν ἀνά τήν οἰκουμένην τέκνων τῆς Μητρός Ἐκκλησίας συντηροῦν καί διαιωνίζουν τό θαῦμα, τό ὁποῖον ἡμεῖς βιώνομεν καί ἄλλοι ὁρῶντες ἐκπλήττονται.

Ἀλλά, ἀδελφοί καί τέκνα, τήν χαράν τῶν ὀνομαστηρίων ἡμῶν ἐπισκιάζει ἐφέτος τό ἄγχος καί ἡ ἀγωνία χιλιάδων ἐμπεριστάτων ὁμογενῶν καί ὁμοδόξων ἀδελφῶν μας εἰς τήν Ἑλλάδα λόγῳ τῆς σοβούσης κρίσεως. Ἡ Μητέρα Ἐκκλησία δέν ἠμπορεῖ νά μή συμπάσχῃ μαζί των καί νά μήν προσεύχεται διά τήν ἀντοχήν καί τήν ἀπαντοχήν των ἕως ὅτου παρέλθῃ ἡ κρίσις. Προσευχόμεθα νά μή κλονισθῇ ἡ πίστις των, νά μή ψυγῇ ἡ ἀγάπη των, νά μή ἐπηρεασθῇ ἡ οἰκογενειακή καί ἡ κοινωνική συνοχή τοῦ εὐλογημένου αὐτοῦ λαοῦ. Καί τά πρόσωπα εἰς τήν ζωήν των καί τά ἔθνη εἰς τήν ἱστορίαν των ἀντιμετωπίζουν ἐνίοτε κρίσεις, προβλήματα, δυσκολίας, στενοχωρίας, θλίψεις. Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, ὅταν ὁμιλῇ διά τήν θλίψιν τήν γενομένην αὐτῷ ἐν τῇ Ἀσίᾳ, λέγει: «καθ’ ὑπερβολήν ἐβαρήθημεν ὑπέρ δύναμιν, ὥστε ἐξαπορηθῆναι ἡμᾶς καί τοῦ ζῆν» (Β΄Κορ. 1,8). Ἀλλά ὁ ἴδιος γράφων πρός τόν μαθητήν του Τιμόθεον τοῦ λέγει: «οὐκ ἔδωκεν ἡμῖν ὁ Θεός Πνεῦμα δειλίας, ἀλλά δυνάμεως καί ἀγάπης καί σωφρονισμοῦ» (Β΄Τιμ. 1,7). Καί ὁ Κύριος μᾶς προτρέπει ἐνθαρρυντικά: «Ἐν τῷ κόσμῳ θλῖψιν ἕξετε∙ ἀλλά θαρσεῖτε, ἐγώ νενίκηκα τόν κόσμον» (Ἰωάν. 16,33). Καί αὐτός, ὁ ἐν ἡμῖν, εἶναι μείζων ἤ ὁ ἐν τῷ κόσμῳ (Α’ Ἰωάν. 4,4).

Αὐτό τό μήνυμα ἀπό τήν ἀκρώρειαν τῆς ἐπάλξεως τῆς Μητρός Ἐκκλησίας παρακαλοῦμεν νά μεταφέρετε ἐπιστρέφοντες εἰς τά ἴδια οἱ ἐξ Ἑλλάδος καί σᾶς εὐχαριστοῦμεν ἀπό καρδίας διά τήν εὐγενῆ προσέλευσίν σας εἰς συνεορτασμόν καί κοινήν πνευματικήν εὐωχίαν. Εἴμεθα ἀλληλέγγυοι καί στηρίζομεν ἀλλήλους εἰς τούς δυσκόλους τούτους καιρούς∙ καί προγευόμεθα τῆς χαρᾶς τῆς ἐπικειμένης ἐπισκέψεως ἡμῶν εἰς τό κλεινόν ἄστυ τῆς Παλλάδος.

Εὐχαριστοῦμεν ἐπίσης τήν ἀντιπροσωπείαν τῆς Ἐκκλησίας Κρήτης, προσφιλοῦς θυγατρός τῆς ἐνταῦθα ποτνίας Μητρός, ἡ ὁποία μᾶς κομίζει τόν ἡρωϊσμόν τοῦ λαοῦ της, ἀλλά καί τήν ἀταλάντευτον ἀφοσίωσιν καί πιστότητά του εἰς τό Ἱερόν ἡμῶν Κέντρον.
Ἀκόμη, ἐκφράζομεν τάς εὐγνώμονας εὐχαριστίας ἡμῶν πρός τούς ἐκ τῶν τῆς οἰκουμένης περάτων συνδραμόντας ἀδελφούς Ἱεράρχας διά τήν ἀμέριστον συμπαράστασίν των εἰς τήν φρυκτωρίαν τοῦ χρέους πρός τήν Ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ ἀπό τῆς ἐν τῇ Βασιλίδι Ἐκκλησίας τῶν πρωτοτόκων τῶν ἀπογεγραμμένων ἐπί τῆς γῆς. Ὄντως, ἀδελφός ὑπό ἀδελφοῦ βοηθούμενος ὡς πόλις ὀχυρά.
Τά ἐν Κυρίῳ τέκνα ἡμῶν, πρεσβυτέρους, διακόνους, μοναχούς καί μοναχάς ὁμοίως εὐχαριστοῦμεν καί πατρικῶς εὐλογοῦμεν.

Τί δέ νά εἴπωμεν πρός τόν λαόν τοῦ Θεοῦ καί μάλιστα πρός τό περί ἡμᾶς μικρόν λῆμμα, τό ὑπομένον μεθ’ ἡμῶν τόν καύσωνα τῆς ἡμέρας καί τό ψῦχος τῆς νυκτός; Ἀσφαλῶς λόγον εὐχαριστίας, ἀλλά καί ἐνθαρρύνσεως καί προτροπῆς νά μή ἀποκάμουν, διότι «ροδίζει ἡ αὐγή καί ὑποφώσκει ἡ ἀνατολή». «Τά τῆς Ἐκκλησίας ἀναστάσεως ἐλπίσι ζωογονοῦνται».
Ὁ Χριστός ἐν τῷ μέσῳ ἡμῶν καί ὁ Ἀπόστολός Του Βαρθολομαῖος βοηθός καί μεσίτης ὑπέρ ἡμῶν πρός Αὐτόν. Ἀμήν.

ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΕΟΡΤΗΝ ΤΩΝ ΟΝΟΜΑΣΤΗΡΙΩΝ ΑΥΤΟΥ
(10 Ἰουνίου 2011)

Ἱερώτατοι ἐν Χριστῷ ἀδελφοί Ἱεράρχαι,
Ἐξοχώτατε κ. Πρέσβυ,
Ἐντιμολογιώτατοι Ἄρχοντες,
Τέκνα ἡμῶν ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,

«Χαίρετε ἐν Κυρίῳ πάντοτε˙ πάλιν ἐρῶ χαίρετε» (Φιλιπ. 4, 4). Μέ τά ὑπέροχα αὐτά λόγια τοῦ Ἀποστόλου τῶν Ἐθνῶν ὑποδεχόμεθα καί χαιρετίζομεν ὅλους ὑμᾶς ἐν Φαναρίῳ, ἐν τῷ Πανσέπτῳ Πατριαρχικῷ Ναῷ τοῦ Ἁγίου Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου. Ὡς εὖ παρέστητε, ἐπί τῇ ἑορτῇ τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων Βαρθολομαίου καί Βαρνάβα καί ἐπί τοῖς ὀνομαστηρίοις τῆς ἡμετέρας Μετριότητος.
Τό ἀληθινόν νόημα τῆς ἑορτῆς δέν εἶναι ἡ ἀνάγκη τοῦ ἀνθρώπου διά ἀνάπαυσιν, ἀλλά διά νόημα ζωῆς, διά τήν αἰωνιότητα, διά «πεπληρωμένην χαράν». Ἡ ἑορτή εἶναι κάτι διαφορετικόν ἀπό τόν «ἐλεύθερον χρόνον», περισσότερον ἀπό διασκέδασις καί ἀπό τό «νά ἐπιστρέψωμεν εἰς τόν ἑαυτόν μας». Ὁ ἑόρτιος ἄνθρωπος, ὁ homo festivus, εἶναι ὁ ἀπελευθερωμένος ἀπό τήν ἀναγκαιότητα ἄνθρωπος. «Πές μου πῶς ἑορτάζεις, γιά νά σοῦ πῶ τί ἄνθρωπος εἶσαι». Ἡ ἑορτή ἔχει τόν λόγον καί τήν ἀλήθειάν της, τόν χῶρον καί τόν χρόνον της, τό ἦθος καί τό πνεῦμα της. Δέν δυνάμεθα νά ἑορτάζωμεν ὅταν θέλωμεν, ὅπου θέλομεν καί ὅπως θέλομεν. Ἡ ἑορτή εἶναι πάντοτε παραδοσιακή, πάντοτε κοινοτική˙ δέν εἶναι ποτέ «ἀτομική ὑπόθεσις». «Ἄν ἀληθεύει πώς ὁ ἄνθρωπος ἐκφράζεται καλύτερα καί καθαρότερα ὅταν γιορτάζει καί εἶναι χαρούμενος˙ ἄν ἀληθεύει πώς ἡ θρησκεία εἶναι κατ’ ἐξοχήν ἔνθεη χαρά καί συνεπῶς ἑορτασμός, τότε ὁ Χριστιανισμός κατανοεῖται καλύτερα μέσα ἀπό τή χαρά καί τίς γιορτές του, παρά μέσα ἀπό ἀφηρημένες καί θεολογικές διατυπώσεις. Ὁ Χριστιανισμός, καί ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἰδιαίτερα, ἤδη ἀπό τίς πρῶτες μέρες, ἐξέφρασε καί ἐσάρκωσε τήν πίστη του, τήν κατανόηση τοῦ κόσμου καί τή θεώρηση τῆς ζωῆς, μέσα ἀπό ἕνα δίκτυο ἑορτῶν πού ἀγκάλιαζαν ὁλόκληρο τό ἔτος. Μποροῦμε νά ποῦμε χωρίς ὑπερβολή πώς ὁ πιστός ζεῖ ἀπό γιορτή σέ γιορτή», γράφει σύγχρονος ὀνομαστός ὀρθόδοξος θεολόγος (π. A. Schemann).

Αὐτό πού συνιστᾶ τήν ἑορτήν εἶναι ἡ εὐλογία καί ἡ παρουσία τοῦ ἰδίου τοῦ Θεοῦ. Δι’ αὐτό καί δέν ὑπάρχει ἑορτή, ἡ ὁποία νά μήν τρέφεται ἀπό τήν λατρείαν τοῦ Θεοῦ, ἑορτή χωρίς Θείαν λειτουργίαν. Ὀρθότατα, ἡ χριστιανική ἑορτή χαρακτηρίζεται ὡς «σχολή». Εἶναι ἡ «σχολή» τῶν Ἀρχαίων, ποιοτικός χρόνος ἀπηλλαγμένος ἀπό τήν δουλείαν τῶν ἀναγκῶν, ὑπέρβασις τῆς λογικῆς τῆς καθημερινότητος, χρόνος εὐχαριστίας. Κατά τάς ἑορτάς ἀλλάζει οὐσιαστικῶς ἡ σχέσις ἡμῶν μέ τόν ἑαυτόν μας, μέ τόν συνάνθρωπον, μέ τόν κόσμον. Βιώνομεν τήν ζωήν ὡς δῶρον, τόν ἄλλον ὡς ἀδελφόν, τόν κόσμον ὡς «καλόν λίαν». Ὁ γογγυσμός, ἡ ἀθυμία, ἡ ἀπαισιοδοξία δέν συμβιβάζονται μέ τό πνεῦμα τῆς χριστιανικῆς ἑορτῆς. Ἡ ἑορτή εἶναι ἔξοδος ἀπό τόν ἑαυτόν μας καί τάς μερίμνας του, αἴσθησις κοινότητος καί κοινωνίας. Ὅ,τι κλείνει τόν ἄνθρωπον εἰς τήν εἱρκτήν τοῦ ἀτομισμοῦ καί τοῦ δικαιωματισμοῦ, ὅ,τι ἐνισχύει τήν ἐνασχόλησιν μέ τόν ἑαυτόν μας, εἶναι ξένον πρός τήν χριστιανικήν πνευματικότητα, ἡ ὁποία εἶναι θεοκεντρική καί αὐταπαρνησιακή. «Εἴ τις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτόν καί ἀράτω τόν σταυρόν αὐτοῦ καί ἀκολουθείτω μοι» (Ματθ. 16, 24).
Δυστυχῶς, αὐταί αἱ ἀλήθειαι φαίνεται ὅτι λησμονοῦνται σήμερον. Ὁ κυρίαρχος ἐκδιονυσιασμός τῶν ἑορτῶν ἀποτελεῖ ὄχι μόνον πνευματικήν, ἀλλά ἀνθρωπολογικήν καί πολιτιστικήν ἀνατροπήν. Ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος ἑορτάζει τόν ἑαυτόν του, τάς θεοποιημένας ἀτομικάς ἀνάγκας καί ἐπιθυμίας του. Τελικῶς, ὁ ἑορτασμός τόν ὑποτάσσει βαθύτερα εἰς τό ἔχειν καί εἰς τόν ἑαυτόν του. Πουθενά δέν ἀποκαλύπτονται τόσον ἔντονα αἱ ἀντιφάσεις τῆς ζωῆς τοῦ συγχρόνου ἀνθρώπου καί ἡ μοναξιά του ὅσον εἰς τάς ἑορτάς του.

Δι’ ἡμᾶς ἡ ἑορτή εἶναι πάντοτε ἀποκάλυψις τῆς ζωῆς ὡς κοινωνίας καί σχέσεων. Ἑορτάζοντες, συνεορτάζομεν. Ἡ ἑορτή εἶναι ἡμέρα ἐνθυμήσεως ἀληθειῶν ζωτικῶν. Τά σημερινά ὀνομαστήρια ἡμῶν εἶναι καιρός δοξολογίας τοῦ πανοικτίρμονος Θεοῦ δι᾿ ὅσα ἐπεδαψίλευσεν εἰς ἡμᾶς.
Ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ μᾶς ἠξίωσεν νά συμπληρώνωμεν ἐφέτος πεντήκοντα ἔτη ἱερωσύνης. Ἦταν ἡ 13η Αὐγούστου 1961 ὅταν εἰς τόν Μητροπολιτικόν Ναόν τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου τῆς γενετείρας ἡμῶν Ἴμβρου, ἐλάβομεν διά τῶν σεπτῶν χειρῶν τοῦ γέροντος ἡμῶν Μητροπολίτου Ἴμβρου καί Τενέδου Μελίτωνος τήν χάριν τῆς ἱερωσύνης καί τό ὄνομα Βαρθολομαῖος, εἰς μνήμην τοῦ λογιωτάτου συμπολίτου ἡμῶν Βαρθολομαίου τοῦ Κουτλουμουσιανοῦ.
Πρίν ἀπό πεντήκοντα ἔτη, τόν Ἰούνιον τοῦ 1961, ἀπεφοιτήσαμεν ἀπό τήν Ἱεράν Θεολογικήν Σχολήν τῆς Χάλκης, ὅπου ἐμαθητεύσαμεν ἐπί ἑπταετίαν καί ἀργότερον διηκονήσαμεν ἐπί τετραετίαν. Εὐχαριστοῦμεν τόν Θεόν ὁ Ὁποῖος ἐχάρισεν εἰς ἡμᾶς τήν ἐμπειρίαν τῆς μαθητείας, τῆς κοινωνίας τῆς ἀγάπης καί τῆς ἀσκήσεως καί προσευχόμεθα ὅπως εὐδοκήσῃ νά ἀνοίξουν καί πάλιν αἱ πύλαι τῆς τροφοῦ Σχολῆς, αἱ ὁποῖαι τά τελευταῖα τεσσαράκοντα ἔτη παραμένουν κλεισταί, καί νά γίνῃ τό ποθούμενον.

Ἐκ βάθους καρδίας δοξάζομεν τόν φιλάνθρωπον Θεόν ἐπί τῇ συμπληρώσει κατά τό τρέχον ἔτος εἰκοσαετοῦς Πατριαρχίας, ἤτοι διακονίας τῆς Μεγάλης τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας, τοῦ ἐν τῇ Πόλει ἡμῶν καί ἀνά τόν κόσμον λαοῦ τοῦ Θεοῦ, τῆς καταλλαγῆς καί τῆς εἰρήνης τοῦ ἀνθρώπου καί τοῦ κόσμου του.
Εὔχεσθε, ἀδελφοί καί τέκνα ἐν Κυρίῳ, νά στηρίζῃ ὁ Θεός τήν Ἐκκλησίαν καί τό Γένος. Εὐχαριστοῦμεν πάντας ὑμᾶς διά τήν παρουσίαν σας εἰς τήν Βασιλίδα τῶν Πόλεων, διά νά τιμήσωμεν τήν ἱεράν μνήμην τῶν Ἀποστόλων Βαρθολομαίου καί Βαρνάβα καί νά συνεορτάσωμεν τά ὀνομαστήρια τῆς ἡμετέρας Μετριότητος. Ἰδιαιτέρας εὐχαριστίας ἀπευθύνομεν πρός τόν Ἱερώτατον ἐκπρόσωπον τοῦ λίαν ἡμῖν προσφιλοῦς Πατριάρχου Μόσχας καί πάσης Ρωσσίας κ. Κυρίλλου, κατά τά προσφάτως καθιερωθέντα.
Ἡ χάρις τοῦ ἐν Τριάδι Θεοῦ εἴη μετά πάντων ὑμῶν.